Born To Listen

What a comeback from the Turks!

2011-01-28T16:56:00.000+02:00

Nihat'ın Tsubasa misali attığı golle Çek Cumhuriyeti'ne karşı 2-0'dan 3-2'ye getirip de kazandığımız maç sonrası Türkiye'nin yaşadığı coşku ne ise... Swans'ın yeni albümünün de bana yaşattığı coşku o. Böyle geri dönüş yapılmaz!

Mütemadiyen dinliyorum.

Triplere bağlıyorum.

Saygılarımla,

* Swans - Jim

Casual Friday or Fool's Day?

2011-01-28T16:19:00.000+02:00

Blur'un yeni albümünün ilk habercisi olan şarkı Fool's Day'i dinledikçe daha da çok sevdim ve paylaşmak istedim. Her ne kadar birbiriyle alakasız işler de olsa Damon Albarn benim için Blur'le çok daha güzel Gorillaz'la olduğuna kıyasla bunu da anladım, Blur yeni bi' albüm çıkarırsa o da çok makbule geçer, bünyemiz tazelenir falan filan... Ama asıl konu şarkının adının (Sözleri demiyorum) bana başka bir şey düşündürüyor olması.

Bugün Cuma... Hepiniz mutlusunuz. Şanslı olanlarınız 2,5 gün yatışta. Bazılarınız yarın yarım gün çalışacak ve 1 gibi yatışa geçecek. Peki gerçekten de "şanslı" mıyız?

09.00-18.00 çalışan birini düşünelim.(Ki bu saatler Türkiye'deki çoğu insanın isteyeceği çalışma saatleri)

09.00-12.00 =3 saat

1 saat öğlen arası sayalım.

13.00-18.00= 5 saat

Ne etti? 8 saat.

Sabah ve akşamdan yine en iyi ihtimalle 1 saat yol koyalım. 9 saat.

Her gün 1 saatte iş için erken kalkmayı ya da eve geldikten sonraki kısa süreli mallığı dahil edelim. 10 saat.

5 günde? 50 saat.

İnsan her gün ortalama 7 saat uyuyor olsun.(Ortalama diyelim)

7X7=49 saat. Ona da düz hesap 50 saat diyelim.

Peki 1 hafta kaç saat? 24 x 7= 168 saat.

50 saat uyudun. 50 de işe gitti... geriye kaldı 68 saat.

Okunmayı bekleyen yüzlerce kitap, izlenmesi gereken yüzlerce film, dinlenmesi gereken yüzlerce şarkı, görüşülecek-sohbet edilecek (yüzlerce değil ama) bir çok dost var, gezilecek-görülecek bir çok yer var... Güzel vakit geçirmek için "var oğlu var" aktivite var.

Fakat ortada sadece haftalık 68 saat var.

Not: Gezilecek-görülecek yerlerden biri de İzlanda'nın başkenti Reykjavik... Ve Damon Başkan'ın Reykjavik'teki barı Kaffibarinn. Böyle uzun uzun anlatacağım ölme eşşeğim ölme de diyebilirdim ama seviyorum lafı boş beleş uzatmayı.

* Blur - Fool's Day

Masal Saati

2011-01-04T00:51:00.002+02:00

down in the green hay

where monkey and bear usually lay
they woke from a stable-boy's cry

he said; someone come quick!
the horses got loose, got grass-sick!
they'll founder! fain, they'll die

what is now known by the sorrel and the roan?
by the chestnut, and the bay, and the gelding grey?

it is: stay by the gate you are given
and remain in your place, for your season
and had the overfed dead but listened
to that high-fence, horse-sense, wisdom...

"did you hear that, Bear?" said monkey
we'll get out of here, fair and square
they've left the gate open wide!

so;
my bride
here is my hand, where is your paw?
try and understand my plan, Ursala
my heart is a furnace
full of love that's just, and earnest
now; you know that we must unlearn this
allegiance to a life of service
and no longer answer to that heartless
hay-monger, nor be his accomplice
(that charlatan, with artless hustling!)
but; Ursala, we've got to eat something
and earn our keep, while still within
the borders of the land that man has girded
(all double-bolted and tightfisted!)
until we reach the open country
a-steeped in milk and honey

will you keep your fancy clothes on, for me?
can you bear a little longer to wear that leash?
my love, I swear by the air I breathe:
sooner or later, you'll bare your teeth

but for now, just dance, darling
c'mon, will you dance, my darling?
darling, there's a place for us
can we go, before I turn to dust?
oh my darling, there's a place for us
oh darling
c'mon will you dance, my darling?
oh, the hills are groaning with excess
like a table ceaselessly being set
oh my darling, we will get there yet

they trooped past the guards,
past the coops, and the fields, and the farmyards
all night, till finally:

the space they gained grew
much farther than the stone that bear threw
to mark where they'd stop for tea

but walk a little faster
and don't look backwards
your feast is to the East, which lies a little past the pasture

when the blackbirds hear tea whistling, they rise and clap
and their applause caws the kettle black
and we can't have none of that!

move along, Bear; there, there; that�s that
(though cast in plaster
our Ursala's heart beat faster
than monkey's ever will)

but still;
they have got to pay the bills
hadn't they?
that is what the monkey'd say

so, with the courage of a clown, or a cur
or a kite, jerking tight at its tether
in her dun-brown gown of fur
and her jerkin of swan's down and leather

Bear would sway on her hind legs;
the organ would grind dregs of song, for the pleasure
of the children, who'd shriek
throwing coins at her feet
then recoiling in terror

sing, dance, darling
c'mon, will you dance, my darling?
oh darling, there's a place for us
can we go, before I turn to dust?
oh my darling, there's a place for us

oh darling
c'mon, will you dance, my darling?
you keep your eyes fixed on the highest hill
where you'll ever-after eat your fill
oh my darling, dear, mine
if you dance
dance, darling, and i love you still

deep in the night
shone a weak and miserly light
where the monkey shouldered his lamp

someone had told him
the bear had been wandering
a fair piece away from where they were camped

someone had told him
the bear'd been sneaking away
to the seaside caverns, to bathe

and the thought troubled the monkey
for he was afraid of spelunking down in those caves
also afraid what the village people would say
if they saw the bear in that state;
lolling and splashing obscenely
well, it seemed irrational, really; washing that face
washing that matted and flea-bit pelt
in some sea-spit-shine, old kelp dripping with brine
but monkey just laughed, and he muttered;
when she comes back, Ursala will be bursting with pride

'til I jump up!
saying: you've been rolling in muck!
saying: you smell of garbage and grime!

but far out
far out
by now
by now
far out, by now, Bear ploughed
'cause she would not drown:

first the outside-legs of the bear
up and fell down, in the water, like knobby garters
then the outside-arms of the bear
fell off, as easy as if sloughed from boiled tomatoes
low'red in a genteel curtsy
bear shed the mantle of her diluvian shoulders;
and, with a sigh, she allowed the burden of belly
to drop like an apronfull of boulders

if you could hold up her threadbare coat to the light
where it's worn translucent in places
you'd see spots where almost every night of the year
Bear had been mending suspending that baseness
now her coat drags through the water
bagging, with a life's-worth of hunger, limitless minnows
in the magnetic embrace
balletic and glacial of Bear's insatiable shadow

left there!
left there!
when Bear left Bear

left there!
left there!
when Bear stepped clear of Bear

(sooner or later, you'll bury your teeth...)

So Long 2010 (İngilizce bilmeyenler üzülmesin, İngilizce başlıkların tercümesini de yapıyorum: "2010 çok uzun bir yıldı")

2010-12-31T10:28:00.004+02:00

Bugün pek çok dandirik şirket bile çalışanlarına yılbaşı akşamını hoş bir seda ile geçirmeleri amacıyla jest olarak çukulata(böyle söylemeyi seviyorum), lahmacun, sakız, şalgam, büftek(Hakeza bu da çukulata ile aynı kaderi paylaşan bir kelime) gibi keyif verici maddelerden oluşan yılbaşı paketleri hazırlıyor iken blogumuzun bunu düşünememesi düşünülemezdi.(Etkileyici oldu cümle sonu di mi?)

Ben de 2010'un sonlarına doğru keşfettiğim, beğendiğim, sevdiğim, hoşlaştığım bi' takım şarkıları bir pakete topladım. Karışık kaset demiyorum. Öyle deyince link uçuyor :'(

Fresh & The Onlys ve Liam The Younger yeni keşiflerim. Özellikle Liam The Younger harika. Albümü de tavsiye edeirm. Brasstronaut enteresan, kuntik bir müzik yapıyor ama onları da sevdim. The Dø'nun yeni albümü yakın zamanda müzik marketlerdeki yeri... Ahaha yok lan yok indirdim. Too Insistent çok akılda kalıcı. Yeni on my shoulders olabilir. Husky Rescue 'yu önceden bilenler olabilir. Bu yıl yayınladıkları albüm de boş çıkmadı. Biraz iç karartıcı bir şarkı seçtim ama bu güzel olmadığı anlamına gelmez. Marina & The Diamonds'ı biraz geç keşfettim. Hafiften Ellie Goulding havalarında, İngiliztere'den (Çukulata, Büftek... Artık anladın sanırım.) -Franz Ferdinand ve Foals'dan vokallerinden sonra- çıkan son Yunan kökenli müzisyen bu Marina adlı kızcağız. Yunanlıların bu atakları benim canımı sıkıyor ama bişey de diyemiyorum. Güzel müzik var ortada. AMA HEMEN SEVİNMESİNLER. MESELA BAKLAVAYI BİZ BULDUK! NABER YUNANLILAR?

Son olarak da uzun süredir aklıma takılan The Smiths şarkısı This Night Has Opened My Eyes var. Bu arada The Smiths demişken yılın en acaip tartışmalarından birinin de konusu The Smiths olmuştu. David Cameron'un "Ben sizi çok seviyom yaaaa" açıklamasına Marr ve Morrissey "Yassah hemşerim, sevemen!" demişti ve akabinde de İngiltere Büyük Millet Meclisinde(doyamıyorum ya ibişliklere) bir diyalog yaşandı. Iska geçen olduysa bu konuyu videoyu birazdan yazacağım "buradan" kelimesi üzerine tıklayarak izleyebilir. Buradan. (Bana kalırsa cevap "Cemetery Gates".)

2010 yılı "Yok onlar gelmez buraya" dediğimiz bazı isimleri izlememiz açısından güzel bir yıldı. Bu yıl pek iyi albümler dinleyemedik demek terbiyesizlik, haysiyetsizlik ve hatta benim şahsi kanaatim göteliklik olur o yüzden böyle bişey de demiyorum. Umarım 2011 de müzikseverler için güzel bir yıl olur.

Fresh & The Onlys - Waterfall

The Dø - Too Insistent

Marina & The Diamonds - I'm not a robot

Brasstronaut - Slow Knots

Liam The Younger - Ode

Husky Rescue - Man of Stone

Blood Red Shoes - When We Wake

The Smiths - This Night Has Opened My Eyes

- Şaka yaptım la... Kızma hemen.

* Yılbaşı Paketi

Look I Found Her Red Coat...

2010-12-28T11:06:00.003+02:00

Süt çocuğu suratlı birinin Zümrüt'te çekilmiş gibi(Misal) bir resmini neden paylaştığımı merak edenler olabileceği gibi, "Aaaa James Blake'e bak" diyenler de olabilir. Zaten bu blogu okuyanlar ikiye ayrılıyor. Bahsettiğim kişiyi tanıyanlar ve tanımayanlar.(Ayrıca alt başlıkları var "Bahsettiğim kişiyi çok uzun süredir tanıyanlar", ne bileyim "Çok uzun süredir tanıyanlar ve blogu okuduğu sırada çay içenler", "Çok uzun süredir tanıyanlar ve blogu okuyup çay içerken kakası gelenler"... Gibi gibi... Milyonlarca alt başlığı var hepsini anlatırsam süremiz yetmez.(Süre?))

Bu resmi neden paylaştığımı düşünenlere cevap niteliğinde yazıyı sürdürelim. Çünkü James Blake'i tanıyın istiyorum fakat veledin internette doğru düzgün havalı bir resmi yok. Bir tane artistlik pozu olmaz mı ulan insanın internette? Bu çocuğun yok işte.

Ben seni biliyorum çünkü şekilcisin, "Ya bu teletabi kılıklının yapacağı müzikten ne hayır gelir" diyeceksin. Biliyorum. Fakat bir kez olsun şu şekilci kaygılarını bir kenara bırak (Bu arada şekilci olanlara sesleniyorum, James Blake'i tanımayıp şekilci kaygısı olmayanlar alt başlığındaki insanlar alınmasın onlar zaten yazıyı okumayı bırakıp link'e tıklamıştır) ve şu çocuğa kulak ver. Ayrıca sana şöyle bir tiyo da vereyim: Ben bu CMYK adlı şarkıyı paylaştım ama sakın olur da sevmezseniz sakın pes etmeyin. 3-4 şarkı daha deneyin. Zira bu çocuk 2011 ve akabinde ortamların yıldızı olabilir.(En hoşlaştığım old skul tabi olan "Saman alevi gibi parladı ve söndü" diyebileceğim biri de olabilir, bunu zaman gösterecek)

Bu şarkıya dair en çirkin süprizi sona sakladım. Çirkin ama bir o kadar da Blake'in dehasını gösteren bir durum bu(BANA GÖRE). Şarkı bir Kelis şarkısı sample'ı içeriyor. O Kelis ki dünyanın en boş bakışlı kadını. Ben kendisine tilt oluyorum yıllardan beri. Fakat yana döne Kelis sample'lı şarkıyı dinliyorum. Diyeceğim o ki;

İnternette havalı resmi yok dedim ama internette havalı müziği var.

Naber? (Okuyucuya meydan okuyan bi' final olsun istedim)

Not: Bu yazıyı yazdıktan sonra 2011 albümünü yakaladım nette. Daha çok fazla dinleme şansım olmadı ama dinlediğim kadarıyla da "yavaş" bi' albüm gibi geldi bana. Gene de sana söylediğimi yapıp, 3-4 şarkı değil ama albümü 3-4 tur daha denemeye karar verdim. Belli olmuyor bu işler, geçenlerde daha önce "Mıeeeeh" diye yorumladığım Foals'in 2.albümü Total Life Forever'ın açılış şarkısını(Blue Blood) seviverdim ansızın. Belki James Blake'in de albümünü severim. Belki bir gün Kelis'in tüm şarkılarını da severim. Belki...

* James Blake - CMYK

Gezme geyik bu Ohayo'da, seni avlarlar...(Uzun Country)

2010-12-24T17:16:00.000+02:00

Başlığından son noktasına kadar kötü şakalarla sürecek bir yazı ile daha karşınızdayım. Fakat üzülmeyin çünkü bu yazıda sadece şakalar kötü. Paylaşacağım musiki 2010'un en iyilerinden. Hatta bana göre en iyi 3 albümünden birine ait.

Bütün siteler teker teker 2010'un en iyileri listelerini paylaşıyor. Biri diyor ki bence Sufjan Stevens hepsine kor, öbürü diyor ki Joanna Newsom'ın olduğu yerde diğerlerinin esamesi okunmaz bir diğeri ise çıkıyor ve futursuzca Kanye West açık ara birinci diyor. Daha da utanmıyor Big Boi ikinci olur diyor. Yok efendim bi' tane daha rapçi koyuyor oraya diyor ki bu da beşinci, sekizinci, bilmem ne. Şimdi o müzik sitelerine sesleniyorum: (Hem de her zaman olduğu gibi... Yani Türkçe)

Oğlum hangi repçi sizin o antik kuntik albüm yorumlarını paylaştığınız siteleri okuyor? Kime bu yaranma arzunuz? Ya da kime bu marjinalliğiniz? Dengeli liste oluşturalım kafaları mı bu?

Hatta daha spesifik konuşayım her yıl bir umut akıllanırlar diye Piçfork.Kom'a giriyorum. Top 50, Top 75 artık ne bokumsa(sinirlendim ama konuya değil, sayıyı tam bilemediğim için) listesine bakıyorum. Muhakkak ilk 20'de 2-3 tane rapçi oluyor. Dostum, ben müzik faşisti değilim. Yeri geldiğinde rap de dinlerim, black metal'le de coşarım, kolbastıyla da bendimi çiğner aşarım... Fakat bu kadarı da fazla. Bakıyorum Arcade Fire ilk 10'a giremiyor ama Big Boi fiks olarak ilk 5'de. Orada duracaksın paşam! Herkes haddini bilecek! Hayır dinledim bi' bokum da yok yani Big Boi'nin müziğinde. Şimdi ben böyle deyince "Sen sevmemiş olabilirsin. Saygı göstermen gerek" diyen de çıkacaktır. Ulan Arcade Fire diyorum! Adamlar Voltran gibi birleşiyor hayvanazor gibi albüm yapıyor sen kalkıp bi' tane izbenin bidi bidi konuşmaları daha iyi diyorsun, saygı göster diyorsun. Hadi oradan beyim!

HADİ ORDANNNNN! (Necmettin Erbakan Stayla)

Neyse dadaşlar biz konuya dönelim. Başlıktaki şakadan anlayanlar olmuştur. Bu yazıyı yazma sebebim 2010 sonu gelmiş olmasına rağmen benim hala Deerhunter'ın muazzam albümü Halcyon Digest'ten bahsetmemiş olmam.(Deerhunter'ı hiç bilmeyen dostlarsa sakın ola ki başlıktaki şakaya kanıp Deerhunter'ı Country grubu sanmasın. Deerhunter'ın türü "Güzelmiş") Bir nevi günah çıkarıyorum. Sen de bu durumda bir nevi Peder Carlos'sun.

Deerhunter'ın ilk çıktığı vakit( dedim ki "Bu ne la?". Böyle basit bi' yorumum oldu fakat 3.albümleri itibariyle bu gençler gönlümde kurdukları tahtın yerini iyice sağlamlaştırdı. Arcade Fire, The National ile birlikte Deerhunter bana göre yılın en iyi üç albümünden birini yaptı aga! (Neye niyet neye kısmet. Sen bütün sene Interpol bekle. Şimdi kurduğum cümleye bak. O halde bir sitem mesajı da Interpol'e. Muazzez Ersoy'dan Interpol için geliyor: Kader diyemezsin sen kendin ettin!("Kendin buttun" şakası yapmadan olmaz madem ki bokum şakalarla bitiririm bu yazıyı dedim.)

Albümde açılış şarkısı Earthquake hariç bütün şarkılarla aşk yaşadım. Özellikle de Desire Lines ve Coronado aklımı başımdan aldılar. Teşekkürler çocuklar(Deerhunter'a diyorum bunu da... Ve evet yine Türkçe) teşekkürler bize bu güzel anları yaşattığınız için... ("Güzel anlar yaşattığınız için" deyince güldün di mi ? İçin fesat senin...)

* Coronado

* Desire Lines

Conversation 16

2010-12-22T15:40:00.005+02:00

I think the KIDS are in trouble

DO NOT KNOW what all the troubles are for

Give them ice for their FEVERS

YOU'RE the only thing I ever want anymore

Live on coffee and FLOWERS

Try not to worry what the WEATHER will be

I figured out what we're MISSING

I tell you MISERABLE things after you are asleep

Now we'll leave the silver city 'cause all the silver girls

Gave us black dreams

Leave the silver city 'cause all the silver girls

Everything MEANS everything

It's a Hollywood SUMMER

You never believe the SHITTY THOUGHTS I think

Meet our FRIENDS out for dinner

When I said WHAT I SAID I didn't mean anything

We belong in a MOVIE

Try to hold it together 'til our friends are GONE

We should swim in a FOUNTAIN

Do not want to DISSAPOINT anyone

Now we'll leave the silver city 'cause all the silver girls

Gave us BLACK DREAMS

Leave the silver city to all the silver girls

Everything means everything

I was afraid,

I'D EAT YOUR BRAINS,

I WAS AFRAID,

I'd eat your brains

'Cause I'm EVIL

I'm a confident LIAR

Had my head in the oven so you'd know WHERE I'll be

I'll TRY to be more romantic

I want to BELIEVE in everything you believe

I was less than AMAZING

Do not know what all the troubles ARE FOR

Fall ASLEEP in your branches

YOU'RE the only thing I ever want anymore

Now we'll LEAVE THE SILVER CITY 'cause all the silver girls

Gave us black dreams

Leave the silver city to all the silver girls

Everything means everything

I WAS AFRAID,

I'd eat your brains

I was afraid,

I'D EAT YOUR BRAINS,

'Cause I'm EVIL

* The National - Conversation 16

-The Walking Dead - AMC

-The Walking Dead IMDB

"Ne oluyor lan?" diyenler için not:

2010'da en sevdiğim dizi(Misfits ile birlikte) ve en sevdiğim şarkıyı çarpıştırdım, böyle de garip bi' benzerlik durumları var.("En sevdiğim şarkı"nın akabinde gelen şarkıları ayrıca paylaşırım ya yarın ya da yarından da yakın.)

Not 2: Anten oğlu anten blogger bazı kelimeleri kırmızıyla yazma çabalarımı hiçe saymış. Ben de büyük yazdım oralarda bağırıyor gibi oldu ama kusura bakmayın. www.çaresizlikler.com

Sualtı kolbastısı

2010-11-11T15:42:00.005+02:00

* Home Video - The Smoke

* Glasser - Apply

Turkish: You take sugar?

2010-10-21T15:18:00.002+03:00

Brick Top: No thank you, Turkish; I'm sweet enough.

The word "fuck" is said 163 times.

* Oasis - Fuckin' In The Bushes

Cyborg'lar da sever

2010-10-21T14:34:00.001+03:00

Her ne kadar son filmi Thirst nedeniyle çılgınlar gibi küfür yemiş olsa da Chan-Wook Park dediler mi oturup 5 dakika düşünen biriyim.(Ne 4 ne 6... Tam tamına 5 dakika. Burada ne söylüyorsak o.) Bu 5 dakikalık düşüncenin yaklaşık 2,5 dakikasını da Park'ın film müziklerini yapan Yeong-Wook Jo'ya harcıyorum. Zira bu adam Park'ın filmlerindeki dokunaklı hali müziğinin etkisiyle arttıran bir zat-ı puşt. I'm Cyborg But That's O.K.'yi izlediğimde de bu puştluğundan taviz vermediğini gördüm. Adama orkestrayı ver geri çekil, o bir şekil boğazına yumruk gibi oturan düzenlemeler yapıyor. Film de saf aşk hikayesi zaten, "Benim" diyen romantik komedide bile hissedilen o yapaylıktan eser yok.

Fakat en çok hoşuma giden detay Park'ın filmi kızının izleyebileceği bir filmi olması için çekmiş olması.(Ekşisözlük yalancısıyım) Park'ın diğer filmlerini düşünecek olursak o da kızına bir nevi "I'm psycho but that's O.K." diyor bu filmle.(Öyle bişey dediği yok ben dedirttim)

* Yeong-Wook Jo - Chumchunun Saibogu

İsveç Arabeski

2010-10-13T13:47:00.004+03:00

Ben bu resimdeki toraman ve yandaşlarından oluşan, İsveç'in onlarca başarılı indie pop grubundan biri olan Loney, Dear (o virgül hakikaten çok gıcık) ile tanıştığımda yıl 2007'ydi. Neşeli, hoş bir albümleri vardı.(O albüm: Loney, Noir)

Sonra ben bunlardan koptum. 2009 yılında bir albüm daha yayınladıklarını gördüm nette gezinirken fakat o aralar pek neşeli müzik havamda değildim sanıyorum, ilgimi çekmedi. Gel gör ki geçenlerde bir best of 2009 şeysinde karşıma bu şarkı çıktı. O hoppidi zippidi Loney, Dear gitmiş yerine yazdığı kahır mektubunu bestelemiş bir musiki ekibi gelmişti. Şaşırdım. Şaşkınlığım geçince de amazon.com'dan albümü sipariş ettim fakat henüz dinlemedim.(Albümü hakikaten henüz dinlemedim o konuda yalanım yok ama amazon.com konusunu tekrar düşün istersen)

Eğer neşeli şarkılardaki başarısının bir benzerini hüzünbaz eserlerde de yakaladıysa Loney, Dear'den korkulur. Bu Loney, Dear çok can yakar. Üzmeyin işte şu adamları. Buradan bu vesileyle Loney, Dear'ın vokalini terk eden ya da reddeden -artık ne şekilde bunalıma soktuysa tosunumu- kıza sesleniyorum; Dön o çocuğa.(Hatta şarkıyla taçlandırıyım çağrımı: DÖN ONAAAA YENİDEEEEEN NOOOOĞOOOLUR) Yine eski günlerdeki gibi şarkılar yapsın neşeli neşeli. Her yol sana çıkıyor diye darbeli eserlerle ağlatma ulan şu adamı!

* Loney, Dear - Everything turns to you

Ey gidi Koca Solomon sen de göçtün gittin bu diyarlardan.

2010-10-12T15:03:00.000+03:00

* Solomon Burke - None Of Us Are Free

Guitar Heroine Strikes Back

2010-10-06T17:19:00.000+03:00

Carpenter'ın "In The Mouth Of Maddness" adlı bir filmi var hani... Hatta "Bilemedim" dersin diye, üzerine tıklarsın linke koşarsın diye imdb sayfasını da iliştirdim. O filmin adının 3.albümünü dinlediğim an itibariyle Marnie Stern'in müziğini en iyi tanımlayan cümle olduğunu düşünüyorum. Çok değil ~10 gün önce nete sızan ve kendi adını verdiği 3. albümü ile yine denyoluğun doruklarında raks ediyor Stern. Fakat tatlı bir denyoluk bu. Bırakın kızmayı bilakis sempati yaratan bir denyoluk. Aynı zamanda da eşsiz. Ve tabi bu albümde de daha önceliker gibi yine bir "finger tapping" destanı yazmış Marnie bacı.(Bağlama çalanların deyimiyle Şelpe)

Henüz çok fazla dinleyemedim fakat işten eve giderken tesadüfen(Mp3 player tutkunlarının deyimiyle shuffle) dinlediğim albümün açılış şarkısı "For Ash" 3 dakika süresince beni kendine köle etmeye doğru emin adımlarla ilerledi.

"Şuursuzca gitar çalan ve şarkı söyleyen Şirinler korosunun seslendirdiği eser" havası var For Ash'de. (Zaten Ash deyince de aklıma Pokemon'daki velet geliyor.)

Bu arada çok önemli bir şeyi belirtmem gerek. Lütfen bu Mp3'ü 24 saat içinde silin. Bak 25. saat silmediğini duyarsam üzülürüm. Bunlar çirkin şeyler. Yapmayın böyle. (Hadi tamam mp3 player'ına at. Sonra sil, sonra da o mp3 player'dan tekrar bilgisayara yükle. Sorarlarsa "Sildim işte aga bunu ben mp3 player'ımdan yükledim dersin... Ama ben sana bişey söyliyim, aslında kendini kandırmaktan başka bişey değil bu yaptığın.)

* Marnie Stern - For Ash

Mixtapes are dead.

