David Bowie'nin oğlunun Moon gibi bir film çekmiş olması dünyanın kaybedenler için daha en baştan ne kadar acımasız bir yer olduğuna dair bir diğer kanıt.
İzlemeye geç kaldığım Okuribito ve White Ribbon'la birlikte son dönemde izlediğim en iyi filmlerden biriydi Moon.(White Ribbon konusunda sabit fikirliyim ve yorumum filmin aşırı başarılı olduğu yönünde. Tabi bu başarıya karşılık da can sıkıcı.(Sanki matkapla kafamı deldi ve bi' dünya negatif düşünce soktu içine Haneke pezevengi. Okuribito'ya gelince onunda müzikleri ayrı bir yazıyı hak ediyor.))
Veletken Total Recall gibi filmleri ağzım açık izlerken son yıllarda bir drama köleliğine doğru yelken açmış gidiyordum ki Moon benim bilim kurguya olan "ölü" merakımı yeniden uyandırdı.
Tilt olduğum Sam Rockwell'in tek kişilik müthiş oyunculuğu, darbeli senaryo ve bir de Clint Mansell'in müzikleri var ki bünyelerde "Galiba ben de Ay'dayım lan" kafası yaratıyor. İlk notadan son notaya tam bir bilim kurgu müziği ! Bunu anlatması zor fakat başka bir filme şu müziği koysan saçma olur. Filmi ıska geçenler en kısa zamanda izlemeye çalışsın. Yine de Lunar Industries'in nasıl bir havada olduğunu merak edenler için:
0 yorum:
Yorum Gönder