Ben bu resimdeki toraman ve yandaşlarından oluşan, İsveç'in onlarca başarılı indie pop grubundan biri olan Loney, Dear (o virgül hakikaten çok gıcık) ile tanıştığımda yıl 2007'ydi. Neşeli, hoş bir albümleri vardı.(O albüm: Loney, Noir)
Sonra ben bunlardan koptum. 2009 yılında bir albüm daha yayınladıklarını gördüm nette gezinirken fakat o aralar pek neşeli müzik havamda değildim sanıyorum, ilgimi çekmedi. Gel gör ki geçenlerde bir best of 2009 şeysinde karşıma bu şarkı çıktı. O hoppidi zippidi Loney, Dear gitmiş yerine yazdığı kahır mektubunu bestelemiş bir musiki ekibi gelmişti. Şaşırdım. Şaşkınlığım geçince de amazon.com'dan albümü sipariş ettim fakat henüz dinlemedim.(Albümü hakikaten henüz dinlemedim o konuda yalanım yok ama amazon.com konusunu tekrar düşün istersen)
Eğer neşeli şarkılardaki başarısının bir benzerini hüzünbaz eserlerde de yakaladıysa Loney, Dear'den korkulur. Bu Loney, Dear çok can yakar. Üzmeyin işte şu adamları. Buradan bu vesileyle Loney, Dear'ın vokalini terk eden ya da reddeden -artık ne şekilde bunalıma soktuysa tosunumu- kıza sesleniyorum; Dön o çocuğa.(Hatta şarkıyla taçlandırıyım çağrımı: DÖN ONAAAA YENİDEEEEEN NOOOOĞOOOLUR) Yine eski günlerdeki gibi şarkılar yapsın neşeli neşeli. Her yol sana çıkıyor diye darbeli eserlerle ağlatma ulan şu adamı!
0 yorum:
Yorum Gönder