2010-10-06T15:19:00.000+03:00

2 ay aradan sonra bişeyler yazmak istedim. Tek tek yazı yazmaya üşendiğim için Mixtape adı altında 8-10 şarkı toparlayıp onları ateşliyordum fakat en sonuncusu (Mixtape #7) dijital müzik haklarına takılıp buharlaştı. Madem öyle bundan sonra ben de blogun ilk zamanlarındaki gibi en fazla 1-2 şarkının olduğu yazılarla devam ederim.

İlk olarak da eski bir Modest Mouse güzellemesine yer veriyorum. Bu sıralar yaklaşan kış mevsiminden midir nedir The Cold Part'a yeniden sevdalandım. Modest Mouse 'da cins bir grup. The Cold Part'ın yer aldığı 3. albümleri The Moon & The Antarctica'dan sonraki albümlerinde de sırasıyla Bukowski ve Little Motel ile bir çok insanın canına kıymışlardı. Bütün albüm boyunca bağrış çağrış, hengamesi 1500 (Fakat bir o kadar başarılı) müzik yapan adamlar sonra bir sakinleşiyor ki "Aman abi sen bağırmaya devam et, siz de gümbür gümbür çalın" dedirtecek hale getiriyor adamı.

* Modest Mouse - The Cold Part

Christina's World

2010-08-06T12:17:00.000+03:00

by Andrew Wyeth.

* Doves - Friday's Dust

Radyo Voyage

2010-07-26T11:11:00.002+03:00

Çok nadir olarak yeni bir şey keşfetme umuduyla radyo dinlediğimi bilirim onun dışında dinleyeceğimi ben belirlemek istediğim için iyi bir radyo dinleyicisi olamadım hiç bir zaman. (Diğer yandan radyolar bana müzik televizyonlarından daha içten geliyor.)

Haliyle Ocak 2009'da kurulmuş olan Radyo Voyage'dan daha yeni -ve tesadüfen- haberdar oldum. Haftasonu girişilen orman-mangal eylemi esnasında bir dostum 107.4'ü açmamızı söyledi. Açtığımızda Selda Bağcan'la tanıdığım "Yalan Dünya"nın kimin söylediğini bilmediğim harika bir yeniden yorumlaması çalıyordu. Daha sonra bilmediğim harika bir esntrümental, ardından Enigma, ardından Ömer Faruk Tekbilek'i andıran bir diğer enstrümental ve sonra da yine ne olduğunu bilemediğim fakat bir Asya ülkesinin yöresel müziğini andıran bir şarkı dinledik.

Radyo Voyage'la ilgili benim ilgimi çeken husus kesinlikle dinlediklerimin büyük kısmından habersiz oluşum ve tabi ki dinlediklerimin büyük kısmının da güzel oluşu. Deneysellikten ve dünya müziklerinden -sakin ve güzel müzikten de denebilir- hoşlanan herkes için Radyo Voyage harika bir radyo kanalı. Voyage yalnızca İstanbul ve çevresinden dinlenebiliyor fakat aşağıdaki adresten online olarak da dinlemek mümkün. Bir hamak, güzel bir kitap, bir bardak ev yapımı buzlu limonata(Bu zibidi hazır limonatalar yüzünden artık ev yapımı limonata demek zorunda kaldık) ve Radyo Voyage dörtlüsüyle muhtemelen Şaolin Rahiplerinin 10-15 yılda yakaladığı huzuru yarım saatte yakalamak mümkün. Televizyon, radyo ve yayıncılık konusunda her zaman pozitif işler yapan Doğuş Grubu'nu bir kez de Radyo Voyage için kutlamak gerekli.

Not: Radyo Voyage'ın tek handikapı çok beğendiğiniz bir şey dinlediğinizde eserin kime ait olduğunun ve adını bilmenin mümkün olmaması.

http://www.radyovoyage.com/

"We live in a beautiful world"

2010-07-23T14:59:00.001+03:00

Aşağıdaki en son yazının tarihinden bir sonraki gün yani 10 Temmuz günü Coldplay'in ilk albümü Parachutes yayınlanışının 10.yılını doldurmuş oldu. Coldplay'in hikayesini kısaca toparlayacak olursak, 10 yıl içerisinde 3 albüm daha yayınladılar, bu 3 albümden sonuncusu "Viva La Vida..." herkesin internetten yana döne mp3 indirdiği bir dönemde çıktığı hafta 2 milyon kopya sattı ve Coldplay bugün dünyadaki en fazla dinleyiciye sahip yeni dönem gruplardan biri. Diğer 3 albümleri yer yer Coldplay'in kendini tekrarı yer yerse özgün işlerinden oluşuyordu ve kendi adıma Coldplay'in yeni şarkılarından çok fazla sevdiklerim de oldu fakat asla ilk albümlerindeki gibi bir baştan sona dinlenebilir albüm ile karşıma gelmediler ve bu sebeble de Parachutes'un yakınına yaklaşamadılar benim için.

Parachutes'un açılış şarkısı Don't Panic'in "We live in a beautiful world" mısrası 2000 yılı içinde fazla iyimserdi, şimdiyse iyimserlikten de öte bir duruş olur bu sözün doğruluğunu savunmak. Fakat benim için Parachutes'un güzelliği tam da burada başlıyor. Beni (Ya da benimle aynı düşüncelere sahip olan dinleyiciyi) albümü dinlerken hakikaten güzel bir dünyada yaşadığımıza inandıracak kadar samimi olması. Abarttığımı düşünenler olabilir. Belki de fanatikçe bir bakış açısı fakat bende yarattığı his tam olarak bu. Daha uzun yıllar da böyle hisettireceğe benzer. Realiteye döndüğümde gayet de paniklenesi bir durumda olduğumun farkına varsam da o kısa süreli beni ikna etme sebebiyle Don't Panic'i belki de bu sözlerin tamamen bir ironi olduğunu göstermek isterce çekilmiş olan harika videosuyla birlikte bir kez daha hatırlatmak istedim.

Coldplay - Don't Panic

"Hayat bir katakulliden ibarettir"

2010-07-09T16:02:00.000+03:00

"İnsanların en zayıf tarafları, sormadan, araştırmadan, düşünmeden, kafalarını patlatmadan inanmak hususundaki hayret verici temayülleridir. Dünyadaki yalancı peygamberleri yetiştirmek ve beslemek için en iyi gübre, işte bu bilmeden inanmak için çırpınan kalabalıktır."

* Edip Akbayram - Aldırma Gönül

Arcade Fire Presents "The Suburbs"

2010-07-09T14:59:00.004+03:00

Yeni albümden Month Of May ve albüme adını veren Suburbs nete sızdı. Kısaca şöyle özetlenebilir ilk itibarım: Belli ki Arcade Fire 3.albümü Suburbs ile 3/3 yapmaya geliyor.

* Arcade Fire - The Suburbs

Sonisphere #1: Alice In Chains

2010-07-01T21:45:00.000+03:00

Ben hiç böyle olmamıştım. Yeni isimlere hiç şans vermediğim bir döneme girdim. Gene giriyorum müzik sitelerine, şöyle bi' bakınıyorum ne var ne yok diye ama ya bu ara hakikaten müzik namına yapılan işler ekseriyetle patates ya da benim hevesim kaçtı bir süreliğine. Neticesinde 4 haftadır blogu açanlar aynı postu görüyordu. Fakat geçtiğimiz günlerde eskilerden bol bol bahsedebileceğim, maziyle gözyaşları içinde kesişebileceğim bir aktivite oldu memlekette. Malumunuz Sonisphere.

"Ben en baştan dedim zaten kesin kombineyi çakarım diye" gibi yalanlar söylemek istemiyorum sana. Açıkçası saha içi kombine bittiği anda madem yalan olduk ilk gün gider Rammstein ve Alice In Chains'i izler beyefendi gibi evimize döneriz diye düşünmüştüm. Mamafih insanların bilet aldıkları aktivitelere gidememe gibi durumları oluyor ve bu güzide dostlar sayesinde "Nasıl olsa bilet bitmez aga, rahat ol" düsturuyla yaşayanlardan bazıları derin bir nefes alıyor. Ben ekseriyetle heyecanlıyımdır. 1 ay önceden biletimi alır bi' kenarda tutarım. Ayda yılda bir ben de bu "Nasıl olsa bulunur yieeee" haleti ruhiyesine girmiştim ki gözünün çapağına tükürdüğüm Mörfi'si devreye girdi ve saha içi kombine bilet bitti. Derken güzel kuşum bir gün beni aradı ve 2 bilet bulduğunu söyledi de o sayede sahalara döndük. Bu vesileyle kendisine teşekkürü bir kez daha borç bilirim. Zira günlük gitseymişiz kayıp olacakmış. Tabi neden böyle olduğuna 2,3,4. yazılarda değiniriz.

İşten alınan izin ve yarım gün akabinde ofisten yol almanın sayesinde ilk gün 6'ya doğru gibi erken bir saatte Pentagram konserinin ortasında stada girdik. Pentagram'la nedense sevemedim karagözlüm bir grup benim için, konserden ben değil ama Pentagram dostları pek memnun kaldı gördüğüm kadarıyla. (Pentagram dahilinde beni eğlendiren tek nokta "Haktan" ile coşan kitlenin 2 gün sonra Slayer'ın "God Hates Us All"la da tepişmesiydi.) Derken saat 19.30 oldu ve Alice In Chains sahneye çıktı. Layne Staley öldükten sonra yayınladıkları 2009 tarihli "Black Gives Way To Blue"yu indirmiş fakat pek dinlememiştim. Her ne kadar bu konser yeni vokalleri William DuVall ile birlikte bu albüme abanacaklarını düşünsem de eski Alice In Chains hitleri hayrına konseri mutlaka izlemek istiyordum. Staley'nin çığlığıyla bütünleşmiş "Them Bones" ile sahneye çıkmaları cesur bir hareketti ve şarkı ilerledikçe tükürüğümü bi' yerden sektirip kendi yüzüme hafif bi' tükürük atmış olmak istedim. DuVall belki de Staley'nin (ses olarak) yerini doldurabilecek en iyi seçimlerden biri. (Diğer yandan bu onun Jacksons 5 elemanlarından biri gibi göründüğü gerçeğini değiştirmiyor) Jerry Cartrell'la da şahane bir ikili olmuşlardı. Şüphesiz ki Staley'nin çılgın atan havalı duruşundan uzak kalıyor ama yine de olabilecek en iyi yeniden yapılanmalardan biriydi Alice In Chains'in yaptığı. Again, Rooster gibi çalsa da olur çalmasa da olur şarkıların yanı sıra bir Man In The Box ve Angry Chair kombinasyonu vardı ki ciğerlerim göz göz oldu kanadı Öykü & Berk'in flamenko rüzgarları estirdiği o müthiş cover'ında bahsettiği gibi.(Sarkazm iyidir)

Layne Staley'nin hayatıyla özdeşleştirdiğim Would?'u da çok başarılı çalmalarına rağmen o kafamdaki özdeşleştirme durumundan ötürü "Hayvan gibi bir Would?" dinledim diyemiyorum. Harika çalmış olmalarına rağmen bu detaya takıldım bir kere. Black Gives Way To Blue'dan pek hoşlaşmadığım Acid Bubble, konserde dinledikten sonra daha da beğendiğim Lessons Learned, ve hala sevemediğim Check My Brain aklımda kalan anlar konsere ait.

Yeter Layne Staley, Layne Staley beynimizi dürttün diyenler olacak fakat dön dolaş bu noktaya gelmek durumundayım. Staley sağken izlemeyi şüphesiz ki tercih ederdim fakat DuVall ile de Alice In Chains gelecekte güzel işler yapacağa benziyor. Hele hele Grunge'daki bu neredeyse tükenme halinde Alice In Chains Grunge'ın ilacı gibi şu anda.(The Smashing Pumpkins'in son yaptığı gereksiz E.P.'yi dinlemedin umuyorum.)

Neler kaçırdığından haberi olmayanlar için bir kuple aşağıda yer almakta. Cartrell belki büyük bir klişe ama bana samimi gelen bir şekilde tekrar geleceklerini söyledi. O güne kadar Alice In Chains'le alakası olmayanlar dersine iyi çalışsın. Ben de istek listemdeki "Heaven Beside You" adlı güzellemeyi tekrar geldiklerinde canlı dinlerim belki...

Walter White Rules.

2010-05-31T12:03:00.000+03:00

"Stay Out Of My Territory"

* Tv On The Radio - DLZ

Mixtapes are not dead ! #6

2010-05-25T14:54:00.003+03:00

Yeni albümler dinliyorum dinlemesine ama bu dijital müzik hakları nanesi çıktığından beri keyfim kaçtı. Onu yükleme, bu yasak, o olmaz derken beni darladılar. Buraya yazmak en sevdiğim işlerden biriyken buralara uğramaz oldum. Ayrı kaldığım süre içinde dinlediklerimden bir mixtape toparlayayım dedim. Hatta demekle kalmadım toparladım da. Asıl soru şu : "Toparlamak" ne biçim bir kelime?

Fanfarlo - I'm a Pilot: Olur olmaz her albümü alaşağı ettikten sonra hepsini baştan sona dinlemeye fırsat bulamadığımdan "Last.fm listesine bakıp en tepedeki üç şarkısını mp3 player'a atma" hareketi bazen bu gibi tesadüfi keşiflere neden olabiliyor. Fanfarlo'nun dikkat çeken ilk özelliği çok sesli olması. Bana ilk dinleyişte 2006'daki albümleri Neon Bible'dan beri sessizliğini sürdüren Arcade Fire'ı anımsattı. I'm a Pilot ile başlayacak bir Fanfarlo sevgisi her müzik severin yüreğinde yer almalı. Dinle, hak vereceksin bana. (Prodüktörlerinin Interpol - Turn on The Bright Lights ve Antics ile The National'ın Alligator albümlerinin de prodüktörü olduğunu belirtmekte fayda var.)

Radio Dept. - Heaven's On Fire : Indie Pop'un gül bahçesi İsveç'in bir diğer güzelliği Radio Dept. 3.albümüyle bir önceki albümü olan Pet Grief'in biraz daha üzerine çıktı. 2007'de memlekete gelen fakat "Gitmediğim, hatta konser tarihine kadar zerre umursamadığım sonrasında da bi' şekil kendi kendime neden gitmedim ki ulan? dediğim konserler serisi"ne dahil olan Radio Dept.'in yeni albümündeki Heaven's on Fire yazın gelişini Demet Akalın ve Serdar Ortaç'ın aksine yüzlerde tebessüm yaratarak müjdeliyor.

The Black Heart Procession - Last Chance : "Kara haber" tez duyulur malum. Ayda belki 1 belki 2 kere yaptığım bir şey Biletix'e girip önümüzdeki tarihlerde Babylon, Indigo ve (hiç sevmesem de) Ghetto'nun adını arama kutusuna yazıp o üç mekanda hangi konserlerin olacağına bakmak. Fakat kara kalp kara kalbe karşıymış (Bu "kalp" ve "kara" şakalarının sonu yok ve belirtmeme gerek var mı bilmiyorum ama hepsi birbirinden dandik.) daha bilet satışa çıkalı bir kaç gün olmuşken The Black Heart Procession'ın adını gördüm Ghetto'nun etkinlik listesinde. Ghetto'yu gördüğüme mi üzüleyim, The Black Heart Procession'ı izleyeceğime mi sevineyim kararsızlığıyla omur iliğim alev aldı. Zira pek mümkün bakmıyordum böyle bir konserin Türkiye'de gerçekleşeceğine. Bazen yanılmak güzel şey.

Notalarla dinleyicilere ateş eden The Black Heart Procession 27 Mayıs Perşembe akşamı Ghetto'da olacak.

Darısı bir diğer "Dinleyiciye kahır mektubu yazdıran oluşum" Shearwater'ın başına.

The Walkmen - Red Moon : Bazı diziler var ki indiriyoruz. Aylar oluyor izlemiyoruz. Sonra bir başlıyoruz ki bizi esir alıyor. Tüm dünya Lost finalinin patlatmalığıyla ilgilene dursun kuzenden bu sezon sonunda bitecek şeklinde bir tiyo aldığımız "Breaking Bad'in 13.bölümünde neler olacak?" sorusu yegane merakım dizilerle ilgili. Hiç haberi olmayanlar için kısaca: Eşi ve felçli oğluyla sakin bir hayat yaşayan kimya öğretmeni Walter White bir gün akciğer kanseri olduğunu öğrenince dellenir ve sayılı günü kalmasının goygoyuyla ve öldükten sonra ailesinin ihtiyaçlarını karşılayacak parayı bırakmak istediği için tesadüfen uyuşturucu satıcısı olduğunu öğrendiği eski öğrencisi Jesse "Yo!" Pinkman ile birlikte Crystal Meth işine girer. Sonrasını otur izle.

Hanım yüksek kimyager, bense "NaCl işte sofra tuzu, kolay." seviyesinde kimya bilgisine sahip biriyim. Buna karşın ikimiz de severek izliyoruz. Demek ki benim gibi bir apaçiyi de gülüm gibi bir bilim insanını da ortak paydada buluşturabiliyor bu dizi. Kimya konusundaki bilgi fakirliğimi bastırmak için arada bir şarkı çalıyor dizide ve hemen helecanlanıyorum. (2.Sezon 10.Bölümde hanıma "Tv On The Radio'nun bu şarkı çok güzel. Favorilerimden. DLZ... " derken salyam aktı.) Yine 2.Sezon'un ortalarında Walter'ın piyasadan kaybolduğu bir ara The Walkmen'in You & Me(2008) albümünden Red Moon çaldı ki o gün bugünür mp3 player'ıma yeniden ekledim bu şarkıyı. Diziyi de izle, şarkıyı da dinle. Ben senin iyiliğini istediğim için söylüyorum bunları kızma hemen.

Foals - Miami : Gitarı gitardan ziyade abuk subuk fakat aynı zamanda melodik (İkisi nasıl bir arada oluyor deme, gayet de güzel oluyor.) sesler çıkarmak için kullanan gruplara karşı her daim sevgiyle yaklaştım.(Özellikle Follow The Leader ve eveliyatındaki albümleri ile KoRn'da buna bir örnek olarak verilebilir.) Foals ilk albümleri Antidotes ile bu zaafımdan yararlandı ve Electric Bloom, Red Socks Pugie, Cassius gibi şarkılarla beni can evimden vurdu. Fakat ne acıdır ki Foals'in 2.albümü Total Life Forever ile ilk albümü arasında bana göre dağlar bayırlar var. Fark var diyemiyorum çünkü hemen aklına o Ceza şarkısı gelecek biliyorum hatta geldi. Ama hakikaten de fark var.

Miami ilk turlar sonrasında albümdeki en sevdiğim(Tek sevdiğim demeye dilim varmıyor, bir iki tane daha hoşlaştığım şarkı mevcut neyse ki) şarkı oldu. Belki 3-4 şarkı daha sevebilirim bu albümden ama en nihayetinde Foals'in artık her gün 2'şer 3'er piyasaya çıkan Indie gruplarından çok da ahım şahım bir farklılığı kalmadı benim için.

God Is An Astronaut - Golden Sky : Bir diğer nette görünce sevindiğim yeni albüm ise evimin direği, gözümün bebeği God Is An Astronaut'un yeni albümü "Age Of The Fifth Sun" oldu. Albümü indirmem ve 1-2 kez dinlememle birlikte sevincim yerini sakinliğe, biraz daha dinledikten sonra sakinliğim yerini "hmmmm"a bıraktı. Dost acı söyler. God Is An Astronaut güzel şeyler yapıyor, belli bir çıtanın altına düşmüyor mamafih şu da bir gerçek ki yine ilk iki albümünün (1 ; 2) yakınına yine yaklaşamıyor 5.albümü ile. Bazı şarkılarda yine o tekrar hissi var ki en fena durum da o. Yine de God Is An Astronaut'a Foals kadar kırgın değilim. Golden Sky da hafif hafif The Cranberries - Zombie tınısını çağrıştırmasına karşın albümdeki en başarılı şarkılardan biri.

Dario Moreno - Sarhoş : İzmir - Asansör hatırası... Dario Moreno'nun neden "Canım İzmir" dediğini gidip görünce daha iyi anladım.

Brazzaville - Bosphorus (Live In Istanbul) : Brazzaville'in Live In Istanbul albümünü Bant'ın yılın en iyi yerli albümleri listesinde gördüm önce(Plak şirketi mi Türk yoksa gele gide bizden sayılır hale mi geldi Brazzaville o yüzden mi o listedeydi onu bilmiyorum) sonra goodmusicbox'ta gördüm. Fakat indirmiyordum ısrarla. Sonra saçmalığa bak ki hanımla Mudo'da gezinirken duydum Bosphorus çaldığını.(Böyle garip şeyler oluyor arada. Bir gün Top Shop'ta Ellie Goulding - Starry Eyed çalması gibi... Ya da bunlar garip değil normal durumlar, sadece ben alışkın değilim.)

Aklıma direk olarak bu albüm geldi. Fakat şarkının düzenlemesi harikaydı. Sadece Istanbul'da kaydedilmiş ve bu yüzden Live In Istanbul olarak adlandırılmış bir albüm yapmamış Brazzaville. Hamakta sallanırken dinlenmesi gereken albümlerden...

Joe Hisashi - Memory (Okuribito OST) : Bir önceki yazıda Okuribito'nun müzikleri ayrı bir yazıyı hak ediyor demiştim. Keman, viola, viyolansel üçlüsünden her hangi biri uzak doğulunun eline geçince tehlikeli sonuçları oluyor. Old Boy, In The Mood Of Love, 2046 gibi filmlerin soundtrack'lerinde bunu defalarca yaşadım. Adamlar at kılı-misina karışımı teli yaylara sürterek beni darlıyorlar. Saçma bir formül ama gerçek. 2008'in yabancı film oscar ödüllü Japon filmi Okuribito konusu yetmezmiş gibi bir de müzikleriyle boğazlara yumruk atıyor.

* Mixtape #6
Fanfarlo - I'm a Pilot
Radio Dept. - Heaven's On Fire
The Black Heart Procession - Last Chance
The Walkmen - Red Moon
Foals - Miami
God Is An Astronaut - Golden Sky
Dario Moreno - Sarhoş

Brazzaville - Bosphorus (Live In Istanbul)

Joe Hisashi - Memory (Okuribito OST)

Moon

2010-05-11T17:29:00.002+03:00

David Bowie'nin oğlunun Moon gibi bir film çekmiş olması dünyanın kaybedenler için daha en baştan ne kadar acımasız bir yer olduğuna dair bir diğer kanıt.

İzlemeye geç kaldığım Okuribito ve White Ribbon'la birlikte son dönemde izlediğim en iyi filmlerden biriydi Moon.(White Ribbon konusunda sabit fikirliyim ve yorumum filmin aşırı başarılı olduğu yönünde. Tabi bu başarıya karşılık da can sıkıcı.(Sanki matkapla kafamı deldi ve bi' dünya negatif düşünce soktu içine Haneke pezevengi. Okuribito'ya gelince onunda müzikleri ayrı bir yazıyı hak ediyor.))

Veletken Total Recall gibi filmleri ağzım açık izlerken son yıllarda bir drama köleliğine doğru yelken açmış gidiyordum ki Moon benim bilim kurguya olan "ölü" merakımı yeniden uyandırdı.

Tilt olduğum Sam Rockwell'in tek kişilik müthiş oyunculuğu, darbeli senaryo ve bir de Clint Mansell'in müzikleri var ki bünyelerde "Galiba ben de Ay'dayım lan" kafası yaratıyor. İlk notadan son notaya tam bir bilim kurgu müziği ! Bunu anlatması zor fakat başka bir filme şu müziği koysan saçma olur. Filmi ıska geçenler en kısa zamanda izlemeye çalışsın. Yine de Lunar Industries'in nasıl bir havada olduğunu merak edenler için:

* Clint Mansell- Welcome To The Lunar Industries

High Violet

2010-05-06T17:22:00.002+03:00

Bu iş nanesi çıktığından beri zaman kısıtlı olduğundan müzik, sinema, kitap dengesini 3/3 olarak tutturmak zor zanaat oldu artık. Ekseriyetle elediğim müzik olmazdı fakat bir süreliğine öyle bir durum cereyan etti. Neyse böyle izahatlı girişlere gerek yok, biz birbirimizi tanırız. Bir arada olmasak da yüreğimin müzikle birlikte attığını bilirsin. Bir süreliğine de 7.sanatı bir kenara bırakıp eldeki avuçtaki albümleri dinlemeye başlayınca yüreğim daha helecanla atmaya başladı. Bunların en önemlisi de The National'ın 5.stüdyo albümü High Violet.

Her yapı/sistem için geçerli olan "Elbet bir gün çatlayacağız." gerçeği The National'ı Alligator ve Boxer gibi muhteşem 2 albüm yaptıktan sonra vurur mu düşüncesi kafamda çok ciddi şekilde yer etmişti. Önce Jimmy Fallon Show'da çaldıkları albümün açılış şarkısı Terrible Love'ın canlı kaydını dinledim ve negatif düşüncelerim yerini yavaş yavaş "Gençler gene sağlam geliyor."a bıraktı. Akabinde ilk single olan Bloodbuzz Ohio ve albümün bana göre en iyi şarkılarından Afraid of Everyone'ı dinleyince tamamen boş bir korku olduğunu ve The National'ın en az Boxer kadar iyi bir albüm yaptığını düşünmeye başladım. (Ayrım yapmak pek mümkün değil albümdeki şarkılar arasında fakat Afraid of Anyone'ın farklı bir havası olduğu söylenebilir. Bu arada albüm çıkmadan önce bir yerde Sufjan Stevens'ın şarkıya eşlik ettiğini okumuştum fakat şarkının albüm versiyonu için de bu geçerli mi o konuda bilgim yok.)

Netice gün itibariyle de High Violet'in kulu kölesi durumundayım. Alligator'ın açılış şarkısı Secret Meeting'in neşeli, Boxer'ın açılış şarkısı Fake Empire'ın politik mesajlarından ziyade High Violet "Yaktı beni." temalı Terrible Love ile açılıyor ve sonrasında nispeten neşeli gibi bir tınıya sahip olsa da yürek burkan Sorrow ve yine albümün en iyilerinden hüzün yumağı Anyone's Ghost ile devam ediyor. 4. şarkı Little Faith, Boxer'daki sevmediğim 4.şarkı Squalor Victoria'dan sonra ilaç gibi gelirken arkasından gelen Afraid of Anyone ile albüm iyice karamsar bir havaya bürünüyor ki dinleyenler 6.şarkıya geldiklerinde büyük rakı almaya markete gitmesin diye albümün resmi sitesinden ücretsiz download edilebilen ilk single Bloodbuzz Ohio ile durumu biraz olsun dengeliyor The National. Arkasından gelen ilk dinleyişte sevdiğim Lemonworld (Ne acıdır ki Virginia Woolf'un Mrs. Dolloway'ine göndermeler yaptığını düşündürten yorumlar okudum sözler hakkında.) ve 8.şarkı olarak albüm çıkmadan önce dinlemiş olduğumuz sakin şarkı Runaway geliyor. Buraya kadar herşey çok güzel fakat bir 9.şarkı var ki tekrar markete büyük rakı almaya doğru hareketlendirecek cinsten : Conversation 16. "Arkadaş biz sana o rakıdan 3 kadeh içtiririz, bu albümü buna inanarak hazırladık" gibi bir şarkı. Yine albüm yayınlanmadan önce canlı kaydını dinlediğimiz ve benim için albümün tek ve en zayıf halkası England gelirken High Violet'in finalini notalarından nur akan güzellik Vanderlye Cry Baby Geeks yapıyor.

Böyle şarkı şarkı albüm anlattığımı pek bilmem bu blogta fakat High Violet abartısız insana güzel müzik dinlediği için kendini şanslı hissettiren ve bırak şarkı şarkıyı satır satır bahsedilmesi gereken bir albüm.

* Sorrow

* Anyone's Ghost

* Afraid of Everyone

* Lemonworld

* Conversation 16

11.10.2010 Tarihli ekleme : Afraid of Anyone yazmışım şarkının adını. İlk yorumdan da web sheriff yapma etme dedi. Burdan iki sonuç çıkıyor: İşten çıkmama 1 saat kala yazı yazacağına hiç yazmayayım daha iyi ve ikincisi de onu yükleme, bunu yükleme derken beni bezdirdiler bu blogta bişey paylaşmaktan. Ömrümü çürüttüler... Sildim Link'i.

The Tallest Man In Istanbul.

2010-03-25T11:45:00.006+02:00

İspanya Kralı olamasa da gönüllerin şampiyonu olan İsveç'in ince gülü The Tallest Man On Earth Bant'ın düzenlediği City Star Nights by Converse konserlerinin #25'incisinde (#25 ... Evet) bu akşam Indigo'da. Bilet 20 lira.

(Bu hikayedeki herşey fazla güzel. Kesin bi' pislik var...)

* The Tallest Man On Earth - King Of Spain

Terrible Love @ Jimmy Fallon

2010-03-19T18:00:00.002+02:00

Haber şukela. Gözümün nuru The National 11 Mayıs'ta yeni nevaleyi piyasaya sürmüş olacak. Bu da demektir ki Nisan gibi alaşağı ederiz albümü. Diğer yandan ben böyle alırız, talan ederiz, bize kimse karışamaz diyorum mamafih blogger bir haber salıyor gmail'den bana ve kafasına göre postları kaldırıyor.(Kafasına göre değil de DMCA denen naneye göre daha ziyade)

Download hikayesinde sona mı yaklaşılıyor korkusu inceden ortaya çıkmaya başladı ki hoş değil. Blogger en son Barcelona ve Shearwater'ın birer şarkısının olduğu postu taslaklara geri döndürmüş. Bakalım nereye varır olaylar zaman içinde görürüz.

Konuya dönecek olursak Alligator ve Boxer ile beklentileri tavan yaptıran The National'ın yeni albümü High Violet dediğim gibi 11 Mayıs'ta yayınlanıyor. Grup albümün ilk şarkısı Terrible Love'ı geçtiğimiz hafta Jimmy Fallon'da çaldı. Çok mu abartıyorum ya da şartlandım mı bilmiyorum ama ilk dinleyişten sonra aklıma takıldı Terrible Love. High Violet ile The National yine yılın en iyi 3-4 albümünden birini kucaklara bırakıp kaçabilir.

Nete düşen fakat henüz dinleyemediğim The White Stripes, Red Sparowes ve daha bugün gördüğüm Deftones'un yeni albümleri haftasonu için yeni denemeler olabilir. Saygılar.

Sonradan ekleme not : Konser kaydı olarak elimde bulunan daha önce yayınlanmamış bazı şarkılar da albümdeki şarkılar listesinde yer alıyor. Her ne kadar albüm versiyonlarını beklemek daha akıl işi olsa da Vanderlylle Cry Baby(Albüm listesinde Vanderlylle Crybaby Geeks olarak geçiyor) , England, Runaway, Blood Buzz Ohio 'un canlı kayıtlarına net üzerinden ulaşmak mümkün.

Hadi bi' daha sonradan ekleme not : The White Stripes sanırım Best of ordan çatladık. Fakat daha müjdeli bir haber var ki MGMT albümüne ulaşmak mümkün. Hadi işiniz olsun.

Astro Coast

2010-03-11T14:40:00.001+02:00

Pitchfork'ta İzzet Yıldızhan'ın yeni albümü değerlendirip 8.4 puan verseler ertesi sabah last.fm'de İzzet Yıldızhan'ın dinleyici sayısı yekten 50 bin artar bu gerçeğin farkındayım. Mamafih sırf Pitchfork övdü diye de bi' grubun haklı başarısını görmezden gelmek ve alt kültür dahilinde de popüler olan kakadır gibi basit düşünceler belki "aynalı" değil ama "Objektif Tahir'im doğrunun peşindeyim"(Serde maholuk var yine de. Vazgeçemiyorum.) diyen bana yakışmaz.

Astro Coast'un nete düşme tarihi 2009 albümün yayınlanış tarihi ise 2010 dolayısıyla bu yıla dahil edersek 2010'a dair yeni güzelliklerden biri benim için. Uzun süre albümü alaşağı etmemekte ısrar ettikten sonra dayanamadım ve dinledikten sonra bu sefer de pişmanlığımdan ötürü kafamı duvarlara vurmamaya zor dayanır oldum.

Gün oluyor bayıklıkta zirve yapıyorum. İster çalışılan bir gün olsun ister gelipte pek bişey yapmadan döndüğüm bir gün, en nihayetinde işe gelmek, gitmek bütün enerjimi çalıyor.(Şımarıklığa gel) Bu tip günlerde işe gelirken ya da eve dönerken dinlemeyi istediğim tek bir tür var. Basitçe şöyle tarif edilebilir: OYNAK ŞARKILAR !

Surfer Blood bu noktada bana istediğimi fazlasıyla veriyor. Bir reklamda ya da Gossip Girl'ün bir bölümü biterken karşınıza çıkabilecek bu şarkılar (Belki de çıktı ya da çıkıyor ve benim haberim yok) 3 dakikalığına dünyaya boş bakma rahatlığı yaratan, kişide "Amerikan Pastası 18'in başrolünde miyim neyim" kafası yaratan cinsten.

Astro Coast 2008'in Foals - Antidotes'u ve 2009'un The XX - Self Titled albümlerinden sonra 2010'un "en başarılı ilk albümü" olabilir sene sonunda.

* Swim
* Take It Easy

Great Expectations

2010-03-10T13:39:00.002+02:00

http://www.interpolnyc.com/

We are...

* All Fired Up

Mixtapes are not dead ! #5

2010-02-17T17:55:00.002+02:00

Bu aralar bir çok yeni albüm dinledim. Bazılarından birer şarkı seçip onları paket ettim ama önce gel yamacıma, anlatacaklarım var.

Eels - Line In The Dirt : Mark Everett Oliver denen şahane insan için iyi bir albüm kaydetmek makarna yapmak kadar basitleşen bir mevzu olmaya başladı ki bu durum beni korkutuyor. Mr. E'de bir ses var ninni gibi, bir melodiler var ki anında beyinlere pelesenk oluyor. Daha bir önceki "Hombre Lobo" eskimeden 8.stüdyo albümü "End Times"ı yayınlayan "sakal adam" bir kez daha bünye tazeledi. Line In The Dirt, single'ının B yüzündeki Little Bird ile birlikte albümün en harika ikilisi.

Dragonette - Gone Too Far : Çok da ayılıp bayıldığım bir nane değil electropop. Herkeslerin sevdalı olduğu Ladytron bile bi' yerden sonra "yeter" dedirtiyor bana. Fakat Dragonette ya uzun süredir bu türde çok fazla bir şey dinlemediğim için (The Knife'ın yeni albümü öyle duruyor öyle bi' köşede, dinlememek konusunda malcasına ısrarlıyım.) ya da kendi güzelliğinden kulağıma hoş geldi. Gone Too Far dans pistine en düşman adama bile "Oturmaya mı geldik?" sorusunu sordurabilecek bi' şarkı. Ben oturmaya geldim, sen dans edebilirsin.

OK Go - All is Not Lost : Bir OK Go çılgınlığıdır ki gidiyor. 2007'deki Grammy ödülü, 2009'daki Twilight soundtrack'i derken 2010'daki albümleriyle de ilk albümleri Oh No'dan sonra sağlam ekmek yiyeceğe benziyor bu delikanlılar. Çok da ahım şahım diyemem. "Padişahım hiç değil" gibi seviyesiz şakalar bile yapmam (Dur dur kapatma hemen fayrfoksu, tamam kötü bi' şakaydı, unutulım bu olayı, hiç yaşanmamış gibi davranalım.) ama sana bu şarkıyı tavsiye ederim bal böceği. Dinle bu şarkıyı. Coldplay'in Everything's not lost'u geliyor insanın aklına "hadi dur bi' o şarkıyı dinleyeyim" diyor en kötü ihtimalle ki o da güzel bişey.(Selam ben Polyanna)

Laura Veirs - July Flame : Laura Veirs'e bakınca tek bişey görüyorum : Biyoloji öğretmeni. Bilemedin Coğrafya olur, hadi hiç tutmadı sınıf öğretmeni ama kesin olan bi' öğretmen olduğu onun. Bir diğer kesin olan şey de pek sevdiğim bu kadının yine "Sür ekmeğe ye" kıvamında bir albüm yaptığı. Klişe bir deyimle "Albüme adını veren" July Flame ise benim en sevdiğim şarkı oldu.

Biyolojici ya resmen... Yeşil hırka da giymiş.

Caribou - Odessa : Vakti zamanında "Babylon yolları taştan" diyerek İstanbul'a gelen ve konserine gitmediğim Caribou'ya şimdilerde pişmanlık dolu bir şekilde "Festival gibisin katılmak istiyorum." der oldum. Odessa 2010 tarihli yeni albümden nette gezinen ilk şarkı. Fakat ne şarkı ? Ne şarkı söyliyeyim : Harika ! Andorra'da sevdiceğim olmuş bir çok eser vardı. Umuyorum yeni albüm onu katlayacak ve Caribou yine gelecek buralara konsere.(Umut fakirin ekmeği)

Sambassadeur - Days : "Zor yazılan bir isim bulalım ki yanlış yazsınlar böylece download'umuz da zor olur" gibi bir mantıktan yola çıkarak bu ismi seçtilerse çok beyhude bir çaba bu zira Google denen sitenin "Bunu mu demek istedin?" şeklindeki müthiş hizmeti sayesinde bu tip basit numaraların yaratacağı etkiler geçmişte kaldı. Sambassadeur'un ismi ne kadar zor ise albümü de bir o kadar İsveç Pop'u.(Olmadı, saçma oldu, farkındayım.) Kemanlar havalarda uçuşuyor, pamuk sesli bir bayan vokalleri var gibi tüm İsveç İndie Pop'u(Bütün Avrupa bunları dinlerken daha hala utanmadan neyine indie diyorum o da ayrı konu) manevraları Sambassadeur'un müziğinde fazlasıyla mevcut. Days'de grubun son albümünün en sevdiğim şarkısı oldu. Biraz biraz Camera Obscura havası var. Bu mixtape'teki tebessüm yaratanlardan biri Days.

Hindi Zahra - Beautiful Tango : İtiraf ediyorum Hindi Zahra'yı sırf adı yüzünden download yaptım ve küçümseyen bir tavırla "Ulan benim adım bu kadar güzelken ben albüm yapamıyorum sen bu isimle kimsin de albüm yapıp karşımıza geliyorsun anten kadın?" sorusunu sordum içimden. Fakat Hindi Zahra'dan gelen "muhteşem" ses dalgaları suratımda titreyen bir tokat gibi yerini aldı albümü dinledikten sonra. Fas kökenli Zahra'nın ilk albümü "Handmade"de dünya müziği tadında bir folk albümü. Zahra'nın Beautiful Tango'yu canlı söylediği bir video buldum vimeo'da ve onu da yukarı ateşledim. Sesin güzelliğine gelir misin ?

Owen Pallett - Oh Heartland, Up Yours! : Kemanının teline yandığım Owen Pallett'in son albümünü yakalayın, edinin, alaşağı edin gibi türlü tavsiyelerde bulunmuştum burda.(Download edin ya da indirin demedim, lütfen beni bu şekilde itham altında bırakmayın.) Ben halen dinliyorum ve dinledikçe güzelleşiyor albüm. Midnight Directives'i paylaşmıştım albümle ilgili yazıda fakat dinledikçe fark ettim ki Oh Heartland, Up Yours! benim için albümün açık ara en iyi şarkısı oldu zira bu şarkıda Pallett'in sesi de kemanından çıkan ses kadar büyüleyici.

Facebook reklamlarında dedikleri gibi "oturduğunuz yerden 1000 Lira kazanın" diyemem ama oturduğunuz yerden bu saydığım güzelliklerin hepsini dinleyebilmeniz mümkün :

* Mixtape 5

An Education

2010-02-17T14:48:00.002+02:00

Nick Hornby'yi sevdim, O'na güvendim. Evet belki oturup bütün kitaplarını sıradan okumadım ama ona güvendim. High Fidelity'i okudum, About a Boy'u bir çok sefer izledim. Müzik ve futbola olan ilgisi, ilişkilere olan mizahi bakış açısı ile beni kendine doğru çekti. Fakat bunu bize yapmayacaktın Niko Oğlan. Açık konuşuyorum ve film nasıldı diye sorulduğunda herkese söylediğim şeyi bir kez de ısıtıp burda önüne atıyorum insanlığın : Bu filmi Nick Hornby değil de sallıyorum (iyi izle sallıycam) Paul McCallister, James O'Heil, Martin Douglas ya da ismini bilmediğimiz bir başka adam oturup yazsa ne festival dolanırdı, ne böyle adaylıklar beğeniler gelirdi peşinden. Film küllüm Nick Hornby'nin senaristi oluşunun ekmeğini yemiş.
An Education'ı eğer izlemediysen ve burda hikayesini anlatsam "Allah kahretmesin bütün filmi anlattı köpek" bile demezsin zira her zaman bildiğimiz bir hikayeden ibaret. (Gene de anlatmıyorum, böyle de misteri yaratma düşkünüyüm) Oyuncular iyiymiş, yönetmen harikaymış hepsi bir yere kadar zira filmin kağı üzerindeki temel farklılığı senaristiydi fakat o da beyhude çıktı.
Kötü zaman geçirdim diyemem ama beklentilerimi de karşılamadı film. Film beni konusuyla değil, İngiliz şehirlerinin güzelliği ile üzdü.
Bu film geçti önümüzdeki filme bakıyoruz.(The Good Heart)
Konu !F'den açılmışken Hit Film'lerdeki Mary & Max'i 1-2 ay kadar önce Dvd'den izledik. Onu da gerekirse kafana vura vura (Şiddetle?) tavsiye ederim. Mary & Max film değil, bir pamuk şeker. Onu da öyle bilesin.

Aşağıdaki şarkı da An Education'ın Jenny'sine David'den gelsin. Ah saf Jenny ah... Keko.("Gizli şeker" hastalığı gibi "Gizli spoiler" veririm)

* I am Kloot - Twist (BBC Radio 1 John Peel Sessions)

N° 3

2010-02-10T17:41:00.000+02:00

Bunu daha önce Tallest Man On The Earth konusunda da İsveç'in nimetleri hakkında canımın sıkıldığını yazmıştım. Fakat artık bu iş zıvanadan çıktı. Nasıl ki biz burda Kral Tv izliyoruz ve "Oha ya yeni bi' ton denyo çıkmış" diyorsak İsveç'teki bir müzik kanalını izleyen insanlar da "Allah'ım bizim ülkeden ne kadar güzel müzik yapan insanlar çıkıyor... Neden bu kadar muhteşem ki bizim ülkenin müzisyenleri?" mi diyorlar bunu bir şekil açıklığa kavuşturmak lazım. Hadi boyuna yeni isimler geçmesini bi' kenara bıraktım. Bi' de üstüne üretkenlik konusunda da saçmalamaya başlayan İsveç'li gruplar türemeye başladı. JJ adlı ikili (ve şarkılara sesiyle can katan Jan Jonston) daha geçen yıl temmuzda no2'yi çıkarttıktan sonra (no1 yine aynı yıl yayınlanan bir ep'imiş onu da sonradan öğrendim) şimdi de mart ayında no3 çıkaracağını haber veriyor, bu da yetmiyor albüm nete düşüyor, onu da geçtim albüm gayet güzel... Ne oluyor bi' durun ya ! Bu kadar da hızlı gelişmesin olaylar. 8 ay olmuş daha bi' albüm daha çıkarıyorsun gene başarılı. Albümün geneli iyi güzel başarılı fakat tüm şarkıların ötesinde "My Life" diye bir şarkı var ki "Sus JJ sus... Beni de ağlatacaksın" cinsinden. Bi' de bu şarkıyı albümün ilk şarkısı yapmışlar insan daha mevzuya uyanamadan balyoz gibi patlıyor adamın suratında.
Ben bu isveçlilere sanatçı olamazlar, müthiş albümler yapamazlar dememiştim zaten insanlıktan nasiplenemezler dedim. Terbiyesizler...

* JJ - My Life

Bored To Death

2010-02-05T16:56:00.004+02:00

Bored To Death adında bir dizi "iş yerinde" geçen bir dizi olmalıydı, bir yazar, bir çizer ve bir dergi sahibi ile onların çevresinde gelişen olaylarla ilgili değil. (Bu arada kadro çok başarılı. Ted Danson'ın "Bay Christopher" karakteri bünyeleri tazeleyen cinsten.(Dergi sahibi olduğu hissini uyandıran ama tam olarak ne idüğü belirsiz işler çeviren zengin karakter(Başka bir deyişle resimde beyaz saçlı olan dayı))) Bu dizi daha ziyade "Zorlama denyoluk" gibi bir isimle hoş olurdu. Öte yandan aşağıdaki şarkı bu dizi dahilinde kullanılsa o da hoş olurdu...
O aşağıdaki şarkının sahibi harika grup The National'ın yeni albümüyle ilgili haberlerin mail kutularına düşmüş olması ise müzik konusundaki en hoş haberlerden biri. Önümüzdeki 1-2 ay içerisinde küçük çaplı turlar atmaya başlayacak olan The National'ın yeni albümünün en az Alligator ve Boxer kadar güzel olmasını diler, haftasonunda olur da bir şişe şarap açacak olursan bu şarkıyı bir dinle derim... Hatta haftasonu bu diziden 2-3 bölüm indir ve bahsi geçen şarabı diziyi izlerken öldür derim. (Ben şarap sevmem orası başka bir konu.)

Sen bana bakma ben ağzıma geleni derim... İyi haftasonları.

* The National - All The Wine

"Save your bullets Watson!"

2010-02-03T16:50:00.001+02:00

Kaçınız izledi Şerlok Holms'ü ? Bi' tek şu arkadaki... Sen sen... Gömlekli sen izledin di mi ? Bi' de şu kenarda oturan kız... Sen de izledin biliyorum. Geri kalanlar izlemedi. Benim senden artist olmasın ama pek artist ve pek sevdiğim bir arkadaşım bu dedektifin maceralarını okumuş olmanın da güveniyle "Şerlok öyle kafa göz dalıp vurduya kırdıya gönül vermiş bi' model değil" dedi ve ekledi "Vatsın desen göbekli bi' doktor be oğlum... Cud Lav'la zerre alakası yok". Düpedüz entel kekomançi yorumu. Kendisine de aynen böyle söyledim. Sen şimdi Vatsın olarak koy bakalım Cek Blek'i bak bakalım film nerelere gidiyor dedim ama dinletemedim. Şerlok desen öyle hayvanım gibi güçlü değil sadece tekmeyi yumruğu atacağı yeri biliyor satranç oynar gibi çarpışıyor ve onun kaymağını yiyor dedim ama anlatamadım. "Adam obzörvır felan yaaaani" dedim yavşak kızlar gibi ama yine de O'nun bu manasız "ama öyle değil ki" hallerini susturamadım. Yine de o gıymatlı ismaile anlamadıklarını sen anla istedim: Rabırt Dovni Cünyır yine şov yapıyor ki hiç şaşırtıcı değil adamın oynayamayacağı rol yok bunu uzun zaman önce anlamıştık zaten. Cud Lav da gayet iyi bir yancı. Gay Riçi zaten bu film için biçilmiş kaftan ama biçilmiş kaftan ne lan? diyecek olursan ona karşı bir cevabım yok. Kurgusuyla, seri ilerleyişi ve (Hazır ol klişeye) "DOZUNDA AKSİYONUYLA" bu film son zamanlardaki en cano yapımlardan biri ve filmi henüz izlemediysen bir şeyi daha ıska geçtin ki o da Pirates of The Caribbean, Gladiator, Batman; Dark Knight, Rain Man, The Last Samurai, Thin Red Line... Daha sayayım mı? (Bunun yanında Executive Score Producer oldukları da dünya kadar uzun bir liste) Yok saymıyorum ama şöyle diyorum: Bu saydıklarımın yanı sıra zilyon filme soundtrack hazırlamış Hans Zimmer'in şahaserlerini ıska geçtin sen farkında olmadan. Film izlenmeye değer olduğu kadar soundtrack'te dinlenmeye değer. Hans Zimmer bir kez daha(Bu kaçıncı?) müziğin filmin görsellik üzerindeki etkisini gösteriyor izleyicilere.

İzleyiniz, dinleyiniz...

* Discobobulate
* Not In Blood, But In Bond
* I Never Woke Up In Handcuffs Before

Teen Dream

2010-01-28T17:49:00.003+02:00

Şu resime bi' bak hele... Bir müzik grubunun resmi değil de "Huzura Doğru" programı afişi gibi. Resimdeki ikili Beach House müzikleriyle beraber nura doğru gidiyor. 2004'de müziğe başla ve 6 yılda 3 albüm yap ki 3'ü de dinleyicilerin canına can katsın. Bu insanların alınları öpülür. Düne kadar dillere pelesenk, ağızlara marş olan pek sevdiceğim şarkıları Gila ile bünyemi tazeleyen Beach House'un albümünün nete sızdığı mevzusuna geç uyandığım için ancak yakalayabildim bu güzelliği. Teen Dream her ne kadar 2009'da nette geziniyor olsa da 2010'da yayınlandığı düşünülürse bu yılın sonunda 2010'a dair hatırlanacak en güzel albümlerden biri olacak.

En çok da Zebra ve Norway adlı gençlik rüyalarını sevdim Beach House'un...

* Beach House - Zebra
* Beach House - Norway

3 @ 2009

2010-01-27T13:43:00.002+02:00

2009 'da Last.fm sıralama sına göre en çok dinlediğim 3 şarkı :

* Grizzly Bear - Ready, Able

* Doves - Kingdom of Rust

* Patrick Wolf - Blackdown

2009' da izlediğim ve beğendiğim 3 konser :

Philip Glass

* Opening

God Is An Astronaut

* Echoes

Marnie Stern

* Devil is in the details

Not: Blendax güzeli tadında bir dördüncü için M83'nin Efes Pilsen One Love dahilindeki konseri gösterilebilir.

Midi'lerle dövün beni. Redneck'lere sorun beni. Hell March ile gömün beni.

2010-01-26T17:33:00.001+02:00

4-5 sene önce oyun oynama alışkanlığımı çöpe attığımdan beri ilk kez neredeyse yarım yıl evel bir gün gazoz oldum. Kendime "Belki yeni oyunlara karşı sempatiyle bakmyorum ancak ben ki çocukluk mazimi anlı şanlı c64'lerle, amiga500'lerle ve üzerine 6-7 yıllığına da dolu dolu Pc oyunlarıyla geçirmişim. Yaşıtım veletler yana döne misket oynarken ben Shinobi'ye gönül vermiş, Lotus 2 ile neşe bulmuş, Mortal Kombat'ta bütün karakterlerle fatality yapabilmek uğruna dirsek çürütmüşüm... Peki neden benim bu vefasız hallerim ?" dedim ve eski oyunlarımın durduğu kutulara atak yaptım fakat o an için eski oyunlarıma karşı duyduğum bu özlem ve istek yarım saat sonrasında yerini "sonra bakarım"a bıraktı ve o sonra dediğim süre 6 ayı buldu. Woofer'ın yanında tozlanan seçtiğim onlarca cd 'nin kutusu dün bir kez daha dikkatimi çekti ve şöyle bir baktım neler seçmişim diye ve oyun oynamak olan niyetim bir anda değişerek bazı oyun cd'lerinde cd track olarak kaydedilmiş şarkıları dinlemeye doğru seyirtiyor.
İlk önce Battle Arena Toshinden adlı oyunu seçtim aradan. 1996 yapımı bir dövüş oyunu. Vakti zamanındaki Pentium 100, 8 Megabyte Ram ve 4 Megabyte'lık VGA kartımla hakkını fazlasıyla veren bilgisayarım için aldığım Toshinden'in o dönem için dövüş oyunlarından farklı ilk 3D dövüş oyunlarından biri olmasıydı ve kapışan kişilerden biri bir şekil arena dışına çıkarsa (Atılabilir ya da düşebilir) dövüşü diğeri kazanıyordu. İsterse "gücü" hiç gitmemiş olsun farketmiyordu ve böyle bir fantastik sumo güreşi kafasındaydı. Oyun Japon yapımı olduğu için karakterlerde hafif bir Japon çizgi filmi tadı ve daha garibi müzikler ise bugünlerde bir çok kişinin yandığı kül olduğu anime müziğinin midi tadındaki halleriydi.(Tam midi değil ama midi'msi tınıda diyelim)
Bir zamanlar çok insanın aldığı fakat neden aldığını bilmediği org furyasındaki demo müziklere benzettim hep Toshinden'in müziklerini. Fakat iyi demolar. Bunlardan biri de 7.şarkı. Yanılmıyorsam Duke adındaki kılıçlı karakterin arenasında çalandı. Aynen 7.şarkı... Adı bu benim için.

* Battle Arena Toshinden - Track 07

Sonra Redneck Rampage'i gördüm cd'ler arasında. 1997 yapımı Duke Nukem türevi First Person Shooter. Farkı senaryosu zira yukardaki screenshot'dan da görüleceği üzere bi' köşede viskiniz duruyordu ve arada demleniyodunuz. Tavuktan, domuza, uzaylılardan, diğer Redneck'lere kadar hemen hemen herşeyi vurmayı mümkün kılacak şekilde çevreyle etkileşim vardı. Eğlenceliydi fakat öyle aman aman bir FPS değildi. Yalnız oyunun Redneck müfredatına uygun şarkılarını bir kenara koymak gerek. 12 yıl sonrasında bile o cd track'leri hemen mp3'e dönüştürdüm ve bazılarını dinliyorum.
Redneck temalı bir FPS için toplanabilecek en iyi müziklerden 3.şarkıyı hala bir coşkuyla dinlerim ve elimde pompalı tüfekle kamyonetin arkasından fırlayıp vurmaya çalıştığım uzaylıların olduğu oyundan sahneleri hatırlarım.(ki o zamanlar counter-strike sapkınlığı olmadığından hıyar gibi oynardım FPS'lari.)

* Redneck Rampage - Track 03

95-96 yılları. Millet Settlers'la yatmış, Doom ile kalkmış, Command & Conquer ile ikinci baharını yaşıyor. Benim daha doğru düzgün strateji oyunu oynamışlığım yok. Derken sanırım 1997 yılında ulan neymiş bu Command & Conquer diye merak ettim ve Red Alert'ı aldım. Hani anlatıyorlar ya "Sıkı yönetim zamanı yağ alabilmek için kuyruğa giriyorduk" diye. "Ben de rahatlıkla 2 cd'lik oyun alabilmek için para biriktiriyorduk. 2-3 yıl sonra bir Baldur's Gate almışlığım var 5 cd... Ocağım söndü" diye anlatabilirim. Yani böyle merak ettim, gittim, aldım değil süreç. Red Alert dediğin oyun 2 cd. 2 cd o vakitler iyi para. Şimdiki gibi fiber optik bağlantıya sırtını dayayaıp artist artist "Üşendim şimdi gidip oyun cd'si almaya... Hem ona niye para vereyim... Netten indiririm crack'ini de buluruz bi' yerden" gibi şeyler söylemek bir ütopya oyun oynayanlar için. Haliyle oyun almak kendi içerisinde bir strateji oyunu zaten. Alıyorsun, oynuyorsun, bi' de zaten çocuksun olur da aldığın oyun dandik çıkarsa (Ki ben öyle bir Hunter Hunted almıştım sefil ötesi olan... Yaşadığım depresyonu anlatamam oyun dandik çıktı diye.) yıkılıyorsun. Güzel çıkarsa dünyalar senin oluyor. İşte Red Alert ile oynadığım kumarda haklı çıktım ve dünyalar benim oldu, doğum günüm Red Alert'ın bana geldiği gün oldu. Bir Sovyet oluyorum bir müttefik oluyorum, bir ordan görev bitiriyorum bir diğer taraftan görev bitiriyorum derken müttefikte yalan olmasın ama 12 mi 13 mi öyle bi' görevde çatlayıp kalmıştım fakat sovyette mutlu sonu yaşadım. (Mutlu son diyorum ya aslında bu eski oyunların hepsinin sonu bok gibidir. Sadece bitirmiş olmanın hazzını duyarsın. Hırt bir demo çıkar ya da sefil sefil yazılar geçer bi' bakmışsın oyun bitmiş.)
O günden sonra Age of Empires çıktı, yok efendim Red Alert 3 çıktı, 5 çıktı, Generals çıktı fakat ben bir daha o tip strateji oyununa elimi sürmedim.(Commandos oynamışlığım var yalnız o yüzdne "o tip" dedim)
Red Alert'dan bana iki yadigar kaldı. Birincisi Sovyet birliklerinin verdiğim emirlere karşı baskılı R harfleri olan Rus aksanındaki cevapları (AffiRmative, FoR MotheR Russia, ComRad) ve her duyduğumda ateşlenerek tankları uçakları toparlayıp müttefikleri saldırı manyağı yaptığım HELL MARCH!!!
Uygun adım yürüyen postallara ait sesler, hayvanım gibi bir elektro gitar ritmi ve ne dediği belli olmayan bağıran bir adamın sesi. Sonrasında duydum ki her haltın olduğu gibi Hell March'ında 2'si 3'ü çıkmış...
Fakat ben hep Hell March'ın ilk versiyonu ile hatırlayacağım o güzelimTesla Coil'leri, o görev bilinciyle yanıp tutuşan Ore Truck'ları, heybetli Power Plant'ları...

* Command And Conquer; Red Alert - Hell March

Heartland

2010-01-26T15:48:00.002+02:00

The XX dedik orda kaldık. Bi' baktım 26 gün olmuş. Daha fazla olmasın dedim...
*
Yıl sonundaki 2009 ve son 10 yıla ait en iyi albümler listelerinin ardından 2010 dahilinde yüz güldüren ilk albümler ve albüm haberleri netteki yerini yavaş yavaş alıyor. O listeleri son 6-7 yıldır yaptığım üzere yine kontrol ettim etmesine fakat ne drownedinsound'un yaptığı 2009'un ıska geçilenleri listesinde gözden kaçırdığım mühim bir naneye rastladım ne de metacritics'in bu yılın en iyileri listelerinde. Bu vesileyle dinlemediklerimin yanı sıra albümünün çıktığını bildiğim ısrarla dinlemediklerime şöyle bir bakayım dedim ki onlarda da değişen bir şey olmadı. Misal bir Wild Beast var ilk albümünden sonra ikinci albümüyle de bir çok dinleyici tarafından yere göğe konamayan. Hadi dedim bir şans daha vereyim ve dinledim fakat sonuç aynı. Baktım ki ısrarla hıyar gibi ince telden çığlıklar atıyor vokaldeki dayı o saniyede dinlemeyi bıraktım albümü daha 3.şarkıdayken. Tamam deneysellik seviyoruz dedik ama saçmalığa da karşıyım aynı ölçüde.
*
Bu araştırma döneminin ardından gün gözleri 2010'a çevirmenin günüdür dedim ve yakında çıkacak albümler listelerine ve yeni albüm haberlerine yöneldim. Bunlardan ilki Final Fantasy adıyla tanınan Kanada'lı üç beş doğru düzgün müzisyenden biri olan Owen Pallett'in de yeni albümüydü. Yakında albümün çıkacağını öğrenince birden mp3'e susamış gibi soulseek'e koştum ve çok az kişide olmasına sıra olmasına rağmen bekleyip albümü o gece arşive ekleştirdim. Peki bu heyecanlı hallerimin ardından albümü hemen dinlemeye başlayıp defalarca dinledim mi ? Hayır. Böyle de dünya çapında marka değeri taşıyabilecek mal hareketlerim var.(İşte bu yüzden amazon.com'dan halen albüm satın alıyorum en azından para verince dinliyor insan(yersen))
Aradan 1 hafta geçti ve artık Final Fantasy adını kullanmak yerine kendi adıyla musiki yaşantısına devam edecek olan Owen Pallett'in Heartland adını verdiği albümü dinledim. Bu söylediklerimin ardından "niye bu kadar traş attın madem bunu diyecektin" demen olası fakat yorumum net Heartland ile ilgili : Final Fantasy ismini bırakması dışında Owen Pallett'de başka bir değişiklik yok. Albüm yine cano şarkılarla dolu ve henüz açılıştan Midnight Directives ile dinleyiciyi mal etmeyi başarıyor. Her ne kadar benzer gibi gözükse de ben Pallett'in yaptığı müziği Serdar Ortaç kafasında bir ifadeyle "Farklı kulvarlarda" görüyorum Patrick Wolf'un müziğiyle. Patrick Wolf'un coşkulu ya da hüzünlü eserlerinin keskinliğini Pallett'in eserlerinde pek görmek mümkün değil. Patrick Wolf'a "Halime bak dertli çal kemancı" ya da "Halime bak çılgın at kemancı" diyebilirken Owenn Pallett olduğunda keman sahibi "Halime bak... Ne yapıyorsun lan sen?" oluyor bu durum.
En nihayetinde kemanların dünyasında yaşamayı seven herkes tüm kıyaslamalarını, halef ve seleflerini bir kenara bırakıp Pallett'in müziğini dinlemeli.

* Owen Pallett - Midnight Directives

X(O)X(O) 2009

2009-12-31T16:50:00.002+02:00

Her yıl siz farkettiğiniz kadarıyla müzik konusunda bereketini barındırır. Bu bağlamda 2009 bereketsiz geçti diyeni sopalarım. Patrick Wolf, St. Vincent, Regina Spektor... Ve daha nice isim sayılabilir geri dönüşleriyle kulaklarımıza bir parmak bal çalan.
Beni ilgilendiren konseri nadir oldu belki 2010'dan o yönde daha umutlu olunabilir ki Last.fm'e etkinlik takvimine göre The Fiery Furnaces ve The Veils 2010'da memlekete uğrayacaklar bir terslik olmazsa.
Senenin en büyük yeni kazancı ise şu 4 tane Taksim sinyalcisi tipli zibidi bebeden oluşan The XX oldu benim için ki sanıyorum çoğu dinleyici içinde geçerli bu durum. The XX'i diğer gruplardan ayıran bir önyargıya sahibim ki bu gençlerin asla çatlamayacağını düşünüyorum. Yeni yıl pozitifliği midir nedir bilmem ama The XX'in 2.albümüyle de bizleri besteledikleri minimal ilahilerine kul köle edeceğine güvenim tam.
Daha evel 2 kere geçmişti The XX, batıl inancım geldi, 3'lesin dedim 2009'un son yazısında. Sonra ben The XX'i duymadım, dinlemedim, bilemedim demeyin bana yeni yılda.

Sana da bu gençlerin Night Time adlı canıma can katan yegane çalışmalarıyla veda ediyorum 2009...

2010'da da müziğimiz bol olsun.

* The XX - Night Time

Utopia

2009-12-31T01:01:00.002+02:00

Milli Piyango bana çıksın diyenler gibi bir durum dahilinde olduğunu bilsem dahi 2010 ya da sonrasındaki bir yılda(açık çek veriyorum kendime) bir şekil çok canavar bir NBA maçını önlerden izlemeyi diliyorum... Haybeye dilediğimin farkındayım o da ayrı konu.

Bakar mısın Dwight Howard hayvanının yaptıklarına ?

NBA pazarlama kısmısı geçen yıl reklam filmi için seçebileceği en "doğru" şarkıyı seçmiş diye düşünüyorum ister istemez bu tip görüntüleri gördükçe.

Not : Mal Kanye'nin ödül törenlerinde sahneye fırlayarak kendini kepaze edişine hiç girmeyelim... Kaldı ki NBA yönetimi nerden bilsin West'in öyle bir denyoluk yapacağını ?

* Kanye West - Amazing

"Fashion is a form of ugliness so intolerable that we have to alter it every six months."

2009-12-30T23:23:00.005+02:00

Morrissey'in son albümü Years of Refusal'ın kapağında karşımıza Fred Perry gömlekle çıktığı ,Paul Banks'in moda şovlarında alkış tuttuğu (Sevgilisi Helena Christensen'in etkisi var mı yok mu orası bilinmez) gibi bir çok örnek verilebilir moda ve müzisyenlerin bir arada sobelenişi ile ilgili ve bu tip durumlar beni pek şaşırtmıyor. Fakat "mainstream" sayılabileceklerden nispeten daha "underground" olanların modayla olan içli dışlı halleri saydığım ilk isimlere benzeyenlere kıyasla oldukça enteresan geliyor bana. Modayı bilmediğim için markaları gözümde büyüttüğümdendir belkide 2007 yılında Patrick Wolf'un Burberry için verdiği pozları 2008 yılında gördüğümde "Ne alaka la'?" demiştim. (Ya da Patrick Wolf benim bildiğimden çok daha fazla ünlü.)

Geçenlerde 2009 arşivindeki haberleri şöyle bir tarar iken bu sefer Joanna Newsom'a ait Armani için verdiği poza rastladım. (Bütün seriye burdan bakılabilir) W magazine için çekilen resimlerden 14'ünden aşağıda da görülebilecek olanı Joanna'ya ait. Yine aynı soru kafamda :
Armani ve Joanna Newsom... Ne alaka ?

Belki ben fazla tutucu bakıyorum bu konuda kalıp delisiyim o yüzden böyle düşünüyorum. Belki de Armani halihazırdaki kitlesini zaten elinde tutarken daha alt kültür meraklısı zengin tayfayı etkilemek istiyor olabilir ya da ne istiyor ben çözemedim arkadaş.(14 sanatçı arasında pek bilinen isimlere rastlayamadım ben kültürüm yettiğince, bu arada son dönemin alt kültür-hip ismi Lykke Li'de Joanna'ya göre daha erotik bir poz ile yer alıyor listede.)
Hoş, ben modaya dair hiçbir şeyi anlayamadım ya... Neyse.

Not : Başlıktaki söz kime ait ? Söylemem. Şöyle bir site daha mevcut. Merak ise o sitenin en hoşlandığı şey.

* Blonde Redhead - The Dress

Passion of the Anti-Christ

2009-12-23T17:49:00.000+02:00

Son bir saattir işyerinden kaçacağım saati beklerken duvardaki saatle yaşadığım kesişmenin bir benzerini resimdeki Şarlot Geynsburg bacı puslu bir ormanda havaalanında bekleyen Türk çöküşü yaparak çemkirmeli gözlerle ve elleri kana bulanmış haldeyken ufka doğru yapmıştı Lars Von Trier'in Anti-Christ'ında. Şimdi sırf ibişlik olsun diye seni şpoyler delisi yapmak istemiyorum ama basit bir tiyo vermek durumundayım. Lars Von Trier denen ruh hastalığına tutulmuş yönetmen 120 dakikalık bir filmi 2 insan, 3 hayvanla bitirip, bunu izleyiciyinin ağzını açık bıraktıracak şekilde yapabiliyor ki kendisine olan saygımı üçe beşe çarpıyor böyle deneysel halleriyle. He ! Lars Von Trier bokunu çeksin oturur izlerim demiyorum ama şu da bir gerçek ki adamın yaptığı işleri izledikten sonra darbe üzerine darbe yemiş birine dönüyorum. Anti-christ'da da aynı şeyi sektirmedi Lars Von Dayı. Fakat bahsettiğim gibi koca filmde 2 insan gözüktüğü ve hikaye oyuncuların performansıyla etkilendiğinden kelli Vılyım Defo'nun ve Geynsburg'u ne kadar övsek az.

Şimdi içinizden bazı sinemanın güncesini tutanlar diyecek ki : Be anten, bu film nice evel gösterildi, torrent'lere düşeli aylar oldu madem Trier'cisin ezelden ne diye bu vakte kadar bekledin.

Dur be paşam ! Dur bi' sakin ! Var elbet bir bağlantı noktası.

Anti-christ'da oyunculuğuyla "Senin Allah'tan korkunda mı yok kadın?" dedirten Şarlot bacı şimdi de daha evel 2006'da yaptığı (1986'da yaptığı "Küçük Şarlot" albümünü saymayalım istersen) 5:55 adlı albümden sonra şimdi de IRM ile geri döndü ve ne acıdır ki memlekette "oyuncudan şarkıcı olur mu ?" tartışmaları süre dursun 38 yaşındaki bu kadın 2 koldan da gayet emin adımlarla ilerliyor ve Şarlot için "Babadan torpilli yieee" diyenleri Allah çarpıyor. Albümü bir tur dinledim fakat 5:55'deki gibi ilk dinleyişte "Ne güzel lan" dediğim eserler belirdi arada. Bunlardan biri de sarı oğlan Beck'i de yanına katarak seslendirdiği "Heaven Can Wait". Haz etmediğim Iron Maiden'ın sevdiğim nadir şarkılarından biriyle adaş olan bu eser gibi şarkılara rastlamak mümkün albümde.(Ki çok araştırmadım ama Beck'in başka yerlerde de sesini duyar gibi oldum çok dikkatli dinlememiş olmama karşın.)

İki kulvarda verdiğin bu mücadeleye, bu hırsa ve yakaladığı bu başarıya şapka çıkartırım.(Fötr)

Helal sana Şarlot. Yürü, bu yollar senin...

Not : Her ne kadar ben sevmesemde Nick Cave'in "camiadaki" konumu ortada ve Cave'in yazdığı son kitap için de çok başarılı gibi açıklamalarla karşılaşıyorum sık sık. Müzik olarak sevmedim ama yazdığı kitabı seversem o da bir kardır benim için. Bekle beni Nick Cave'in romanı, yakında çeviricem sayfalarını senin.

* Charlotte Gainsbourg (feat. Beck) - Heaven Can Wait

Bu borntolisten'ı hazırlayan çocuk da bir hoş doğrusu : neşenin kumkuması ve hüznün topacı aynı yerde. Olacak iş değil.

2009-12-18T18:00:00.001+02:00

Eskiden kara haber tez duyulurdu, bu internet çıktığından beri bazı iyi haberlerde tez duyulur oldu ve ben bu konuda içten içe sevinsem de bunu belli etmiyorum her internet kullanıcısı gibi kendimi çok havalı ve sakin göstermeye çalıştığımdan. Frightened Rabbit yeni nevaleden bir parça düşürmüştü internete demiştik 1-2 ay evel. Şimdi de güzel haber Spoon'dan geldi. Ga ga ga ga ga (samimiyetimle söylüyorum kaç ga var hatırlamıyorum ve bu sefer içimden wikipedia'yı açıp bakmak gelmedi, kusuruma bakmazsın umuyorum bir ga hecesi için. Kaldı ki Lady Gaga'yı anımsatıyor bu albüm adı daha da tatsız bir hal alıyor bu konu o yüzden kapatalım gitsin bu parantezi.) adını verdiği ve şüphesiz ki 2000-2010 periyodunun en iyi 42 albümünden biri olabilecek şeker bal albümden sonra 2010'da da "Şen olacak düğün, şen olacak tey tey tey" mesajını veren bir albümün daha yolda olacağını anlamamıza sebeb olan yeni şarkıları Written in reverse'ü nete sızdırdılar.(Bu arada bakma sadece o albüm değil Girls Can Tell 'de girer o listeye ama o son 10 yılın en iyi 59 albümü listesine girebilir ancak.. Ordan anla kaçıncı olabileceğini.)

Ben şarkıyı beğendim. Kulu kölesi olmadım diycem ama ne yalan söyliyeyim daha çok fazla da dinlemiş değilim şarkıyı. Peki ne yalan söyliyeyim ona bişey demedin ? Hadi tamam tamam geçti.

* Spoon - Written in reverse

Diğer yanda ise albümlerindeki hüzünlü havayla canımıza kast ettiğini düşündüğüm Shearwater'ın da yeni malzemesinden bir şarkı nette dolaşır halde. Niyeyse ben bu adamları dinleyince Türk Filmi drama kafası yaşıyorum. Kavuşamayan aşıklar, puşt zenginlerin zulmü, dayak yiyen çocuklar gibi şeyler beliriyor zihnimde. Gülme be oğlum, üzülüyorum hakikaten.

Hatta şakaya gel, iğrençliğe gel : Shearwater'ın 2010'un en iyi albümlerinden birini yapacağına albüm çıkana kadar kefil, albüm çıktıktan ve dinledikten sonra da sefilim. Bu kadar kesin.

* Shearwater - Castaways

Tarot Sport

2009-12-18T17:45:00.000+02:00

Fuck Buttons tekin olmayan bir ikili. Beni ürküten bir ikili. Bir gece ansızın kapıyı çalsalar gözden baktığımda karşımda bunları görsem kapıyı açmayacağım bir ikili. Fakat uzaktan seviyorum onları. Üstelik drone denen türe olan sevgisizliğime karşın yapıyorum bunu. Açıklaması güç hisler içerisindeyim onlara karşı. Bir yanım "Oğlum kapat ulan şunu mal gibi müzik" derken diğer yanım "Ne kadar hipnoz edici bir tınıdır bu bebeğim" diyerek çelişkide kalmama sebeb oluyor. Bu da yeni değil nicedir arşivimizin bi' kenarında duran bir albümdü. Ben diyim ekim sen de eylül o vakitten beri duruyordu da üzerine yazı yazamadıydım. Bu aralar dijitürk kumadasıyla yaşadığım sorunlar üzerine Fuck Buttons dinleyesin geldi ve Tarot Sport'u 2-3 tur dinledikten sonra gene kitlendim bu antik kuntik insanlara. Bu tip normal bir dinleyici için "sıradışı deneysellik"te yapıldığı düşünülecek albümler mutlaka listelerde ilk 10'a girer, ilk 20'ye girer... Girer arkadaş ! Drownedinsound yılın 5. albümü göstermiş albümü, NME 8 demiş, Piçfork 11 demiş ama en nihayetinde ilk 20'de demiş hepsi.

Bak hala aynı şeyi söylüyorum bi' yanım kapat derken diğer yanım özgünlük manyağı olduğundan çok seviyor bu adamları ama bu tip hikayelerdeki "Aaaabi süper yaaa"cılara kılım. Tamam güzel albüm, sanat, deney, elektronik hepsi tamam ama biriniz de çıksın desin ki "Kanka biz sevmedik bu albümü, bizde ilk 50'ye giremez.". Hepiniz mi çılgınsınız ey müzik medyası ? Hani öyle genel geçer tarzda bir albüm olsa tamam ama bu albümü hepiniz tarafından zirveye oynamasada zirve takipçilerinden gösterilmesi beni işkillendirdi. Sonra SouthPark'ın bi' bölümünde ölmek üzere olan Cartman'ın "Aslında Baba'yı hiç beğenmemiştim, herkes seviyor diye bende çok beğendiğimi söylemiştim" tadındaki dünyanın en tatlı itirafını yapan bir duruma düşerseniz geri dönüşüm kağıt dinlemem ortadan yırtarım derginizi, sağdan soldan hacklerim websitenizi.(Dergi tamam da piçfork'u hekleme kısmında biraz uçtum, farkındayım.)

* Surf Solar

New Leaves

2009-12-16T01:36:00.001+02:00

Bu ara yeni bir şeyler yerine son 1-2 ay dahilinde alaşağı ettiğim albümleri dinliyordum. Bunların başında da Taken by Trees ve Owen'ın albümleri geliyor.

Doğru düzgün American Football dinlemişliğim yok ikenn ve American Football'un kafa adamı Mark Kinsella'nın solo projesi Owen'ı 5.albümünde daha yeni keşfetmiş iken bana yazıklar olsun mu ? Hem de dibine kadar olsun.

Şikagolu bu aslan parçası o kadar güzel bir albüm yapmış ki albüm kapağı dışında pek de kusur bulamıyorum kendisine. Basitçe "Sakin ve güzel folk" olarak özetlenebilecek New Leaves'den gördüğüm kadarıyla Owen'da büyük iş var, bu bağlamda American Football'u da yoklamak gerekli tez elden.

"Good Friends, Bad Habits" adlı "Antik kuntik insanlarla dost oldum neyleyeyim" yakarışlı şarkı albümün yıldızı gibi gözükse bile albümün son şarkısı Curtain Call'a kadar şahane melodilere sahip 10 şarkıya sahip New Leaves. Yıl bitmeden 2009'un en canoları listesine adını yazdırdı benim nazarımda.

* Good Friends, Bad Habits

* A Trenchant Critique

Yokluğunda çok kitap okudum...

2009-12-15T00:44:00.009+02:00

Tek satır içermiyor oluşuna karşın benim için çok şey ifade edebilen 19.11.2009 tarihindeki yazıya bir devam niteliğinde bu yazı.
*

Resmi Natalie Dee yapmış. Peki karikatürize edilmiş olan Morrissey "mutsuz doğumgününü" kutlarken çok mu abartıyor ? Çok da değil. Hepimiz bir gün öleceğiz. Hatta bazı tanıdıklarımız çoktan öldü. Bazılarımızın ise yakın bir tarihte öleceğini bilmemize karşın "salağa yatıyoruz" ısrarla...
Madem öyle... ?
*
17.11.1998'den kısa bir süre sonra "Madem öyle... Müzik dinlerim" sonucuna varmış ve bu süreçte albümler almış, konserlere gitmiş, milyon tane mp3 indirmiş ve paylaşmış biri olarak haddimde olmayarak sizlere naçizane tavsiyem ve ricam şudur ki : Tür, isim, imaj, önyargı, vesaire dert etmeksizin müzik dinleyiniz.
Blogun başlığının altında Bernard Shaw'un sözü yer alsa da bir de Nietzsche'nin şu sözü var unutulmaması gereken : Müziksiz bir hayat, hatadır.
Müzik dinleyiniz. Çünkü müzik en yüce sanat formudur.

Yıllık rutin içsel depresyonumdan çıktığımı düşünüyorum ve buna göre müzik hakkında yazmaya devam edebilirim.
Bu blogu okuduğunuz için hepinize teşekkür ederim.

* Mustafa Sandal - Nerdesin ?

Band-ı Memnu

2009-11-24T08:20:00.002+02:00

Karambole gel :

Resimde kara kara düşünen delikanlı Queens of The Stone Age'in bel kemiği Josh Homme. Kendisi bir diğer yer aldığı grup Eagles of The Death Metal ile geçen yıl bir albüm yayınlamıştı o yüzden o taraftan beklemede ama diğer yandan Led Zeppelin Bas Gitaristi John Paul Jones ve Nirvana'nın davulcusu Foo Fighters'ın gitaristi ve vokali olan Dave Grohl'la birlikte Them Crooked Vultures adlı bir grup kurdu ve bir albüm yayınladı bile. Josh Homme "Palm Desert" tayfasıyla birlikte kaydettiği 10 albüme ulaşan seri Desert Sessions'ı sürdüreceğini açıklarken Dave Grohl'un grubu Foo Fighters ise kasım başında bir Greatest Hits albümü yayınladı. Josh Homme'un eski grubu Kyuss'un tekrar birleşme olasılığı bir kenarda dursun NME'ye yaptığı açıklamada Homme Queens of The Stone Age'in yeni kaydınınında 2009 başlarında yayınlanacağını belirtmişti fakat diğer Queens of The Stone Age elemanlarından eski A Perfect Circle gitaristi Troy Van Leeuween yeni projesi Sweethead'e konsantre olunca ve grubun diğer gitaristi Dean Fertita ise The White Stripes'ın aslan parçası Jack White'ın bir diğer grubu The Raconteurs'dan Jack Lawrence ve The Kills'den Allison Mosshart ile kurduğu The Dead Weather'ına dahil olunca Queens of The Stone Age albümüde 2009 yılının sonlarına kaldı. 2000-2005 yılları arasında grubun elemanı olan ve sonrasında da bazı şarkılarda vokal yapan Screaming Trees ve Gutter Twins gruplarının vokali olan ve Stone Age'den -tamamiyle olmasa bile- ayrıldıktan sonra 2004 yılından beri Belle And Sebastian vokali Isobel Campell ile birlikte 2 albüm yayınlamış olan sesini pek sevdiğim Mark Lanegan da Soulsavers'ın son albümü Broken'da karşısına çıkmıştı müzikseverlerin...

Bi' dur bi' dur...

Oğlum ruh hastası mısınız lan siz ?

Tamam bende farklı paylaşımlarda bulunma konusunda maymun iştahlıyım. Fakat benim üç tane blog yazmak veya birden fazla twitter hesabı kullanmak gibi basit zibidiliklerimi sizin bu her çiçekten bal alırız hallerinizle kıyaslamak denyoluğun babası olur. Gençler... Bi' sakin olun. Bakın yorumları okuyorum dandik dunduk diyorlar Them Crooked Vultures için. Yan projeniz olmasın demiyorum gene olsun ama önce bi' tane olsun temiz olsun. Siz bi' de sanatçı olarak örnek olucak insanlarsınız topluma... Vurmayın böyle yalan rüzgarı senaryolarının gözüne gözüne, istirham ediyorum üzmeyin bizi.

Canı yanan ve "Yordunuz ulan beni" diyenler linkten Mark Lenaganın buğulu vokaliyle can verdiği şarkıyı alaşağı etsin, bünyeleri tazelensin. No One Knows zamanları güzeldi tabi Queens of The Stone Age... Hey gidi hey.

* Queens of The Stone Age - Hangin' Tree

Amsterdam Acoustics

2009-11-20T17:17:00.000+02:00

Amsterdam Acoustics - The XX : Crystalised

Young Turks resmi sitelerine bakılacak olursa 2006'dan beri aktif ve bu kısa zamanda Holy Fuck'ın LP, Gang Gang Dance'in RAWWAR (Daha sonra The Social Registry'e geçtiler) ve çok olumlu eleştiriler alan (ben pek sevmemiştim) Wavves'e ait So Bored albümlerini yayınladıktan sonra sonra en büyük bombayı 2009 yılında The XX ile patlattı. Young Turks'ün bizlere sunduğu son güzellik olan The XX "kendin şarkı yaz kendin prodüktör ol" hareketiyle takdirimi kazanmış, daha evel Mixtape #4 kapsamında burda haklarında atıp tuttuğum bu yılın en cano yeni gruplarından biri. Her ne kadar MySpace'de grup dört kişi gözüküyor olsa da 10 gün önceki haberlere göre klavyeci Baria Quareshi adlı hanım Londra'daki bir konsere "katılmama" şekli yaptığı için grup kendisine yol vermiş (Hayır, biz de genç olduk hiç böyle şeyler yapmadık) ve ilerlemenin en iyi yolu 3 kişidir demiş. Hayırlara vesile olsun. The XX umuyorum ki üç kişi olarakta güzel işler yapar.

The XX üzerine bişeyler yazasım gelmişti ama bu kadar traş yeter o yüzden asıl mevzuya geliyorum. Tesadüfen keşfettiğim "Amsterdam Acoustics" bir çok müzisyenin Amsterdam'ın çeşitli yerlerinde çalıp söyledikleri ve bu bahaneyle izleyenlere hem güzel müzik sunan hem de "Oha lan Amsterdam ne güzel yermiş" dedirten bir mevzu. The XX'in afacanları da bu kapsamda almışlar arkalarına KocaGay Köprüsünü, vurmuşlar gitarın teline teline olmuş sana Crystalised. Böyle "Trainspotting tipli" (insanları dış görünüşüyle değerlendirmek... ne kadar ayıp!) iki veletten ne yalan söyliyim beklemezdim böylesi hoş bir tını... Afferim tosunlarıma benim...

Amsterdam Acoustics - Erlend Øye (Kings of Convenience) - Mrs. Cold / Ask (The Smiths)

Oturup sitedeki 30 küsür akustik kaydı izledim diyemem ve adı bilinmeyen gizli yetenekleri açığa çıkarıp burda paylaşmak yerine vurdum gözüne Norveç'in Black Metalci kesimine inat edercesine tıngır mıngır gitar çalarak fısır fısır şarkılar söyleyen ve dinleyenlerde tebessüme yol açan ve sevimlilik topacı haliyle Bergen'i hayal dünyamda neşe dolu bir yer gibi düşünmeme sebeb olan Erlend øye videosunun gözüne. Fakat Erlend abi The XX'in aksine stabil kalamamış ve yine tüm Telebatiliği üzerinde bir halde Amsterdam sokaklarında kafasında turuncu bereyle gezerken birden bir tramvaya dalarak Kings of Convenince'in son albümünden Mrs. Cold'u seslendirmiş, kesmemiş The Smiths'den Ask'i "mırıldanmış". Amsterdam'da metronun bedava olduğuna mı yanarsın, øye'nin şehirdeki tramvayına binip şarkı söylediğine mi yanarsın ?

Ben en çok olur da burda aynı işi yapmaya kalksan Erlend'i ortaya alıp döven dayılardan, çocuk ağlamasıyla şarkının baltalanmasına kadar türlü senaryo aklıma gelir ona yanarım. (Olur da iş çıkış saati yapalım bu aksiyonu gibi bir deliliğe imza atmaya kalkarlarsa metrobüs tepeleme dolu olduğundan binemeyip kapı önünde fukara gibi şarkı söylemesi de bir diğer olası senaryo)

Hollanda Turizm Bakanlığı mı var bu işin arkasında yoksa tamamen amatör mü onu bilemedim fakat güzel bir seri yakaladıkları kesin. Tebrik ediyor, bu güzel serinin devamını diliyorum...

Diğer videoları izlemek için : http://www.amsterdamacoustics.com/

17.11.1998

2009-11-19T23:31:00.003+02:00

* A Perfect Circle - Orestes (Demo)

Penceresi Cam Cama Muallim

2009-11-17T16:45:00.003+02:00

Resimdeki delikanlılardan bize göre soldaki olan ve şapkasını çekiştirerek bizleri selamlayan Leonard Cohen hatırlayınız ki yakın zamanda Türkiye'yi ziyaret edip verdiği konserlerle zilyon tane insanı ikilemde bıraktı. Bilet fiyatları konsere gitmek isteyen insanlarda molotof kokteyli tutarken patlamış şekilde el yakınca bir çok Cohen sever o geceyi evde oturup çekirdek çıtlayarak geçirdi ve dünya gözüyle 74'lük Cohen'i göremeden muhtemeldir ki sezonu kapattı, bi' daha da Cohen göremez hiçbiri. (Çok deli hırs yapıp yurtdışına gidip izleyen olursa onu da alnından öper ve bu azmini başka işlerde kullansaydın şimdi Sabancı'da CEO olmuştun gibi seviyesiz ve sıkıcı bir sohbete yeltenirim. Bu arada çok meraklısı olmadığımdan sebeb bende izlemedim Cohen'i o yüzden böyle küstah ve gaddar bir çizgide sürdürüyorum konuşmalarımı.)

Resimdeki delikanlılardan bize göre sağdaki olan ve elini çenesinde tutarak "kopuk dahi insan" modelli saçlarıyla Cohen'in yanında yer alan ise Cohen'in zaman zaman birlikte çalıştığı Philip Glass.(Cohen'in yanı sıra son dönemde ortak çalıştığı bir diğer kişinin Woody Allen olması ise alıştığımız bir "Yahudi dayanışması" hikayesini getiriyor akıllara.) Glass uzun yıllardır sürdürdüğü solo çalışmalarıyla modern müziğe yön veren isimler arasında yer almasının yanı sıra Virginia Woolf'un hayatı ve Mrs. Dolloway adlı kitabından demlenerek ruhumuzu çalan The Hours adlı Nicole Kidman, Julianne Moore ve Merly Streep triosunun oynadığı filmin müzikleri ile BAFTA ödülü ve Jim Carrey'nin dramaya yavaş yavaş göz kırpmaya başladığı Truman Show'un müzikleri ile Altın Küre kazanmış Kundun, The Hours ve Notes On A Scandal (Asilzade bayan Cate Blanchett'in oynadığı) ile üç kez Oscar'a aday olmuş oldukça önemli bir piyanist.

"Ne gereksiz uzattın arkadaş" diyenler olabilir fakat yer aldığı projelerin önemi ve sosyal çevresinin tanınırlığına karşın Philip Glass çok fazla ön plana çıkmış bir müzisyen değil. Bunda daha ziyade her kadar kolay dinlenilebilir olsa bile minimalizme yönelik tarzı ve opera, senfoni, konçerto derken evlerden ırak alanlarda daha fazla çalışmalar yapmış olması sebeb gösterilebilir.

Halen tanımayanlar için (Her ne kadar yeni dönem çalışmalarına çok da paralel olmasada) Metamorphosis V az da olsa fikir verebilmesi için aşağıda yer almakta ve asıl mühim haber şu ki bu mühim müzik insanı 12 Aralık itibariyle Cemal Reşit Rey konser salonunda bir piyano resitaliyle bünyelerimizi tazelemek için bizim memlekete uğruyor. Üstelik bilet fiyatları 2.Kategori 19, 1.Kategori 29 lira olarak gözüküyor biletix sayfasında. Bir Facebook tabiri ile "Cornelius bunu sevdi" ve baş parmak yukarı zira Cohen satın evi arabayı öyle gelin derken Glass ise sanatın sepetin karşılığı gönlünüzden kopacak küçük bir mebla kadardır demiş bizlere. Sen böyle olumlu bir tavır sergiledikten sonra o konsere gidip ceketimin önünü ilikleyerek seni dinlemekte benim boynumun borcu olsun Philip dayı.

Not : Ceketin önünü iliklesem ne değişecek böyle zibidi başlık attıktan sonra o da ayrı tartışma konusu.

* Philip Glass - 12.12.2009 - Cemal Reşit Rey

* Philip Glass - Metamorphosis 5

Yandı gülüm keten Morrissey

2009-11-16T21:18:00.000+02:00

Ne bitmez çileymiş arkadaş. Geçen ay sahnede fenalaşan Morrissey şimdi de Liverpool konserinde kafasına isabet eden şişeyle nakavt. BBC kaynaklı haber burda, resim ise yukarda görülmekte. Diğer yandan görüyoruz ki öküz izleyici dünyanın her yerinde var. İngiltere'de de olsa para verip konsere giden bir denyo çıkıp sahnedeki adama şişe fırlatabiliyor. Bununla birlikte binlerce insanın keyfininde içine sıçmış tabi bu şahıs.
Kendi sağlık sorunları nedeniyle geri dönmesi daha çabuk olmuştu fakat bu olay sonrası turneye ara veren Morrissey zihnindeki travmayı (enteresan oldu bu kelimenin burda kullanılması) çabuk atlatarak geri dönebilir mi orası meçhul. (Bir diğer enteresan olay ise Morrissey'in kafasına şişe geldiği sırada son albümünden "Black Cloud"u söylüyor oluşu.)
*
Şüphesiz ki enerjisini önemli ölçüde çalacak şekilde üzücü bir olay fakat gönül adamıdır Steven dayı. Mesafeli durur ama yüreği geniştirde. Bu zamana kadar kimleri kimleri affetmişti... Bunuda sineye çekmesini bilir.

* Morrissey - I Have Forgiven Jesus (Live at Earls Court)

* Morrissey - Trouble Loves Me

Know Better Learn Faster

2009-11-13T17:45:00.001+02:00

Bu gençlerin bi' önceki albümüyle ilgili bik bik ettiğimden yana 1 yıldan fazla süre olmuş. Bu süre içerisinde Thao bacı ve yandaşları aklımda sempatik musiki icra eden hoş beş bir ekip olarak yer etti. Bu cümleden hareketle zaman çabuk geçiyor diyebilirdim fakat bu cuma günü için bunu söylemem pek mümkün değil. 13/Cuma kombinasyonuyla ilgili türlü şakayı Twitter'da, msn'de yaptıktan sonra hakikaten lanet bir cuma günü yaşıyorum. Eğer günü benim gibi sefalet bekçiliği yaparak geçenler olduysa onlara bir nevi teselli armağanı olsun bu 2 şarkı istedim aslında.

Tabi "teselli armağanı" çok da adil bir tanım değil muhtemelen sene sonunda yılın en iyi albümlerinden biri olacak Know Better Learn Faster ile ilgili. Tamamı 2-3 dakika arasında seyreden ağırlıklı olarak neşe topacı olan şahane bir albüm yapmış Thao Nguyen with Get Down Stay Down.

Seçimi sana bırakıyorum ister "senin sözün senettir" de bana ve linke yönel istersen When We Swam denen ve insanın 3 dakikasını güzel kılan eserin videosunu izle. Hadi sana bi' de kızın Japonluğundan yola çıkarak yapılmış kepazeliğin nirvanasında bir şaka :

Çalıyor Japon Nguyen San , neşe doluyor insan ya da başka bir deyişle Thao Hatun şöyle diyor :

"Why won't you sing?... Bring your hips ...To me... Oh bring your hips.... Oh bring your hips... To me..."

* Know Better Learn Faster
* When We Swam

Remember, Remember The Twelfth Of November

2009-11-12T11:45:00.004+02:00

Bugün daha evel de söylediğim üzere melodilerine yandığım God is An Astronaut'un konser günü. Dün herhangi bir konsere gitmeden önce hep yaptığım tarifeyi bu gençlere de uyguladım ve son 1-2 konserlerinin setlist'ine baktım ne öttürmüşler son zamanlarda öğrenmek için.

Resmi web sitelerinde 4 kasım fakat setlist.fm adlı setlist wikipedia'sında 3 kasım olarak gözüken Helsinki konserlerinde çaldıkları listeyi buldum. Yakın tarihli daha önceki konserlerinde listede 1-2 değişiklik olmasına karşın muhtemelen bu akşam çalacakları setlist :

From Dust to the Beyond
Shadows
A Moment of Stillness
Fragile
Point Pleasant
A Deafening Distance
Zodiac
Snowfall
Suicide by Star
Route 666
(Tam bu noktada "Encore" hissediyorum Acun Bey)

All is Violent, All is Bright
Fire Flies and Empty Skies
(Yaman bir final diyebiliriz)

Bir Marnie Stern konseri var ki kadının sıkılıp sahneden kaçtığı, bir de turnenin son durağı olduğu için Tool'un ilk kez geldiği İstanbul'da tüm turnede yapmadığı şekilde fazladan çaldığı bir şarkıyı (O şarkı Ænema) gördükten sonra her ne kadar bu liste yaklaşık olarak 1 saatlik gözüksede seyircinin durumu, grubun ilk Türkiye konseri olması ve listede oluşabilecek değişikliklerle birlikte daha kısa ya da daha uzun olması da mümkün.

Hani bu tip şeyler görüyoruz arada bir kabul, Billy Corgan'ın sırtına ay yıldızlı tişörtü geçirdiği günlerde oldu bu ülkede fakat yukardaki resim biraz daha garip geldi bana zira bu resmi bir Yunan blogundan arakladım ve 2008 Atina'daki konserde çekilmiş bu resimde ne alakaysa davulcu Lloyd Hanney'nin üzerinde Barışarock tişörtü var. Bu tişört gizemini çözebilen beri... Fırsatı ve vaziyeti terso olmayan ise bu akşam Jolly Joker'e gelsin.

(Ne kadar paylaşımcıyım görüyosun... Hani gelmeyin bok gibi olur gibi şeyler söyleyip kalabalığı seyreltmek gibi ucuz numaralara kalkışmıyorum bile)

Not : "Hem göze hem kulağa hitap eden Sibel Can" mısınız be gençler ?

* God is an Astronaut - Shadows

13.11.2009 Düzeltmesi ve eklemesi : 2.Kez memlekete gelmişler daha evel Barışarock'da yer almış God is an Astronaut ki t-shirt hikayesi de ordan çözülüyor zaten. Benim kekoluğum haberim yoktu bundan. Konserde de sırtında o t-shirt vardı davulcu dayının. Görsellerin bir kısmı adamların "Barışarock"a neden katılmış olduğunu gayet güzel gösteriyordu aslında. Hemen hemen yukarıdaki listeyi "canavar gibi" çalmak ile birlikte (Belki 1 ya da 2 fark olabilir) fazladan Radau ve sanırım daha evel dinlemediğim bir şarkı (Download'a açık şarkıları Shining Through olabilir mi?) daha çalarak ve finalide All is Bright... & Fire Flies... kombosuyla yaparak canımıza can kattı God is An Astronaut.

Yalnız o Balans denen yer Ghetto'ya göre ses sisteminden yana avantajlı olabilir fakat sıkış tıkışlık ve sahnenin alçakta oluşu gibi saçmalıklarıyla çok da farklı değil. Hey gene çapağını yediğim Babylon'u bi' kez daha anladım senin değerini.

Expectations / Reality

2009-11-03T01:23:00.000+02:00

" This is a story of boy meets girl. The boy, Tom Hansen of Margate, New Jersey, grew up believing that he'd never truly be happy until the day he met the one. This belief stemmed from early exposure to sad British pop music and a total mis-reading of the movie 'The Graduate'. The girl, Summer Finn of Shinnecock, Michigan, did not share this belief. Since the disintegration of her parent's marriage she'd only love two things. The first was her long dark hair. The second was how easily she could cut it off and not feel a thing. Tom meets Summer on January 8th. He knows almost immediately she is who he has been searching for. This is a story of boy meets girl, but you should know upfront, this is not a love story. "

* Pixies - Here comes Your Man / * Regina Spektor - Hero

Bu şarkı kullanılsın isterd... Kullanıldı zaten.

2009-11-02T23:59:00.004+02:00

Kullanılmasını istediğim şarkılar serisinde daha önce Dexter ve True Blood 'dan bahsetmiştim. Her ne kadar o iki diziyi de takip etmeyi sürdürmesemde (Sürdürmek istemediğimden değil fakat kolay kolay dizi izleyemiyorum bi' süredir) içimden bi' ses "Halen kullanılmadılar" diyor. İçimdeki sesi göt etmek isteyen buyursun çıkıp bölümüyle birlikte belirtsin. Kontrol da etmedim. Hakikaten içimdeki sesi dinliyorum bu konuda.
Diğer yandan bu sefer bahsedeceğim "kullanılsın isterdim" ile ilgili durum biraz farklı. Bu sefer eğer ki izleseydim kullanılmasını isteyeceğim bir şarkının kullanıldığını gördüm. Çok da başarılı olmuştu. Dizi Dr. Cal Lightman adlı mimik ve vücut dili uzmanı dayının çözdüğü vakalarla ilgili Lie To Me. Diziden haberim yoktu fakat Cüstinyenlerde iki bölüm izledikten sonra oldukça beğendim. Başrol inceden Dr. House profili çözen tek kişilik yenilmez armada tadında ve çevresindekileri ayar manyağı yapıyor ama kimse ona karışamıyor çünkü ona karşışan kişi eğer ki onunla konuşurken alt dudağının solunu oynatırsa Lightman onun kendine güveni olmadığını anlıyor ve başlıyor üzerine üzerine abanmaya. Karşısındakinin burun delikleri açılıyor Lightman anlıyor ki karşısındaki blöf yapıyor, saç dipleri titriyor Lightman biliyor ki karşısındaki bir şeyler gizliyor. Böyle can sıkıcı bir adam kendisi (Polat Alemdar, Wentworth Miller ya da Ajda Pekkan gibi mimiksiz insanları sorguya çekse nasıl bir sıçış yaşardı orasını tahmin edemiyorum tabi) fakat dizi oldukça başarılı.
Benim izlediğim bölümlerden birinin finalinde eskilerden bir şarkı ile bölüm kapanışı yapıldı ki bu tip durumlar bende sahneye uygun o şarkıyı tekrar hatırlayıp, tekrar sevme gibi bir etkiye sebeb oluyor.
Şimdilerde de bu kontenjanda Dr. Lightman'ın çalıştığı binadan çıktıktan sonra etrafındaki insanların mimiklerine bakıp onların aslında söylediği fakat onun için "belli ettiği" yalanlarını yakalayıp onlardan tiksindiği sırada çalan, Brighter Than Sunshine ve Good Times Gonna Come gibi şarkılarla gönlümde taht kurduktan sonra en son albümüyle birlikte eski tadı vermeyip (2008- Words And Music) düşüşe geçip sonrada sesi soluğu çıkmayan Aqualung 'ın eski güzelliklerinden biri olan "Easier To Lie" yer alıyor.
Bu şarkıyı o sahneyle örtüştürerek bu güzel şarkıyı bana hatırlatan meçhul "müzik seçici" şahsı ve diziyi yayınlayan kanal Fox'u ellerinden öpüyorum...

* Aqualung - Easier To Lie

Swim Until You Can't See Land

2009-10-28T15:55:00.002+02:00

Bu İskoç tayfasının en neşelisi, en sevimlisi diyebileceğimiz Travis bile tersine gelirse melankoliyi öttürüyor dibine kadar. Bugüne kadar Arab Strab, Mogwai, The Delgados gibi küllüm hüzüne abanmış nice İskoç grupla raks etmiş biri olarak (Arada Franz Ferdinand gibi bir parıltı oldu fakat o da ilk albümden ibaretti, itiraf edin gençler, kabul edin : Franz Ferdinand abartılmış, halen ilk albümünün kaymağını yiyen, tırt bir oluşum) bu listeme son yıllarda üç isim ekledim. Bunlardan biri Twilight Sad, bir diğeri The Cinematics olurken sonuncusu ise Frightened Rabbit oldu. Özellikle 2008 yılında yayınladığı The Midnight Organ Fight adlı albümleriyle dikkat çeken bu gönül dostları yeni albümleri Winter of Mixed Drinks'i 2010 Mart ayında yayınlayacağını açıklamıştı. Ben de ara ara yokluyordum yeni nevaleden 1-2 şarkı denkleyebilir miyim diye ki sonunda amacıma ulaştım. Değdi mi ?
Gayet de değdi. Şarkı 2-3 dinleyişten sonra akılda kalan, neşeli melodisinin arkasında saklanan tipik Frightened Rabbit sözlerine sahip.

Daha önceki albümün (Ve sanıyorum 2008 yılının en iyi şarkılarından biri olan) açılış şarkısı The Modern Leper kadar sarsıcı değil ama başlangıç için oldukça iyi bir sinyal. Dahası bir önceki albümlerinden sonra "İskoçyanın Hüzünlü Puştları" olarak tanımladığım bir ekip, böyle bir şarkıyı baştan piyasaya verip sonrasında ağlama duvarı olabilecek bi' albümle de karşımıza gelebilir.

Her türlü madrabazlık ihtimaline karşın at kulaçları ufuk çizgisine doğru yaldır yaldır diyen bu güzide eseri dinleyerek "Beni Glasgow'un yağmurlarında yıkasınlar" mottomdan taviz vermez bir tavır sergilemekten geri durmuyorum.

İyidir İskoçlar, iyidir...

* Frightened Rabbit - Swim Until You Can't See Land

Hospice

2009-10-28T13:08:00.001+02:00

Bu vicdan azabıyla daha fazla yaşamak istemiyorum. Daha önce de Russian Circles / God Is Astronaut yazısında da belirttiğim gibi son Miksteyp yazısında The Antlers'ın Hospice albümü yerine kutup ayısı Knut'tan bahsettiğim için pişmanım.

Zira gün itibariyle "aheste çekelim kürekleri saçımış başımız dağılmasın" olarak Last.fm'de etiketlemek istediğim bu gençleri dinledikçe farkettim ki yaptıkları müzik resmen en oynak havasında bile garip bir hüzün yakalamayı başaran ululardan ulu topluluk The Black Heart Procession'ın amca oğlu gibi. (Ve evet... Birlikte büyümüş bu sebeble bazı bazı benzer huyları olan amca oğulları.)
The Antlers yakın zamanda 6.sanat eseri albümleri "Six" ile 3 yıl aradan sonra geri dönen The Black Heart Procession gibi uzun vade aynı kaliteyi tutturabilir mi orası meçhul (zira Hospice pek de başarılı olamamış bir ilk albümün ardından gelen ikinci albümü The Antlers'ın) ama 2009 yılı için en iyi albümlerden biri The Antlers'ın gülü Hospice. Yandaki konser afişinde tabut mabut var ama o kadar da değil... Two'yu dinlerken inceden bir tebessüm beliricektir yüzünde...

Not : Resim www.gigposters.com 'dan... Site oldukça başarılı bir arşive sahip, o da bir diğer tavsiyem olsun sana.

* Kettering

* Two

* Shiva

Bela Lugosi Is Dead

2009-10-27T15:30:00.004+02:00

Yalan yok ; Belki Zaman Gazetesine yaklaştığım kadar değil ama en nihayetinde bir önyargıyla yaklaştım bunca zamandır Twilight'a. İlk filmin soundtrack'i "Amerikan Gençliği" kafasındaydı listeden gördüğüm kadarıyla (Biri Paramore'u ve türevlerini sustursun, üzülerek belirtmeliyim ki bu konuda demokrat olamıyorum bilakis müzik faşistiyim bazı bazı.) fakat ikinci film New Moon ile öyle yaman bir tracklist söz konusu ki zerre atıp tutamıyorum bu üç beş çapulcu vampir hakkında (son tanımlamamdan anlayabileceğin üzere filmden bu derecede uzağım.)

Aşağıda resmi siteden aldığım liste yer almakta :

NEW MOON SOUNDTRACK TRACK LIST

1. DEATH CAB FOR CUTIE – MEET ME ON THE EQUINOX

2. BAND OF SKULLS – FRIENDS

3. THOM YORKE – HEARING DAMAGE

4. LYKKE LI – POSSIBILITY

5. THE KILLERS – A WHITE DEMON LOVE SONG

6. ANYA MARINA – SATELLITE HEART

7. MUSE – I BELONG TO YOU (NEW MOON REMIX)

8. BON IVER & ST. VINCENT – ROSYLN

9. BLACK REBEL MOTORCYCLE CLUB – DONE ALL WRONG

10. HURRICANE BELLS – MONSTERS

11. SEA WOLF – THE VIOLET HOUR

12. OK GO – SHOOTING THE MOON

13. GRIZZLY BEAR WITH VICTORIA LEGRAND – SLOW LIFE

14. EDITORS – NO SOUND BUT THE WIND

15. ALEXANDRE DESPLAT – NEW MOON (THE MEADOW)

Tvaylayt'a nedensiz ya da nedenli şekilde antipatik bakan yandaşlarım, üzülerek itiraf etmeliyim ki : Terbiyesizlik sınırlarını aşmış derecede başarılı bir soundtrack'le karşı karşıyayız.

Dalgın bir günündesindir belki diye düşünerek bazı isimleri kalınlaştırdım. Albüm Death Cab'in çok afedersin ama "cool" bir "hoppala yavrum yaz geldi" halli şarkısı ile açılırken üçüncü şarkıdan dinleyicileri mal eden bir durum baş gösteriyor. Koca gözüne yandığım Thom Yorke bu albüm için hazırladığı Hearing Damage ile listede yer alıyor. Yakın zamanda In Rainbows'dan Reckoner'ın versiyonu olan Feeling pulled apart by horses ile Hollow Earth'den oluşan iki şarkılık bir single yayınlayan Yorke, Hearing Damage ile bu single'a kıyasla çok daha cano bir işe imza atmış diyebilirim. Onun ardından gelen İsveç'in son dönemdeki güllerinden Lykke Li ve ilk albümünden sonra "Benim The Killers diye dinlediğim bir grup yok artık, terkedin mp3 arşivimi" diyerek kovduğum bir zamanların o gıymatlı ismailleri ile devam eden albüm süpriz isim Anya Marina'nın katkısının ve ilk filmin albümde de Supermassive Black Hole ile yer alan Muse'un ardından tehlikeli bir yere geliyor.

Bon Iver daha önce de Dark Was The Night'da The National'dan Aaron Dresdner ile birlikte "Big Red Machine" adlı güzelliği ortaya çıkarmıştı, şimdi de takmış koluna St. Vincent'ı Tarkan'ı orta yerinden çatlatıyor. Ahaha... Bu ne biçim zırva ya. Kusura bakma engel olamadım kendime. Evet dostlar, St. Vincent ki öksürse bile oturup dinlerim. Bon Iver ki çok afedersin ama kısa zamanda öyle bir noktaya geldi ki osursa bir çok müzik sitesinde manşet oluyor. Bu iki gencin ortaya çıkardığı çalışmanın (Sanki çocuk yaptılar, tövbe Ya Rab !) şukela olması kaçınılmaz. Bu şarkıyla birlikte albüm bitse bile ne güzel albümdü diyebilecek iken Twilight Soundtrack'i vapurlardaki seyyar satıcılar gibi "Bitmedi... Bu 8 şarkıyı alana 7 tane daha yanında bedava" diyen ve altı üstü bi' kalem seti alan kişiyi promosyon manyağı yapan satıcılar tadında devam ediyor. "Eski dostlar" Black Rebel Motocycle Club'ın ardından gelen şarkılar ve akabinde yaman bir ikili sinsice bekliyorlar albümün sonunda. İlki Veckatimest ile bünyeleri tazeleyen (Aynı anda yüce bir sanat eseri olan Ready, Able ile yürekleri dağlayan) Grizzly Bear diğeri ise yakın dönemde yeni albümü piyasaya düşen Editors. Grizzly Bear'ın şarkısını beğenmekle birlikte Editors'ün albüme olan katkısı beni yaraladı zira yeni albümlerinde gereğinde fazla (belkide "gereksiz" denmeli) Joy Division-cılık oynamaya kalkmış ve can sıkmışlar iken böyle hoş bir eseri bu albümde dinlemek bana duygu karmaşası yaşattı (Muhakkak ki beğenenler çıkıcaktır Editors'ın yeni albümünü ama ben Twilight Soundtrack'teki şarkıyı dinleyince keşke böyle eli yüzü düzgün bi' şarkıyı da albüme koyaydınız dedim.) Özet : Editors'e kırgınım.
*

Allah Vikipedya'dan razı olsun, hemen açtım baktım ve gördüm ki Twilight 4 kitaptan oluşan bir seriymiş. Filmin hayvani ticari başarısından sonra diğer iki kitabında uyarlaması yapılacaktır ve eğer ki sonraki soundtrack'lerde de bu çizgide devam ederlerse yine izlemediğim fakat müzik seçimleriyle hakkını teslim etmek durumunda olduğum gençlik şeysi O.C.'nin "vampirli sinema versiyonu" olacak gibi gözüküyor Twilight.

Nihai itirafımı sona sakladım : Bu albümde yer alan bazı şarkıları hangi sahnelerde kullandıklarını merak ettiğim için filmi izlemeyi düşünüyorum diyebilirim. Evet, söyledim. Buruk bir rahatlama hissi var içimde.

Vampirler boğazıma diş atmasa da olur... Bana bu acı yeter gayrı...

Not : Yazıya konu başlığı sağlayan güzelim Bauhaus şarkısına konu olan, yukarıda resmi görülebilecek öz hakiki vampir Kont Drakula'yı canlandıran efsane aktör Bela Lugosi'ye saygılarımı sunuyorum. (Bi' de Susam Sokağında ikide birde çıkıp "6 Yarasa... 7 Yarasa" diyerek bize sayıları öğretmeye çalışan Count Von Count vardı onunda hakkını ödeyemem.)

* Death Cab For Cutie - Meet Me On The Equinox

* Thom Yorke - Hearing Damage

Will time never pass for us ?

2009-10-26T11:43:00.005+02:00

Kara Haber BBC'den gelince tez duyuluyor. Morrissey(T-Shirt'e gel!) 23 Ekim'de Symphony Hall'da verdiği konserde bir The Smiths klasiği, bir mazi yarası olan "This Charming Man"i seslendirirken yere yığıldı. Hemen hastaneye kaldırılan Morrissey'in yine BBC'deki habere göre Swindon'daki hastaneden ("Ssk'n var mı Moz Dayı?") sağlık durumu şimdilik iyi şekilde taburcu edildiği belirtilmiş. Fakat en nihayetindeki hakikat şu ki : Avrupa Turnesi yalan oldu, yalan oldu...
Samimiyetimle söylüyorum Morrissey telefon açıp "Benden bi' isteğin var mı ?" dese canının sağlığı derim, öyle bi' severim onu ve bu olayı "turne yalan oldu" şekilde nihayetlendirmek gibi işin bencillik tarafında değilim. Daha ziyade benim bu olayda enteresan bulduğum kısım etrafımdaki -babam dahil- bir çok 50 yaş üzeri insanda gözlemlediğim durumun Morrissey'e de sirayet etmiş olması. Evet, bir zamanlar delifişektiler, civanmerttiler, cevval ve atiktiler fakat artık olmuyor... Olamıyor.
Yaş geçtikçe 20 yaşında gibi seyircilerin üzerine uçmak 30 yaşında gibi sahnede hop zip takılmak ve 40 yaşında gibi mikrofonla sarmaş dolaş rakslar eylemek için artık çok geç... Üzgünüm ama Dosteyevski acı söylüyor... Peki ne söylüyordu Dosto (Şimdi de samimiyete gel!) :

"Yaş 50... Gidişat belli..."
Üstelik Morrissey ki vejeteryan. Ye kabağı, ye brokoliyi, ye kerevizi nereye kadar ? Sen bunca yıl bir ıslak hamburgere bile dudak değdirme ve üstüne paso turne, boyuna konser bu sonuç normal. He öte yandan diğer uçta kaşık kaşık kokaini çileğin üstüne pudra şekeri niyetine döküp yediği iddia edilen Dave Gahan'da sedyeyi tersten 47 yaşında gördü o da ayrı konu. O aynı hataya daha elliyi geçmeden düştü... ("Arkadaşım, iki kaşık az içiver şu mereti, senin sevenlerin var" cümlesini dinlettirebilecek bir menejeri olsa sağlığı böyle yıpranmış hale gelmezdi.)
Yazıyı bitirirken Morrissey'e kendi silahlarından Boxers'ın videosu ve şarkının sözlerinden bi' kupleyi armağan ediyor ve şu şekilde sesleniyorum ona :
"Weary Wife" / Johhny Marr seni terkeylemiş olsa da sevenlerin yanında bunu bilesin babayaro, geçmişler olsun, ellerinden öperim. (Videoyu direk buraya koymayı türlü şekilde denedim fakat sonuç fiyasko... O Html kodlarını Allah bildiği gibi yapsın... Pislikler.)

* Resmin hikayesi :

Ingemar Johansson stands over the fallen Floyd Patterson in their 1959 heavyweight title fight. at Yankee Stadium in New York. Johansson, from Sweden, became only the fifth heavyweight champion born outside the United States. (Associated Press / June 26, 1959)

Floyd'a da aşağıdaki türküyü özellikle ilk mısrasından ötürü söyletme sebebi olabilecek Ingemar Johansson 31 Ocak 2009'da, 76 yaşındayken hayatını kaybetti.

* Morrissey - Boxers

Losing in front of your home town
The crowd call your name
They love you all the same
The sound, the smell, and the spray
You will take them all away
And they'll stay
Till the grave

All will be violent, all will be bright...

2009-10-20T16:48:00.002+03:00

Yine oldu. Sonbahar aylarında fiks yaşanan durum tekerrür etti ve "Post-Rock'ım geldi". Miksteyp'te üzerine 2 satır bile yazmadan harcadığım ve pişman olduğum The Antlers'in harika albümünü çıkartırsak (Düşündükçe ayıplıyorum kendimi The Antlers ve albümleri yerine kutup ayısı Knut'dan bahsetmeyi seçtiğim için) geriye dinlediğim iki grup kalıyor :

Bunlardan ilki tanışıklığımız biraz geç bir şekilde Station albümleriyle olan ve nasıl bir ikilemse bu benzerlerine kıyasla daha "gümbür gümbür" olmasına karşın bir o kadar da insanın içini burkan (en azından bendeki etkisi bu) Russian Circles'ın yeni albümü Geneva.

Albümün genelinde Station'ın gülü, Station'ın nuru, Station'ın can damarı şarkısı (ve tüm zamanlarda dinlediğim en iyi enstrumantal şarkılardan biri diyebilirim rahatlıkla) Harper Lewis kadar insanı sersem eden bir şarkı yok belki ama Geneva genel itibariyle belli bir kaliteyi tutturuyor ve tatmin edici bir albüm Post-Metal dostu olan her dinleyici için.

Açılıştaki Fathom ise sinir geren şekilde uzayan giriş ve bitiş bölümüne rağmen (fakat bu giriş ve bitiş bölümleri bir diğer "Sulugöz sendromu". Veletken sulugözü de hem nefret edip hem çiğnediğim gibi bu bölümleri de dinliyorum her seferinde) her ne kadar bende yersiz bir "Yetiş Fato" çağrışımı yaratsada albümün en dikkat çekenlerinden.

* Russian Circles - Fathom

Bu sıraların ikinci sazsız ve bir o kadar da sözsüz güzelliği ise maziden bir isim olan God is an Astronaut oldu. Üçlemenin son halkası olan (Ve Russian Circles'a göre daha kuvvetli olan halkası) Red Sparowes'a ise ısrarla bulaşmıyorum. Zira üçü bir arada insanda isimdaşı hazır kahvelerin aksine aşırı miktarda uyku (depresyon belirtilerinden biri olarak tabiki), kötümserlik ve türlü gelecek kaygısına sebebiyet verebilir. God is an Astronaut'a meğillenmemin de arkasında başka bir sebeb var aslında. 12 Kasım'da Balans'a geliyor olmaları. Evel ezelden sevdiğim bu güzide insanlar, her ne kadar averaj denebilecek son iki albümleriyle beni bir nebze üzmüş olsalarda olsalarda ilk iki albümleriyle kırık kalplerde taht kuran şahane melodilerin kaşifleri kanlı canlı çalmak (Ve bildiğim kadarıyla görsel olarak da iddialılar) üzere çok değil 20 gün sonra buralarda olacak. Nicedir konser izlememiş biri olarak tostumu yedim, bekliyorum.

Bu sırada konuya vakıf olmayanlar için her çocuğun gelişimi sırasında dinlemesi gerektiğini iddia edicek kadar zıvanadan çıkarak fanatikleştiğim "All is violent all is bright" albümünden 3 şarkıyı aşağıya paslıyorum. Umuyorum beklentilerim fiyaskoya dönüşmez ve "Kasım'da Post-Rock Başkadır" tadında bir aktiviteye ortak olurum önümüzdeki ayın 12'sinde... Kısmet (Mistik düşünceyi elden bırakmam)

Mistik düşünce demişken "God versus Astronaut" olarak görülebilecek bir diğer durum var ki o da resimdeki Yuri Gagarin'le ilgili. 27 yaşında "Uzaya çıkan ilk insan" sıfatını kazanan Gagarin'in bazı kaynaklara göre saklanan ilk sözü muhtemelen komunizminde gazıyla birlikte "I don't see any God up here" oluyor.(Aynı kaynaklar bu sözün kayıtlara alınmadığını iddia ediyorlar) Gagarin "bir dünya" riske sahip uzay yolculuğundan sağ döndükten sonra tabi dünyada hayvanat bir popülarite ve merak edilen adam konumunda takılıyor bir kaç yıl. Daha sonrasında (Uzay seyahatinden 7 yıl sonra) ise bir Mig-15 ile sıradan bir eğitim uçuşunda türbülansa giriyor ve kaza yaparak henüz 34 yaşında ölüyor.... Hadi gel de mistik düşünme arkadaş... Resmen kendime engel olamıyorum "Samanyolu Tv - Gönül Gözü" programları kafasında olaya yaklaşmamak için.

Not : Infinite Horizons sanki Inarittu filmleri için yapılmış bir şarkı gibi geliyor bana nedense.

* God Is An Astronaut - All is violent, all is bright

* God Is An Astronaut - Fireflies and empty skies

* God Is An Astronaut - Infinite Horizons

How is the weather ?

2009-10-06T11:54:00.001+03:00

* So Happy Together

The Smiths is a light that never goes out

2009-10-05T22:15:00.002+03:00

"Send me the pillow... The one that you dream on... And i'll send you mine..."

* The Smiths - Some Girls Are Bigger Than Others

Intuit

2009-09-28T17:54:00.001+03:00

Nicedir pasiflerdeydim. Dinlediğim yeni ve başarılı musiki eserlerinin ve albümlerin bir kısmını aşağıdaki miksteybe pasladıydım fakat bu işin sonu yok tabi, müzik dünyası gereksiz bir Temel fıkrasındaki gibi tarif edilebilir : Işığı gören geliyor.(Fıkrayı anlatmam kaldı ki anlatmam da böyle boş şeylerle o taze beynine kıyamam senin) Bazen de bu ışığı görme mevzusu karşılıklı oluyor ki bunun son örneği benim kendisinde nicedir ışığı gördüğüm (Güneşi Gördüm'le ilgili şaka yapmasak?) Menomena adlı şukelalardan şukela grubun elemanı Brent Knopf'un solo projesi Ramona Falls ve ilk albümü Intuit oldu. Menomena benim için çölde bulunmuş 19 litrelik damacana kadar değerlidir ve yeni albümlerinin 2010'un ilk aylarında çıkacağını öğrendiğimden beri hazan mevsimlerindeydim. Fakat tıpkı Interpol'ün 2010'da albüm yayınlayacağını öğrendikten sonra Paul Banks'in Julian Plenti olarak bünyemi(ve bir çok bünyeyi) tazelemesi gibi Brent Knopf da 2010'a kadar araya bir solo albüm sıkıştırarak Menomena-sevenleri (ki ne hikmetse kendimi ıssız adaya düşmüş gibi hissediyorum bu Menomena sevgim ile ilgili olarak o yüzden çoğul eki koymak ne derece mantıklıydı tartışılır) Menomena çizgisinde deneyselliği olan bir albüm ile (Paul Banks'in solo albümüne kıyasla Brent Knopf'un solo albümü grubunda yaptığı müziğe daha yakın denebilir) neşeye boğdu.

Ben anlamam Menomena'dan. Brent Knopf bilmem. Ben dinlemem. Ben sevmem. Ben beğenmem... Ve bunun gibi cümleler kuranlar. Bi' kere de büyük sözü dinleyin ve aşağıdaki eserleri dinleyin.

Beş dakika olun, akıllı olun...

*
Hakikaten hoş bir nane olmasa ben ne diye karşına geliyim böyle şeylerle, biraz düşünceli ol. Hiç olamadın şu yukarıdaki resime bak ve anla Brent denen bu adamın ne kadar güzel haltlar karıştırabileceğini. Gözünden hinlik akıyor çakalın.

* Russia
* Melectric

Mixtapes are not dead ! #4

2009-09-08T14:41:00.019+03:00

Eylül'ün ilk yazısı nicedir üşendiğim miksteyp şeysi olsun istedim... Hadi bakalım :

The Twilight Sad - I Became A Prostitute : Ben daha konuya vakıf olamadan ekol olan vampir nanesi "Twilight" sebebiyle bu kelimeyi duyunca inceden irkilme yaşadığım şu günlerde önyargılarımı bir kenara bıraktım ve albümü alaşağı ettim ve ilk albümü Fourteen Autumns and Fifteen Winters'daki "The Kids arrrrre on firrrre on the bedrrrr om" gibi sözlerle ve "garip" İskoç aksanıyla (Niyeyse vokalist James Graham'in aksanı bende hep Rus ya da Polonya'lı birini dinliyormuşum izlenimi bırakıyor.) akılda kalan bu gençler ikinci albümleri "Forget The Night Ahead" ile aynı çizgiden yardırmaya devam ettiğini gördüm. Çok kolay dinlenilebilir bir müzik yapmasalarda albümdeki ilk 4 şarkı çoğu insan için bir kaç dinlemeden sonra "çevir çevir dinle" statüsüne kavuşacak güçte. Karışık kasedin seçilmişi "I Became A Prostitute" ise albümün gülü, yıldızı ve hatta domatesin çekirdeği, kırmızı, kırmızı...

Kırmızı demişken yukardaki resim Glasgow'daki Clockwork Beer adlı mekandan, La Trappe ise renginden de anlaşılacağı üzere "Cayır cayır" bir Hollanda birası, sağdaki %8, soldaki %7... Zeki Müren benim adıma Avrupa'lının "sert" biralarına selam etsin : Elbet bir gün buluşacağız... Bu böyle yarım kalmayacak.

Nurses - Apple's Acre : Geçtiğimiz ayın Bibio'su Nurses oldu. Last.fm her daim olduğu gibi similar artist kısmısında başka başka isimler göstererek benim benzetmelerime "ne alaka?" diye dursun ben Nurses'ı Menomena adlı bir diğer sevdiceğim musiki topluluğunun zaman zaman sahip olduğu kederi, hüznü alınmış, daha bir şıkır şıkır haline benzettim. Albüme adını veren şarkı Apple's Acre'i seçmiş olsam da albümün geneli şahane şarkılarla dolu(Caterpillar Playground ve Technicolor adlı pek şukela iki şarkıları Nurses'ın last.fm sayfasından dinlenilebiliyor) , yüksekçe önerimdir. (Birebir çeviri saçmalıkları #73 : Highly Recommended)

Wilco - Wilco (The Song) : Oldum olası Wilco'yu sevemedim. Şimdi de miksteyb'e şarkı pasladığıma bakma hala sevmiyorum. Yakın zamanda eski Wilco elemanı, prodüktör, müzisyen kısacası "müzik adamı" ve Wilco'cubaşısı Jeff Tweedy'i Wilco'dan ayrıldıktan sonra sözleşme ihlali gerekçesiyle dava eden Jay Bannett öldükten sonra (45 yaşında ve uykusunda ölmesi de ayrı bi' konu) Tweedy konuyla ilgili Wilco'nun websitesinde "Oh canıma değsin, geberdi" gibi bir tutum izlemek yerine tam tersi bir hareket yapınca ve "Çok üzüldük, o bizim için çok mühim biriydi" gibi bir not düşünce Wilco'ya bir şans daha verdim ve albümünü indirdim. (Şans vermeye gel ; Albüm download'u) Sonuç gene fiyasko gene fiyasko. Sadece albümün açılış şarkısı Wilco (The Song)'u beğendim ve dediğim gibi miksteybe paslamak istedim.

Bütün dünyada sevilen bir grubun bir müzik dinleyicisi için One Hit Wonder'dan öteye gidemiyor olması nasıl bir hissiyattır onu anlatmam pek mümkün değil.

The Antlers - Bear : Sana 2 paragraf The Antlers anlatırdım ama aklıma nedense Berlin Hayvanatbahçesi'nde bir anda ekol olan yavru kutup ayısı Knut'u geldi. Şu resme bakar mısın ? Ya Rabbim ! Tipe bak ! Tam bir mal ! Bi' canlı bu kadar sevimli olmamalı.... (Dikkat edersen apaçi sıfatlı Alman bakıcısı bile kendini tutamıyor ve gözlerinin içi gülüyor bu beyaz keko karşısında)

Genel itibariyle "Aheste çek kürekleri saçımız başımız dağılmasın" havasında bir müziği var The Antlers'in ve bu yönüyle çok da kolay dinlenilebilir değil bu nedenle biraz daha tempolu sayılabilecek "Ayı" adlı şarkıyı seçtim bu toplama albüm için.

The Fiery Furnaces - Drive To Dallas : Bu da tartışmalı bi' albüm. Herkes "At ve deve" beklerken kimi eleştirmenler ve siteler I'm Going Away'i dinledikten sonra yıkılıp vasat puanlar vermiş kimileri ise gayet de beğendi albümü. Ben "gayet de" olmasa bile beğenenler arasındayım. Drive To Dallas 'da favorim olarak burdaki yerini aldı.

Radiohead - You And Whose Army : "Noel Gallagher Oasis'ten (tekrar) ayrıldı" haberlerini okuyunca, artık bu kekolarla ilgili haberlerle "karışlaşmaktan" bile bıktığımı farkettim. 1'in 5 yapılmasından asla hoşnut olmadığımı defalarca söylemiş biri olarak Thom Yorke'u Oasis'le ilgili şu sözlerinden ötürü ceketimin önü ilikli şekilde alkışlıyorum :

"They're a joke aren't they? It's just lots of middle class people applauding a bunch of guys who act stupid and write really primitive music. Then people say 'oh it's so honest'"

Radiohead stüdyo çalışmalarına devam ediyor, "These Are My Twisted Words" ve "Harry Patch" gibi iki yeni şarkı var uzun süredir nette olan ama ben bu sıralar takıntılığı olduğum bir Amnesiac şarkısını seçtim. İnsan yıllar geçtikçe Radiohead'in değerini daha iyi anlıyor.

The XX - Crystalised : The XX soulseek dışındaki paylaşım progralarında isminden ötürü kuvvetle muhtemel "Vay pornocu vaaaay" muameleli sonuçlar ile karşılaştıracğından ötürü bulunması ve indirilmesi zor bir grup olabilir. (Eskiden "Blonde Redhead" şarkıları indirene kadar eski bir tabirle : göbeğimiz çatlardı. "Redhead Girl With Big Boobs" en kibar sonuçtu diyebilirim sana.) Basit fakat akılda kalıcı bir müziği var Londra'lı The XX'in. Debut albüm için oldukça iyi bir iş The XX'in yaptığı. "Dinlenilebilir" ve "dinlenmeli" bir arada.

Interpol - Narc (Live @ Astoria) : Julian Plenti ile dinleyicilerin yüzünü güldüren delikanlı nedense sobelendiği resimlerin hiç birinde at suratlı Helena Christensen'in yüzünü hiç güldürememiş. "You should be in my space, you should be in my life..." 'ini(en "güldüğü" resim buydu Christensen'in) bulmuşa benzeyen Paul Banks'e mutluluklar dilerim. (Ben mutluluk dilediysem 2 aya ayrılırlar, iyi izle)

- Gözlerinizden öperim -

Mixtape #4 (46,5 Megabyte)

Sing Along To Songs You Don't Know

2009-08-28T10:11:00.001+03:00

Çok afedersin nicedir kıçım yer görmediğinden yazamamıştım. Mp3 şeysime albümden şarkılar atma fırsatım bile olmadı fakat dün eve biraz erken dönünce hemen İzlanda'nın güllerinin yakın zamanda alaşağı ettiğim albümünü tekrar dinledim ve bir kez daha anladım ki múm yine müzik yapmamış, "yetişkinlere masallar" yazmış son albümleri Sing Along To Songs You Don't Know ile.

En son 2007'de yayınladıkları Go Go Smear the Poison Ivy'ye hayran kalmış biri olarak bu albümünden beklentilerim çok yüksekti ve 4-5 tur dinledikten sonra kararım o albüm kadar sevmeyeceğim olsa da Sing Along To Songs You Don't Know ile de aramızda bir gönül bağı oluştu.

múm'dan büyük değişimler beklemiyordum, her ne kadar bu durum kendini tekrar ettiği yönünde bir görüşe sebeb olabilecek olsa da aslında múm'un müziğinde bir değişim mevcut zira ilk iki albümleri "Yesterday was dramatic - Today is OK" ve "Finally We Are No One" ile kıyaslanırsa son iki albümleri daha "kolay dinlenebilir" şeklinde tarif edilebilir. múm'un değişmeyen gibi gözüken müziğinde aslında inceden bir "Vur beline deneyselliğin" durumunda nispi bir azalma söz konusu ve buna bağlı olarak daha geniş kitlelere hitap eden bir hal aldı. Rahatsız mıyım ? Yok öyle bişey. Güzel müzik isterse 5 kişi isterse 5 milyon kişi tarafından dinlensin değerini yitirmez benim için. Hatta isterim ki bu güzellikten herkes haberdar olsun. Dön dolaş aynı yere geldik ; Bu blogun varoluş sebebide budur zaten.

Albümün bana göre can damarı olan 2,5 dakikalık hüzün topacı Last Shapes Of Never ise bu yıl duyduğum şarkılar arasında "melankoli manyağı eserler - 2009" listemde zirveye oynayabilecek cinsten. (Kafamda öyle bi' liste yok mu sanıyosun ? Olabilir hepimiz yanılıyoruz zaman zaman)

"Uyku problemim var her gece vampir gibi takılıyorum sabahlara kadar oysaki ben renkli rüyalar görmek istiyorum gözlerim açık olsa bile" diyenler, múm'un yaptıklarını es geçmesin. (Hatta konuya yeni vakıf olanlar (Ne olanlar ? Ney?) eveliyatından da albümleri amazon.com'dan edinebilir. (tüm zamanlardaki favori yalanım olmaya doğru emin adımlarla ilerliyor.))

* Last Shapes Of Never

* Blow Your Nose

Hombre Lobo

2009-08-21T11:38:00.000+03:00

Sakalına yandığım Mark Oliver Everett ve yandaşları öyle bi' albüm yapmış ki "Laaaan ne kadar güzel olabilir yeni Eels albümü ?" gibi küstah bir tavırla bu albümü edinen ben ("Download" demedim ! Edindim dedim.(Bu da Obama'nın soykırım dedi mi demedi mi ? Tartışmasıyla kapışıcak tadda)) Hombre Lobo'yu dinledikten sonra yine yeni yeniden bir taş olma anı yaşadım. Allah hepsinden razı olsun müzisyenlerin ve bu dönem tekrar bi' hareketlenme var, çok şahane albümler yayınlanıyor arka arkaya. Alt başlığında "12 Songs of Desire" yazıyor o da bi' ipucudur fakat Hombre Lobo bazı şarkılarıyla "Balık burcu musun lan Mark ?"("Bi' insan duygusalsa balık burcudur" - Toplumun kalıp düşünceleri vol. 43) sorusunu sordurtabilecek cinsten şarkılarıyla beni büyüledi. Her ne kadar albüm geneli yer yer bağırış çağrış harika yer yer aşağıdaki gibi sakin şarkıları dengeli bi' şekilde içeriyor olsa da The Longing, That Look You Give That Guy ve In My Dreams bana yekten bir "Hamakta sallanmış" huzuru verdi. (Fresh Blood'da harika tabi ama o farklı bir kulvarda... "Söz ve müziği Serdar Ortaç'a ait" gibi bişey söyleyeceğim geldi böyle kulvar mulvar dedim diye... Magazinel Indie albümü tanıtımı... Olmuyor, olmaya çalışırsa da saçma oluyor, sabrından ötürü tebrik ediyorum seni.) Fazla traş atasım yok (Kaldı ki Everett'in o radikal islamcıları kıskandıracak sakalına hızar dayanmaz) haliyle bir an evel aşağıdaki şarkıları tedarik edin ("Download" demedim!) ve yakalayın bu huzuru. Albüm geneli içinde son sözüm ise benim için bu yılın en iyilerinden biridir Hombre Lobo. Gereğinin yapılmasını arz ederim. (Nerden çıkarıyosun arkadaşım "Download edin" demek istediğimi ? "Albümü bulun" dedim ben.)

* The Longing
* That LookYou Give That Guy
* In My Dreams
* Fresh Blood

The Glass Bead Game

2009-08-18T12:12:00.001+03:00

Geçen yıl bu zamanlar James Blackshaw'un bir önceki şahaseri "Litany Of Echoes" ile ilgili bir yazı yazmış, kendisine afacan, sütoğlanı ve en nihayetinde "kitapsız" gibi sıfatlarla seslenmiştim. Fakat intikamı yaman oldu Blackshaw'ın. Bu yazı için nette James pehlivanın resmini ararken yukardaki "Metodist Çörç" tişörtlü resmini gördüm ve "Kitapsız" diye nitelendirdiğim şahsın bilakis ne derece iman gücüyle hareket ettiği gerçeğiyle yüzleşip o anda taş oldum... (Son sözlerim ise "Siviit Cizıs" oldu.)

Kendime geldiğimde aynı anda deja vu'ma da geldim. Zira bir sene evel Litany Of Echoes'daki eserleriyle beni kör kuyulara salan, diri diri karatoprağa koyan bu ("İmansız velet" de diyemiyorum) takvacı güvercin (Bak bu oldu) şimdi de The Glass Bead Game ile bende yeni derin yaralar açmak için geri dönmüştü. 2 senedir ağustos ortalarında hayatıma 12 telli gitarıyla ve birbirinden kahırlı notalarıyla girip, tam sonbahar yaklaşırken, her ne kadar bu sıralar gayet mutlu mesut bir hayat da sürsem de beni yıpır yıpır yıpratıyor bu genç yetenek.

Eveliyatından dinleyenler bilir Blackshaw dinleyiciyi "5 kuruş ver çalsın 10 kuruş ver bıraksın" ile "Ne olur sonsuza dek bitmesin bu güzellik" hisleri arasında bırakan uzunluklarda eserlere imza atan ve artık klasikleşmiş şekilde her albümünde 5 ya da 6 şarkı olan bir müzisyen. Bu konuda herhangi bir değişiklik olmamakla birlikte Blackshaw yine yer yer piyanoya abandığı fakat 12 telli akustik kitarının başrollerde oynadığı şarkılardan oluşan bir albüm yapmış. Ufak tefek farklılıklar olmakla birlikte en dikkat çekici aşağıda yer alan rapid'e ateşlediğim Cross'daki insan sesleri. Geri kalanıyla tamamiyle bilindik fakat garip şekilde eskimeyen James Blackshaw şahaserlerinden oluşan bir albüm The Glass Bead Game.

Artık benim gözümde Pinback-vari bir durumu var Blackshaw'ın müziğinin. Sanki hep aynı şarkıyı çalıyor fakat hep bambaşka güzelliklere imza atıyor gibi bir hissiyat uyandırıyor bende. (Pinback'le ilgili bu saptamayı da -net hatırlamamakla birlikte- yalan olmasın ama eski bir Bant sayısında okuduydum diye kaldı aklımda, bana göre 10 numara tespittir Pinback'in müziğiyle ilgili.)

Ramazan-ı Şerif'in yaklaştığı şu günlerde direkler arası eğlenceden önce gitar perdeleri arasındaki yürek sızlatan hüzünü yakalamak isteyenler (Israrla vazgeçmiyorum bu dandirik edebi anlatım sevdamdan) The Glass Bead Game'e doğru seyirtmeye başlasınlar.

Not : Metodist Çörç tişörtü kesmemiş bi' de "Cross" adını vermiş albümün açılış şarkısına. Ben bi' tane Cross bilirim o da Justice'in ilk albümü diyenler için Blackshaw'un Cross'u farklı bir dünyadan gibi gelebilir onu da peşinen(Peşinen : Finlandiya'lı bir bilim adamı olabilir aynı zamanda) söylüyorum sonra "E hani deeens? Hani koooop koooooop cuppa cuppa ?" diye bik bik etmeyin bana.

* Cross

Julian Plenti Is... Skyscraper

2009-08-13T11:52:00.003+03:00

Şimdi soru şu : Interpol kölesi her insan gibi Paul Banks'in sesini duyduğum anda hipnoz yemiş gibi kitlendiğimden ötürü mü Banks'in Julian Plenti adıyla bazı bazı 10 yıllık materyallerini de toparladığı "Julian Plenti is Skyscraper" albümünü de refleksten kelli şekilde bu kadar beğendim ? Ya da başka bir deyişle bu albümü Paul Banks değilde x kişisi yapsaydı averaj üstü eh işte mi diyecektim ?

Paul Banks'in vokali muhakkak ki bu olumlu görüşe sahip olmamı çok fazla etkiliyor fakat Soft-Interpol denebilecek bu tarzıyla da Banks yerine bir başkası bu albümü yapsaydı yine gayet güzel bi' albüm derdim gibime geliyor.(Hoş yapılmıyor, yapılamıyor Interpol ve Banks'i farklı kılan benzerlerinin onlara göre bariz şekilde gerilerinde kalmaları (Ki yakın dönemden bir benzerleri var mı orası da tartışmalı konu)) 3 gün önce indirdiğim bi' albümden "Fun That We Have" 3 gündür sürekli kafamın içinde çalmaya devam ediyorsa bunda başka bi' madrabazlık, başka bir büyü var demektir. Interpol'ün son şahaseri "Our Love To Admire"ın devamı niteliğinde değil fakat Tool / A Perfect Circle ikilisindeki Maynard James Keenan'ın bambaşka işlerle karşımıza çıkması gibi bir durumda değil Banks'in Julian Plenti adlı solo projesi. Interpol bi' sonraki albümü ne zamana yayınlar orası meçhul ama böyle bir fırsat yakalamışken affetmeyin... Vurun gözüne downl... Öhm Ehm... Amazon.com'dan alın albümü diyorum... 10 küsür doların lafını yapma bana alasseesen...

Not : Şu kapaktaki çorapsız kazma görüntünle bile sana ters bişey söyleyemiyorum Paul. Putperest miyim neyim...

* Fun That We Have

* Only If You Run

Why So...

2009-08-13T00:16:00.001+03:00

Directed By Heath Ledger

Buyursunlar Efendi*m

2009-08-11T10:55:00.000+03:00

Bu üç adam... Bunu hep yapıyor.

* Spellbound

Rose City

2009-08-10T14:26:00.004+03:00

Latince "With Living Voice" anlamına gelen Viva Voce 5.albümü Rose City ile geri döndü. Efsane geri döndü demek istemez miydim ? Tabiki isterdim fakat ne efsane ne kestane ikisinin ortası bir albümden öteye gidememiş bu sefer gıcık ikili Robinson'lar ve yanlarına bu albümle birlikte ekledikleri Corrina Repp ile Evan Railton adlı iki dadaş. Neden gıcık dedim onun izahatı da çok basit : Bu iki insan evladı Anita ve Kevin Robinson yakın zamana kadar doğuştan kaybedenler için kadar dünyanın ne kadar zalim bi' yer olduğuna dair bir başka örnek teşkil etmekteydi. Anita ve Kevin doğarken güzel ve eli yüzü düzgün olarak ikiye ayrılmışlar, yıllar sonra karı ve koca olarak birleşmişler ve bu fiziksel güzelliklerini ezebilecek derecede güzel albümlere imza atarak Natırdam'ın Kamburu'na kahır mektupları yazdırıp, şişe şişe büyük rakı içirmişlerdi. Düşün ki hem fiziksel bir güzellikleri var o da yetmiyor evlendiler o da yetmedi canavar gibi müzik yaptılar... Ayıptır. Utanma sıkılma olur biraz insanda.

(Özellikle The Heat Can Melt Your Brain ve Get Yr Blood Sucked Out albümlerindeki beyinlere vivident misali yapışan şarkılarıyla kıskanç bir biçimde sevdim onları.) Net konuşuyorum ; Rose City'yi yayınladıklarında bi' korktum. Lan dedim gene hayvanlar gibi başarılı bi' albüm yaptılar kesin. Fakat Rose City'i alaşağı ettiğimde (TDK ; Download ?) hiç de öyle olmadığını gördüm ve bu seferde yeni bir kararsızlık süreci başladı bende : Sıçtıkları için komplekso model sevinmeli miydim ? Yoksa böyle güzel müzik yapan bir ikilinin yanlarına yeni yeni yancılar dahil etmelerine rağmen ortaya çıkardıkları materyalin averajdan öteye gitmemesi beni üzmeli miydi ? Tam bu noktada Türksel Süper Lig'de top koşturan (komik bi' tanım, evet) orta halli bir futbolcunun açıklamalarını kendime göre yontarak can bulmak istiyorum bu satırlarda : "Bizler profesyonel dinleyiciyiz ve müzisyenlerin şekillerinden şemallerinden önce stüdoyoda neler yaptığına bakarız. Onların başarısı için uğraşırız, Indie camiası büyük bir camia, önümüzdeki albümlere bakıcaz..."

O ye bebek... Yazık oldu, pişmanım onlara verdiğim negatif nazardan ötürü.(Pozitifi var mı ki bu nanenin?)

Grand Viva Voce : Rose City misali bir patlama beklerken albüm malesef ki kendini satın alan ellerde patladı. (Benim Amazon.com'un sıkı takipçisi olduğumu ve asla download yapmadığımı öğrenmiş olmalısın artık. Bu albümede 12.99 $ verdim ama canımız sağolsun deyip geçtik. Güneşi yansıtarak karıncaları yakmaya çalışan mahallenin afacan çocuklarından birine al bunla daha kolay alev alır karıncalar diyerek bağışladım cd'yi... Sevaptır çocuk sevindirmek. ("Karınca öldürmek günah değil mi peki ey pezzo?" sorusunun cevabını kısa bi' aradan sonra veriyorum.))

Die A Little ve Rose City'yi aşağıya bırakıyorum, döndüğümde ya bu iki eser ya da "We Do not Fuck Around","From the Devil Himself",Lesson No.1","Believer" eserlerinden oluşmuş playlist dinlenmiş olsun, ayrıca kardeşin Vanessa saat 9'da yatmış olsun, yatmadan önce dişlerini fırçalamayı ve kapıları kilitlemeyi unutma, uslu bir çocuk olursan, haftasonu seninle Niv York Yankiiz'in maçına gidebiliriz, baba seni çok seviyor...

* Die A Little

* Rose City

Daestro The Maestro

2009-08-07T17:45:00.001+03:00

Biraz git gide daha bir sevdiceğime dönüşen M83 ... Biraz da bir türlü ısınamadığım fakat türlü türlü ikinci şanslar vermekten vazgeçmediğim Dan Deacon... Biraz da kendi tınısı tabi Daestro'nun müziğinin özeti. Raldolph Chabot isimli 22 yaşındaki bu körpe "Amaaaan ne önemi var kime benzediğinin alaaseesen, kulağımızın pasını silsin o kafi" diyenlerin feryadına yetişmiş pırıl pırıl bir genç. Bende bu ara dinlediklerim açısından "Akşam elektronikler kesildi dinleyemedim." diyemeyeceğim aksine gayette "kaliteli cuppa cuppa"ya yöneldiğim bir dönem geçirdiğim için Daestro'da son 2 haftadır listemde dön dolaş dinlediklerimden biri oldu.

Chabot müziğinde de yukardaki resimdeki gibi synth'lerin üzerine abanıyor ve 8-bit'e gönül verdim diyenleri mutlu edebilecek eserler koyuyor ortaya. Genç insan neticede hevesini kırmak istemiyorum ("Yazıya konu olan müzisyenin bu blogu okuduğu ve Türkçe bildiği durumuna kendini inandırmak" zırvasından yıllar yılı vazgeçemedim.) ama Chabot'nun şimdiye kadarki materyallerinin geneline bakıcak olursak ortada ne at var ne deve ne de ikisinin %'li bir kombinasyonu. (Hemen "Atla deve değil" deseydim mutlu olamazdım, beni tanıman lazım artık yavaş yavaş) Fakat şöyle söylenebilir. Daestro önümüzdeki yıllar için umut veren bir genç yetenek. Aslında böyle olması bir bakıma daha iyi çünkü çıtayı en tepeye taktıktan sonra ikinci albümde dökülenleri görmek daha bi' can sıkıcı oluyor.

Light Powered benim, Paralellogram ise last.fm'cilerin favorisi...

Ben versus 20 milyonluk last.fm camiası. FAYT !

(Bi' kere 19 bin küsür dinleyicisi var gözüküyor ki bunu hesaba katarsak yerel yayın yapan televizyondaki insanın "70 milyon bizi izliyor" tribinden farksız bu durum. Onu da geçtim o 19 bin kişinin dinlediklerine göre Light Powered ikinci şarkı, belkide Light Powered'ı favorisi olarak seçen 7900 kadar Daestro sever olabilir, ordan da çatladı bu teori ama benim şovum biraz "Dünyaya karşı tek bir adam" gösterisine kaçmaktı... Onu da niye istiyorum : Holivud aksiyon filmlerini seslendiren adam belki beni görüp davudi (espri istemem bu isimden yola çıkılarak yapılacak olan!) sesiyle : Dis samır... Van meeeen... Egeeenst ooool vöööörld... Gibi bıdı bıdılar diye ama bu durumda onun da Türkçe bilmesi ve bu blogu okuyor olması... Ahaha ! Vazgeçemediğimi söylemiştim bu zırvadan)

* Light Powered

* Parallelogram

Ambivalence Avenue

2009-08-05T14:10:00.003+03:00

Uzun süreli "born to be a listener" iznimden kesin dönüş kararı almış bulunuyorum. Aslında bu uzak kalmanın dışında bu aylar özellikle geçtiğimiz nisan-mayıs-haziran triosuna kıyasla oldukça sefil geçti ve kayda değer yeni materyal adına sayabileceğimiz sayılı isim var. Bunlardan en cano olanlardan biri de Bibio. Last.fm folktronica demiş, ambient demiş, experimental demiş de demiş. Diyebilir. Last.fm bu torba değil ki tagleri büzesin. (Bi' şans daha ver bi' daha böyle sefil espri yok, söz. (Veriyorum demedim söz dedim sadece lütfen dikkat!)) Tag'lere ya da türlere takılma gülüm zira Ambivalence Avenue her ne kadar bana göre 6-7 şarkı albümün diğer şarkılarına kıyasla (12 şarkı var albümde) ezici bir güzellikte olsa da genel hatlarıyla baştan sona dur lan şu şarkıyı da atlıyım dedirtmeyen bir albüm.

Aldığı eleştiri puanlarına göre ortalama üzeri başarılı altı bir albüm olarak gösteriliyor Bibio'nun bu eseri. Ben artık bu kritikçilere güvenemez oldum. Metacritics ortalamasına göre Regina Spektor'ın Far albümününde çok bi' farkı yok Bibio'nun Ambivalance Avenue'den... Ülen resmen şu kesat dönemin can simidi tadındaki yıldız albümleri bunlar bizler farklı albümler mi dinliyoruz yoksa ?

Sunn O)))'ya can veren Ya Rabbim Bibio'ya neden 80 üzeri puan veremiyor senin bu entel kuntel olucaz diye kendini şaşırmış kulların ?

Hayır öyle bi' hale geldi ki olay garip şekilde bu albüme 8.3 puanı yapıştıran Piçfork'a (Kaçıncıya söylemem gerekiyor bilerek böyle yazdığımı?) "afferim gençler" demek durumunda kalıyorum. Genel kanı Boards Of Canada-vari bir durumu olduğu yönünde. Bu Boards of Canada etkisi dışında ben bazı bazı Epic45'in sakinliği ve kimi kimi Colleen'in huzurunu yakaladım Bibio şarkılarında. 7'den 70'e bir tatlı huzur değil ama bir tatlı hüzün almaya geldik Kalamış'tan diyenlere Kalamış'a kadar yorulmayın, bu albümü indirin diyorum ve Haikesque (When She Laughs)/(Ne manidar bi' parantez içi isim benim için) ve Jealous of Roses adlı Bibio'nun 7 harikasından 2'sini ki bana göre en harika ikisini rapidshare'e ateşliyorum tıpkı gavurlarında şöyle dediği gibi : Cast layk dı old deys...

Eğer manasız işler çıkmazsa gün Born To Be A Listener olma günüdür... Sana verilecek başka güzel haberlerim de var kulaklardaki paslanmaları azaltıcı etkili...

* Haikesque (When She Laughs)

* Jealous Of Roses

Dai The Flu *

2009-07-12T15:16:00.000+03:00

You and me it's pulling me down
Tearing me down piece by piece

And you can't see that it's like a disease
It's killing me now it's so hard to breathe

* Feeder - Piece By Piece

Return To The Monkey Island

2009-07-12T13:20:00.000+03:00

Soru : Dergi için yazı yazmaya ayrılmış fakat bokunda boku geçen bir pazar günü nasıl güzel hale getirilebilir ?
Cevap : Getirilemez.
Soru : Peki Arctic Monkeys'in yeni albümden ilk single'ı nete düşmüş ve sen (bu bir iç hesaplaşma diyaloğudur , günaydınlar olsun.) bunu ilk anlarda farketemene rağmen hala bu konuda bişey yazmamışsın ?
Cevap : O ne alaka o ne alaka arkadaşım ?
Soru : Sen cevapsın, burda soruları ben sorarım... Di mi ?
Cevap : Çevir kazı kanserojen olmasın. "Arkeolojik kazı" ve "kazın ayağı"dan yola çıkan şakalarını duymak istemiyorum.
Soru : Ne diyorsun yeni single için ?
Cevap : Alex Turner da efkarlandığında göre bu dünya rahatlıkla batabilir. Diğer yandan şarkı oldukça başarılı.
Soru : Bira getiriyim mi ?
Cevap : Lütfen.

* Arctic Monkeys - Crying Lightning

Kötü günler için sakladığım "Hiç yapmadığım bir şeyi yapma joker hakkı"mı kullanıyorum ve satırlarca yazmak yerine tek cümlede bu konuyu kapatıyorum.

2009-07-08T14:29:00.001+03:00

Albümleri çok iyi değil belki ama bu şarkı çok güzel :

* Magnetic Morning - At A Crossroads, Passive

Philip Glass mısın be kadın ?

2009-07-06T01:25:00.002+03:00

Yanan gülüm keten helva Regina... Kabaca olacak ama iki kelimeyle ve Vaşintın Post tadında yeni albümünü özetlemek gerekirse : Ağzıma sıçtın ******
Hakikaten beş yıldız. Bu kadarını beklemiyodum onu da söyliyim dürüst bi' şekilde. O zaman yaz kızım, Patrick Wolf ve St.Vincent'ın albümleriyle birlikte Regina Spektor'ın Far albümü bu yıl dinlediğim en iyi materyal oldu. Geç kalmış bir yazı olabilir ama zararın neresinden dönsen kardır aliço. Şimdi seni Fatih Terim motivasyonuyla (bağırarak) bu albüme saldırtmak istiyorum ama bu taraftar için değil kendin için saldır. Dinle ve sen de bi' belediye otobüsünün en arka koltuğunda otururken iki damla göz yaşı dök Genius Next Door kulaklarından girip kalbine ulaştığı sırada... Dur bi' dakika dur ! Gülünce güçlü ağlayınca zayıf mı olduk bir anda niye garipsedin bu söylediğimi ? Her ikisinde de insan olduğunu hatırlaman gerekli değil miydi ? En nihayetinde insan üzülebilen bir hayvan, Regina Spektor ise zaman zaman mutsuz biten bir peri masalıdır.

Not : Bu şarkıyı dinledikçe hep başlıktaki soru geliyor aklıma. Hakikaten Philip Glass tadında bir musiki söz konusu bu eserde... Piyanona hayran, notalara kurban... Koş Regina koş ! Dahi olduğu düşünülen kapı komşusu olmaktan öteye gidemeyen biri olarak herşeyin en iyisini diliyorum senin için. (Olamaz mı lan ? Bak gene aynı garipseyen ifadeyi görüyorum suratında... Tanımasam da iyiliğini istiyorum onun.)

* Genius Next Door

In Portecho, I have a sympathy

2009-07-06T01:00:00.003+03:00

Sürekli bir "Portecho'yu sevmeyen ölsün" durumuyla mücadele ettim bunca süredir. Gel gör (beni beni (benassi(hıyarca serbest çağrışım forevır)) ki Portecho'yu hatırlamak istemediğim Efes One Love Fest dahilinde ilk kez sahnede görünce işin şekli değişti ve gün itibariyle ben de "Portecho Candır." diyenlerin safhasına geçtim.
Şöyle bir hızlıca toparlıyorum : Çoğu kişi için iğrenç bi' konser izleyicisiyim. Hoplamam, zıplamam, çıldırmam. Sakin bi' biçimde sahnede neler oluyor onu izlerim. (Bu bağlamda param olursa gitmeyi düşündüğüm Fatboy Slim konserinde zerre hop zıp durumda olmayacağımdan ötürü muhtemelen bana vurulacak "piyasaya gelmiş barzo" ve benzeri yaftaları şimdiden selamlıyorum) Fakat benim sakinliğimi bi' kenara bırakalım ve hakikatlerden bahsetmek ve şöyle bir iddia koyarak durumu netleştirmek istiyorum : Portecho sahnedeyken karşısında 100 tane zombi olsa hepsi kendini kaybedip dansetmeye başlar. (Zombiden öte, zombiden ziyadeyim, doğrudur.(doğru dur diyorum kıçın başın oynamasın.(Buraya kadar okuman bile mucizeviydi, hala da devam ediyorsan sabrın için teşekkür ediyorum.))
İlk albüm benim için sevemedim karagözlüm listesinde yer alıyordu. İkinci albümden ise haberim bile yoktu. Fakat Portecho süpriz at gelerek bi' güzel yaktı kuponları ve şahane bir konser izlememe sebeb oldu beklemediğim şekilde. Hatta bundan %93 eminim ki yaşasaydı ve Portecho'yu canlı izleseydi Vinstın Çörçil'in dudaklarından şu sözcükler dökülecekti : Bu ne enerji ulan ?
(Bu arada Tan Tunçağ... Sana sesleniyorum o gün giydiğin gömleğin hayvan gibi (kuala?) güzeldi. Kıskandım. Benzer zevklere sahip olduğumuzdan ötürü ayrıca burdan elini sıkıyorum senin. Böyle devam et ciğerimi ye.(Ama ciğerime uzanamazsan arkasından atıp tutmak yok kedi gibi yoksa kuyruğundan tutup pergel gibin sağdan sola doğru kaçma çabanı izlerim senin. (Bu sahneye birebir şahit oldum ama o kedi sonuna kadar haketmişti bunu agresif tavırlarıyla. Ayrıca panter emeller galeyana gelecektir fakat o görüntünün videosunu çekseydim günde 70 kere akıllı tv'de rastlardın, öyle de cins bi' görüntüydü.) hakikaten sabır sahibiymişsin bu arada hala okuyorsan))
Hal böyleyken telefunken ve Studio Plastico'nun klibinden açıldı laf bir dost meclisinde (O ye ! Dost meclisi... Its emeyzing) ve klibin sansasyonlu oluşundan kelli farklı yönlere çekildiğinden ötürü Portecho tarafından geri çekildiğini öğrendim. Sonrasında klibin müthiş insan Berkun Oya tarafından çekildiğini öğrendim.
O halde hazır ol Vj Bülent oluyorum : "Studio Plastico grubun ikinci albümüyle aynı adı taşıyan çalışması ve Portecho bu şarkıya çok renkli bir klip çekti birazdan o klip ekranlarınızda olacak fakat onun öncesinde Yıldız Tilbe..." Yeter. Fazla traş cildi bozar diye boşa lakırdamamış atalar dedeler. Ben susuyorum, Portecho konuşsun. Klipten bir sahne yukarda yer almakta (Kızım sana söylüyorum camdan bakan arap kızım sen anla). Albümün dinlediğim kadarıyla en cano şarkısı olan Studio Plastico ise aşağıda. (Bu şarkıya karşı borcum olsun Portecho'nun bi' Babylon konserine dahil olmak. Bakarsın hoplarım zıplarım bile... (Çok afedersin ama "nah" demek durumundayım kendi kendime bu cümle sonrasında))

* Studio Plastico

Her Canlı Ölümü Tadacaktır ... Michael Jackson bile.

2009-07-01T11:29:00.000+03:00

Dj Schmolli adındaki Mashup çakalı Justice'in D.A.N.C.E.'i ile ve Jackson'ın ölümsüz eseri Billie Jean'i çarpıştırıp araya da şuursuz bir iki ekleme daha yapıp ortaya "Justice For Billie Jean" adında bir nane çıkartmış ki yeni midir eski midir bilmemekle beraber internete gezinirken rastladım kendisine. (Jackson'ın zaman zaman müziğinin önüne geçen dans ekolu olma durumu düşünülürse oldukça manidar bi' mashup olmuş Dj Schmolli'nin yaptığı.)
Farklı bir kafası olduğu muhakkak. Hiç mashup'la arası olmayanlarda ilk anda beyin jöleleşmesine sebeb olabilir uyarısını da yaptıktan sonra henüz dinleyemediğim fakat bazı kişilerce yeni albümü yere göğe konamayan Moby'nin şahane bir Beat It Remix'ini de aşağıya pasladığımı belirtmek isterim. (Niye bilmem bir Mortal Kombat şarkısı tadı alıyorum bu Remix'ten)

En sevdiğim "Jackson efektiyle" seni linklere doğru uğurluyorum :

"Yi hiiii hiii"

* Dj Schmolli - Justice for Billie Jean

* Michael Jackson - Beat it (Moby Remix)

Hobo

2009-06-18T01:08:00.002+03:00

Uzun süredir yazamadım buraya : Öncelikle son dakikası geçmiş olsa bile sıcak gelişme... Hatta buna sıcak gelişme demeyelim. Ekranın altında "Yandı gülüm keten helva : Emiliana bel büküyor" şeklinde açıklama geçsin. Daha açık bi' ifadeyle : 45 tl ne lan ?
Akabinde esas oğlana gelelim. Charlie Winston klasikleşmiş ve umutsuzca yaptığım müzik kanalları arasındaki zapingim sırasında yakaladığım bi' genç. Üstelik her seferinde umutsuzca baktığım MCM'de denk geldim kendisine. "Like a Hobo" başlangıcındaki ıslıktan, ritmine, Winston'ın sözlerinden, akılda kalıcı oynak nakaratına kadar hit oğlu hit bir şarkı olunca bazı çekincelerle birlikte albümü alaşağı ettim hemen. Açılış şarkısı da çok başarılı çıkınca ben iyice helecanlandım. Kalan 10 şarkıdan 5 tane şu kalitede denklesem bereket versin demek durumundayım debut albümünü yapan bi' singer-songwriter için iyi bi' sayı 7/12 başarılı şarkı oranı fakat o başlangıçtaki çekincelerimde haklı çıktım(Zaten bi' kerede hayırlı bi' düşüncede haklı çıkıyım, bırakıcam bu işleri(Hangi işleri?(Kumaş Boyama ve makrome))) "Yeni bir yıldız mı doğuyor derken 2-3 şarkı dışında fiyasko olanlar" listesinde 72. sıradan yer buldu kendine Winston.
Bu blog çok yeniyken Siberian'dan bahsetmiştim... Yani ben bu filmi mütemadiyen izliyorum diyebilirim.
Öte yandan albümden ilk şarkı "In Your Hands"'i de tenzih ederek uzak dur dedikten sonra sadece Like A Hobo'yu ele alırsak şu bi' gerçek ki bu şarkı çalındığı anda ortam zombi varsa onlara makarena yaptırır, kuş uykusundaki ayıya dinletilirse onda uykudan uyanıp aç karnına oynama isteği uyandırır. İnsanda ise yüz kaslarını gevşetme gibi bir etkisi mevcut. Winston'ın sesi ise tek kelimeyle şahane, iki kelimeyle pek güzel, üç kelimeyle "Tom Baxter'ın kardeşi" ... (Üç kelimeyle ses tarif etmekte zorlanınca başka bir gereçekle durumu kıvırmaya çalıştım ki o da kendisinin aileden müzisyenlik durumu.)
Sonuç olarak artık bu durumlara bağışıklık kazandığımdan çok şaşırmadım fakat seni Like A Hobo'dan da mahrum bırakmak istemedim. Şimdilik 6000 civarı dinleyicisi var Last.fm'de, şarkı yazın ilerleyen günlerinde garip şekilde yeni bir Madcon - Beggin' e dönüşür mü dersen onu pek sanmam Beggin' kadar "pop" bir şarkı değil en nihayetinde ama ben yeni bir Beggin' arıyorum her dinlediğimde neşe katsayım tavana vursun diyenler linke saldırsın hemen. Ben kefilim.

* Like a hobo

Isn't It A Little Bit "Stranger" ?

2009-06-18T00:35:00.000+03:00

Rosemary, Heaven restores you in life
You're coming with me
Through the aging, the fearing, the strife

It's the smiling on the package
It's the faces in the sand
It's the thought that moves you upwards
Embracing me with two hands

Right will take you places
Yeah maybe to the beach
When your friends they do come crying
Tell them now your pleasure's set upon slow release

Hey wait
Great smile
Sensitive to fate, not denial

It took a life span with no cellmate
The long way back
Sandy, why can't we look the other way?

We speaks about travel
Yeah we think about the land
We smart like all peoples
Feeling real tan

I could take you places
Do you need a new man?
Wipe the pollen from the faces
Make revision to a dream while you wait in the van

It took a life span with no cellmate
To find the long way back
Sandy, why can't we look the other way?
You're weightless; you are exotic
You need soemthing for which to care
Sandy, why can't we look the other way?

Leave some shards under the belly
Lay some grease inside my hand
It's a sentimental jury
And the makings of a good plan
You've come to love me lightly
Yeah you come to hold me tight
Is this motion ever lasting
Or do shudders pass in the night?

Rosemary, Heaven restores you in life

It spent a life span with no cellmate
The long way back
Sandy, why can't we look the other way?
You're weightless, semi-erotic
You need someone to take you there
Sandy, why can't we look the other way?
Why can't we just play the other game?
Why can't we just look the other way?

* Interpol - Evil

Hymn To The Immortal Wind

2009-06-11T17:53:00.002+03:00

Playstation2'de ilk kez -7'ydi sanıyorum- Winning Eleven oynadığımızda tek bir cümlede birleşmiştik : "Japon yapıyor be kirve". Fakat onun dışında bu cümleyi kullandığımı bilmem. Kullanana da garip surat ifadeleriyle bakarım.(Garip surat ifadesi : Küçümser şekilde "Allaaaaaah seni...." Evet bütün mesele burda. Allah seni... O noktalar beraberinde bir gizemi getiriyor. "Bildiği gibi yapsın", son anda bir N harfi ekleyip "Tependen baksın", "Cennetinden eksik etmesin" diyerek ani bir dönüş yapıp gülümsemek bile mümkün o kişiye. Hayatta en büyük acı belirsizliktir demiş Nelson Mandela. Bu ulvi sözden ötürü öperim seni Nelson.)

Suşi, Toyota, Pokemon, Tusubasa, Sake, Asimo... Bir ton naneyle karşılaştım Japon'un malı olan fakat hiç biri bana şu cümleyi tekrar kurduramadı. En büyük hayal kırıklığını ise konu müzik olduğunda yaşadım. Defalarca denedim fakat yok, olmadı bi' türlü. Boris, OOIOO, Ghost hatta ve hatta cornelius ismini kullanmaya başladıktan sonra öğrendiğim nikneymdaşım elektronik musiki sanatçısı Cornelius... Hadi dedim Noise'du ya da OOIOO kadar eşşek deneyselliği sevmiyorum madem öyle daha beyefendi işlerle uğraşayım diyerek Shigeru Umebayashi'nin hazırladığı soundtrack'lere baktım. Topla topla 3-4 şarkı sevmişimdir. (Yumeji Theme canodur. Bi' de Mimi, Akira Yamaoka yolladıydı Silent Hill soundtrack'ini hazırlayan dayı, onu da sevmiştim. Başka da gelmiyor şimdi aklıma - ki başka olmayabilir.) Tam dev dünya atlasımı açmış (34 metreye 34 metre boyutlarında... Evet ihtişamı ve şatafatı seviyorum. Kıydım paraya aldım.) Japonya'yı üzerini karalamak için nerede olduğunu arıyordum ki ("Oha ! Kültürsüz cahil ayı !" Diyosun hemen ama hiç öyle bişey olur mu lan ? Japonya'yı haritadan bulamayacak olsam bunları anlatabilir miyim sana ? Bazen diyorum ki ya ben kime laf anlatıyorum bu beni hiç anlamıyor ama kıyamıyorum genede sana hadi diyorum ben gene anlatıyım belki kulağına küpe olur, dudağına piersink olur, ensesine Japon alfabesiyle yazılmış dövme ol... Yeter. Arıyodum çünkü süreyi uzatmak için aradım Japonya'yı. Hani birisine dersin ki 3' kadar sayıyorum kalemimi geri ver yoksa öğretmene söylerim dersin.. Sonra biri ikiyi kolay kolay dersin de 3 demeden önce 2,5...2,75...2,99 gibi uzatırsın onu öğretmene söylememek için. İşte öyle bişeydi benimde haritandan sanki yerini bilmiyormuş gibi Japonya'yı aramam. Ve evet hala ilkokul 2 mantığıyla düşünüp hareket edebiliyorum kimi zaman ayrıca parantez gereksiz uzadı her zaman olduğu gibi.) bir albüm haberine gözüm takıldı. Mono'nun yeni albümü Hymn To The Immortal Wind nete düşmüştü. Hemen download listeme Mono'nun albümünü ekledim ve dev atlasımı bi' risk alarak katlamaya başladım.(bu yaklaşık 3 saatimi alır her seferinde.) O sırada albüm inmişti ve dinlemeye başladım. Sonra batan güneşe doğru dönerek atlası katlayarak ne kadar doğru bir strateji izlediğimi anlayarak gülümsemek istedim. Fakat "Silent Flight, Sleeping Down"ı dinlerken bunu yapmam mümkün değildi... O sırada ortama hakim olan "Ben bu atlası nasıl katlarım lan keşke açmasaydım" korkusu ve Mono'nun albümünden ötürü yaşadığım mutlu/hüzün duygusuydu. Uzun zamandır güzel Post-Rock albümü dinlememiştim. Mono biraz da Ambient kafasıyla birleştirerek yer yer ciğerleri dağlayan şahane bir albüm yapmış.

Ben ettim sen etme... Japonya'ya bir şans daha ver. Onlar sadece manga müzikleri ya da iğrenç çizgi film müziklerinde "Sinemakiiiiii yuteşuuuu magayameeee" gibi saçma kelimeler söyledikleri zaman bize manasız geliyorlar. Sözden yoksun olduğu takdirde her Japon dünyadaki en hızlı dejenere olan toplumunu izleyerek kahır mektupları tadında post-rock eserleri ortaya çıkarabilir. Mono'da bunu yapmış. Tıpkı ÖzKastamonu'lular Kıraathanesinde de dendiği gibi : Helalosssun.

* Burial At Sea

* Silent Flight, Sleeping Down

" Bence sen uzaylısın, yok bu gezegenden değil "

2009-06-10T14:43:00.012+03:00

Nil Karaibrahimgil katıldığı radyo programında "Neşet Ertaş dinler misin?" sorusuna "Tanımıyorum" dedi. Hemen kimseye karışamazsınız halinden yola çıkarak "Bilmek zorunda mıydı?" tavrı olacaktır illaki karşıt görüş olarak. Diğer taraftan Nil Karaibrahimgil'e "Yuh lan nasıl bilmez?" diye hallenenler atak yapacaktır. Benim çok takıldığım bi' konu aslında bu. Ben bilmeyebilirim, sen bilmeyebilirsin fakat Nil Karaibrahimgil nasıl bilmiyor Neşet Ertaş'ı benim aklım almıyor. "Kabullenemiyorum" , "Hiç yakıştıramadım!", "Yazıklar olsun!" goy goylarını geçtim, "aklım almıyor" diyorum direk olarak. Vakti zamanında Feridun Düzağaç'ı bi' programda (Net hatırlamıyorum ama Yüxexes olmalı Dream Tv'deki.) izlediğimde bizim bilmemkim Coldplay'in son albümünü ve Audioslave'i tavsiye etti, onları dinliyorum bu ara dediğinde de benzer bi' hayrete düşmüştüm. Coldplay'i bugün 12-13 yaşında çocuklar biliyor (Ki o gün itibariyle A Rush Of Blood To The Head albümüydü söz konusu albüm ve o dönemde de Coldplay zaten Parachutes'un bir Debut albüme göre olağan ötesi sağladığı başarı nedeniyle yüzbinlerce insan tarafından hali hazırda fazlaca tanınıyordu.), Audioslave desen, yeni çıktığı zamanlar her yerde bu habere rastlamak mümkün ve Rage'in elemanları Chris Cornell'la birleşti diye yer gök oynadı. (Pek de bi' boka benzemedi o da ayrı konu) Hiç olmadı o konuk olduğun Dream Tv'yi 2-3 saat izlesen Audioslave klibine denk gelirdin. Buna rağmen Düzağaç böyle talihsiz bi' cümle kurmuştu o gün. Hani çok sevdiğim ya da antipatiyle baktığım biri değildi Düzağaç ama genede aklım almadı.

Türkiye'nin belli standartlar üzerinde müzikaliteye sahip olduğu geniş kitlelerce "düşünülen" müzisyenlerinden ikisi dünyada ya da Türkiye'de müzik adına neler yapıldığından bu kadar bi' haber yaşayabilir mi hakikaten aklım almıyor. Kaçıncı kez söylüyorum "Aklım almıyor" diye ? Başka bir şekilde tanımlayamıyorum durumumu, kusuruma bakma. Cahillik.

Ben kişisel merakımdan ve öğrencilik hayatımda tanıştığım çeşitli müzik zevklerine sahip arkadaşlarımdan ötürü biliyorum, lütfen ukalalık olarak algılanmasın ama Erdal Erzincan ya da Ruhi Su'yu tanır mısın ? Şeklinde olsaydı soru ve o zaman "Tanımıyorum" olsaydı cevap bana göre gene büyük bir ayıp olurdu bir müzisyen açısından ama hadi bi' nebze hafifletici sebeb olabilirdi nispeten daha az kişi tarafından tanındıkları düşünülürse. Fakat sorulan Neşet Ertaş yahu. Özgür kız olarak otostop çektiği yerlerde bindiği kamyonlardan birinde mutlaka Neşet Ertaş çalmıştır.(!?!) O derecede bir ekol Türk Halk Müziğinde. İster seviyor ol ister nefret eder durumda genede Neşet Ertaş'ı bilmeme gibi bi' lüksü yok Türk bir müzisyenin.

Diğer yandan beklediğim bir bombaydı bu : Durumu fırsat bilen Hamiyet adında bir başka şarkıcı hemen zıplayıp Karaibrahimgil'in Neşet Ertaş'ı tanımamasına yönelik "Herhalde adet günündeydi." demiş. Yarabbim sabır ver sen bana. Bu ne kalitesizliktir. Sanki sana da İlhan Erşahin dinler misin deseler "Tanımıyorum"dan daha talihsiz yegane cevap olan "Biliyorum biliyorum piyanist o " diye yanıtlamıycaksın soruyu. Daha da beteri yanlış bildiğin söylendiğinde "Zaten o İlhami Erşahan'ın müziği Neşet Ertaş gibi bizim kültürümüzün bir parçası değil ama Neşet Ertaş'ı herkes tanımalı" gibi zırvalarla iyice can sıkıcaksın. Aynı durumdan yola çıkarak Neşet Ertaş'a sorsalar İlhan Erşahin'i bilebilir mi ? Diyebilirsin. Tam bu noktada Neşet Ertaş'ın 1938 doğumlu olduğunu, Nil Karaibrahimgil, Hamiyet ya da yakın dönemde internetle birlikte büyüyen, abuk subuk onlarca konuda dünyayı takip eden, atıp tutmaya geldiğinde katsayısı 1500 olan bir neslin üyesi olmadığını hatırlamakta fayda var.

Netice itibariyle "Müzik için yaşıyorum," "Yaptığım müziği geliştirmek için şunları deniyorum" ve buna benzer şekilde lakırdayan x şarkıcısını zaten bi' kenara bırakalım onu diyenden büyük bi' cevher çıktığı pek görülen bi' durum değil fakat kıyaslandığında yaptıklarıyla yarısı bile olmadığı (ve bariz şekilde gelecektede olamayacağı) halde Türkiye'nin kaliteli sayılı müzisyeninden daha çok kazanan ve dahası bi' çok kişinin bu sayılı kaliteli müzisyeni tanımak yerine "iyi müzisyen" olarak nitelendirdiği kişiler, hadi müzikal değerlendirmeyi bi' kenara bırakalım ama konuyla ilgili bilgi sahibi olma açısından sıradan bi' dinleyici kadar olmayı bırak onun yarısını bile geçemeyecek durumlarda olduklarına şahit olduğumda ben deliriyorum. Tabi olumlu yansıması da var bu durumun ki o da Orhan Gencebay'ın, Bülent Ortaçgil'in, Yansımalar Grubu'nun ya da bu işi bildiği çerçevede konuşmayı uygun gören (Ki aynı zamanda gayet de konuya hakim, belirli bir müzik kültüre sahip olmasına karşın bunu yapan) az sayıda sanatçıya olan saygım daha da artıyor.

Video'yu aradım fakat "yasaklı site" YouTube'dan bulabildim sadece. Haliyle arşivden bi' şarkı çektim çıkarttım.

Not 1 : Duvara Karşı'da Cahit Tomruk'un İstanbul'a geldikten sonra bindiği takside taksiciyle konuştuğu sahnede duyulabilir Bağa Gel, Bostana Gel...

Not 2 : Yazının başlığı Nil Karaibrahimgil'in ilk ve tek başarılı "albüm"ü Nil Dünyası'ndaki 8.şarkı olan Uzaylı'dan alıntı. Nerden nereye...

* Neşet Ertaş - Bağa Gel Bostana Gel

Cepkin / Hawtin

2009-06-08T11:17:00.002+03:00

Uyarı : "Hardkor" Minimal Techno'dan bahsediyoruz burda. Bu tip durumlarda ürkek (Richie Hawtin'in resmi karşısında güzel bi' kelime seçimi oldu bu) ceylanı oynamakta fayda olabilir.

Not : Kaynak; Basatap,2004, Mayıs, Sayı 01 ("Biz onun online olmayan halini biliriz" havası mı bu şimdi?) , Plastikman - Disconnect'e ait videonun hemen başında yer alan "Directed By" ve "Animation By" ibarelerinin karşısındaki isimlere dikkat.

* Plastikman - Pakard

Viva El Dinero

2009-06-05T11:58:00.002+03:00

Haberi Pastel Zarlar'dan okumuştum. Iska geçen olduysa kısa bi' özet geçelim : Hayranlarına teşekkür modeli yapan Coldplay "Left Right Left Right" adını verdiği 9 şarkılık bir konser kaydı yayınladı. Siteye girip albümü indirmek mümkün. Albümde o vardı, bu iyiydi, şu kötüydü kısmını geçelim, onun yerine yukardaki resimde gözüken Viva La Vida Turu kapsamındaki biletin fiyatını tartışalım sabahlara kadar. Hatta mümkünse tartışmaya gelirken 6'lı ya da 8'li bira al öyle gel zira içinden çıkılabilir bi' durum değil bu. (Aslında çıkılabilir ama söylemeye dilim varmadı : Fakiriz.) Evet, Belki de Singapur ekonomistlerce dünya ortalamasını arttırdığı için kelle başına gelir hesaplarına bilerek katılmayacak kadar zengin bi' memleketdir ama başka ülkelerdeki gördüğüm sahnelerde pek iç açıcı değil. (Al sana Kanada)

Yakın zamanda MTV'de bu turne kapsamındaki Tokyo konserini izlemiştim. Hatta "Japon seyircisine hayran kaldım, kekolar ne de coşkuluydu öyle." diye sağda solda anlatıyodum fakat işin şekli yeni anlaşıldı. Çok net söylüyorum ben bi' bilete 100 küsür doloresi ateşlesem akabinde olay anında bi' şekil sahneye fırlar ve Chris Martin'le düet yaparım.

Haliyle Left Right Left Right'taki Fix You'yu dinleyince seyircinin "Lights will guide you home .... And ignite your bones... And I will try to fix you" kısmını son sesle koro halinde söylemesi çok normal. (Fakat ortaya çıkan güzellik normal ötesi. Aşağıdan yakala o linki... Her ne kadar kahve insanı zihniyetimle olaya "bilet fiyatı çok ondan bağırıyolar be oğlum yoksa hepsi süklüm püklüm insanlar gerçek hayatta" şeklinde yaklaşsamda Gülhane Halk Konseri olsa gene de Fix You çalarken polis megafonu kadar ses çıkartır insan. ("Chris Martin ! Bekleme Yapma ! Devam Et ))

Bak gene aklıma takıldı... Resmen fakir bi' ülkeyiz. Ya da ben fakirim ve bu anlattıklarım senin umrunda değil ve aslında 191 $ hepiniz için çok normal bi' para.

Dur daha bitmedi yazı.. Nereye gidiyosun ? Ne ? Prada ceketine vişne suyu döküldü ve yenisini almaya mı gidiyosun ?!? ... Anladım.

Abi o zaman sana şimdiden iyi seyirler diliyorum... (Hani Coldplay'in Viva La Vida'yı yayınladığı hafta 2 milyon kopya sattığını duymamış olsam diycem ki hakları... Fakat şimdi çok arada kaldım. Daha adamlar gelmeden arada kaldım. Yersiz tüketime hayır, hakettiği değerde olmayan şeye yanaşmayın diye türlü türlü salla bunca yıl ondan sonra Coldplay konseri bileti dendi mi tereddütsüz şekilde vur masaya 250 lirayı, bu ne yaman çelişkidir Françeska ?... Amaaaan sıçarım prensibine ya... Getirin lan... Getirin Türkiye'ye kaç paraysa izliycem. Fakirim ama zevk bende. (Yalnız feci ajiteye gitti olay ikide birde fakirim fakirim... Tabi ki öyle bişey yok. Sen kendini yalnız hissetme diye öyle diyorum sürekli. Yoksa Türkiye'ye gelecekleri kesinleştiği anda 2 milyarlık sahne önü biletlerine talip olucağım gayet kesin durumda. Ayrıca o Prada cekete vişne suyu dökende bendim zaten... Tyler Durden hesabı, aslında ikimiz aynı kişiydik... Hoho... Ver elini Marla Singer, senle 191 $'lık bilete bakarken fonda çalan "Where is my mind?"ın hakkını verelim.)

Not : Bu şarkıyı bu kadar sevmemdeki bir diğer durum Martin'in bu şarkıyı Gwyaıegeangabnth Paltrow'a (Aradan 122 yazı geçti. Hemen hemen 1 ay sonra bu blog 1.yılını dolduracak fakat yine bir Coldplay yazısı yazarken bu kadının adını yazamıyorum ismindeki üst üste gelen sessiz harfler asabımı bozduğu için.) babasını kaybettikten sonra yazdığını öğrenmem oldu.

Chris böyle gönül adamı olduktan sonra bendeki kredisi kolay tükenmez. Her 100 yazıda bir dön dolaş Coldplay konusu açılır bu blogta o da uzmanların şimdiden öngördüğü bir diğer durum.

08.06.2009 Tarihli Edit : Sonradan Singapur'un kendi doları olabileceği durumuna uyandım fakat çok fazla bişey değişmedi. Kura göre 1 Singapur doları = 1,06 Türk Lirası ise Singapur doları cinsinden biletin değeri 200 TL'ye denk geliyor. Her halükarda "maşşallah" dedirten bi' sayıyla karşı karşıyayız. (Belki de Jamaika Doları'dır... 0,017 'den X 191 = 3,25 Tl'dir konser bileti... Umut işte. Fakirin ekmeği... Bak gene fakir... )

* Coldplay - Fix You (Left Right Left Right)

Stereogum's Björk Tribute

2009-05-29T13:33:00.001+03:00

Stereogum ara ara göz attığım müzik bloglarından biri. Daha önce yayınlanışının 10.yıl dönümünde OK Computer için bi' Tribute albüme aracı olmuşlardı. Şimdi de Björk'ün Post albümünün 15. yılında Post'a bir Tribute yayınladı Stereogum.

OK Computer Tribute albümünde İzzet Yıldızhan söylese yine benim için değerini yitirmeyecek olan Lucky'i bu albümde kapatan My Brightest Diamond'ın cover'ını, fazlası uyku getiren tarzına uygun şekilde No Surprises'ı seçen Marissa Nadler ve Twilight Sad'in yine tarzına uygun olabilecek Climbing Up To Walls'u beğenmiş bunlar dışındaki şarkıları pek sevmemiştim.(O.K. Computer'unda zaten B yüzünü daha çok sevmişimdir.)

Yine de Post Tribute'unu da bi' umut indirdim. Neticede Post'da Hyperballad, Army Of Me, Possibly Maybe gibi cano şarkılar mevcut. Fakat sonuç çok ilginç oldu... Stereogum'ın seçtiği isimlerin hemen hemen hepsine saygıyla, sevgiyle, hörmetle yaklaşan bir dinleyici olmama rağmen albümden tek bir şarkı bile sevemedim.... : Skandal.

Hatta ve hatta bazı şarkıların yorumları canımı sıktı. Misal olarak şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki bu albümü daha önce dinlemiş olsam geçen pazar Xiu Xiu'den Jamie Stewart'ın Kadıköy Arka Oda'daki konserine gider ve "Isobel"i katlettiği için alnına doğru uçarak kafa atardım. (Tamam deneyselliği seviyoruz ama bu kadar da olmaz. Sıçmayın gençler.(Xiu Xiu'a diyorum sen üzerine alınma hemen)) Pattern Is Movement, Final Fantasy, Liars, No Age... Derken böyle şahane isimlerle gidiyor albümde yer alanlar fakat koca albümde bir tane The Decemberists - Human Behaviour cover'ının tadını alamadım. (Aşağıda kendisi) Björk Cover'ı yapıp başarıyla olaydan sıyrılmak çok mu zor yoksa seçilen isimlerin deneyselliğin posasını(bokunu?) çıkartma potansiyeli olan grup ve müzisyenler olmasından mı böyle oldu bilmiyorum. Bıraktım o albümü kenara ve Plaid'in muhteşem remix'lerini dinledim. Cover Me, Big Time Sensuality ve şarkının orjinal versiyonundan daha çok sevdiğim All is Full of Love'ın Plaid remix'iyle bi' nebze bünyem tazelendi. Ben ki remix nanesine sempatiyle bakan biri değilim buna karşın tavrım net : Plaid'in herşeye remix yapma hakkı olmalı. Ya da Björk'le Plaid birlikt bir albüm yapsın... 97'deki Plaid albümü Not For Threes 'den Lilith'in güzelliğine bakar mısın ?

Son olarak bi' iyi bi' de kötü haber var bu aralar ortalarda gezinen... Kötüden başlıyorum.

Kötü Haber : Dave Gahan'ın rahatsızlığı için her türlü teoriyi duyduk. Mideyi bozmuş dendi, kaşık kaşık kokain yemiş diyenler oldu fakat gel gör ki adamın mesanesinde "kötü huylu"("Malignant" diyor gavur siteler) tümör çıktı. Neyseki tümör başarıyla alındı ve şimdi iyileşme sürecinde Gahan. Öyle çok büyük Depeche Mode hayranı değilim. Konsere de gitmeye niyetim yoktu ama çok üzüldüm. Plaid ve Björk ortak albüm yapsın isteğimden vazgeçtim ve bugünkü dilek hakkımı Gahan'ın bir an önce iyileşmesi yönünde kullanıyorum. (Benim istemem çok önemli, hemen gerçekleşir öyle temiz kalpliyim.(Yedin mi?))

İyi Haber : Radiohead'le ilgili. Direk linki veriyorum : BBC6

* Björk - All is Full of Love (Plaid Remix)

* Plaid - Lilith (With Björk)

* The Decemberists - Human Behaviour

Yazık oldu Süleyman Efendiye #5 : Pelle Carlberg

2009-05-28T14:18:00.004+03:00

Öncelikle şunu konuda gel senle bi' el sıkışalım : Bu İsveç'in hakkı ödenmez. Bu kadar çok ve şahane müzik yapan insanın memleketi olan İsveç'i ve bu güzel insanları bir kez daha ayakta alkışlamak istiyorum. (Hatta bütün salonda bi' tek ben ayağa kalksam ve alkışlasam bunu takibende rezil kepaze olsam bile umrumda değil bu abartılı tavrımın arkasındayım.)

İyi güzel müzisyen diyosun peki niye İsveç'li muhasebeci resmi koydun yukarı diyenler olabilir ama unutmayın ki her boyunbağı takan (o ye... favorilerimden : "boyunbağı") muhasebeci değil, her sipor pabuç giyen (al bi' tane daha : "sipor pabuç") serbest meslek sahibi değildir. Onu da geçtim Pelle Carlberg gibi neşeli muhasebeci şirketi batırır belki ama yüzlerde tebessüm yaratır, kafaları karıştırır, battık lan niye gülüyoruz ki diye çalışanların mallamasına yol açar.

İsterdim ki Pelle Carlberg bu seride yer almasın fakat pazarlama utansın. Yoksa Jens'den ne eksiğin var ? Peter Björn & John bu kadar alıp yürümüşken sen niye hala aynı yerde olasın ey Kelle Pelle ?

Müzikal olarak çok büyük yenilik vaadetmiyor (Yakın zamanda silinen "Butcher Boy" yazımda da benzer bi' cümle kurmuştum, haliyle tedirgin bi' şekilde yazdım bunu) fakat bu kadar neşeli söz yazmak her babayaroya nasip değil. Bu yazdığı sözler ve Jens'e yakın seyreden müziği ile günün en boktan anında bir doz Pelle Carlberg insanın bünyesini tazeleyebilir, o yüzden onu tanı istedim eğer ıska geçtiysen.

4 şarkı seçtim.(Artık rahatsız olmaya başlaıdm her seferinde "seçtim" dedikten sonra "Pikaçu" kelimesinin akılma gelmesinden.) Direk olarak şarkı isimlerinden anlaman mümkündü ama ben yinede pek yapmadığım bişeyi yapmayı seçtim ve Pelle'nin yazılıp çatladığını ve bunun üzerine hakkında "mahoca" bir saflıkla şarkı yazdığınu anladığımız Mrs. Rydell'e itaf ettiği eserinden bir bölüm alıyor ve yazıyı bitiriyorum :

she told me, this conversation is over

send me an email when you're sober

(but i wasn't even drunk)

so go to hell, miss rydell

yeah, go to hell miss rydell

so go to hell

go to hell

this is the only way i can approach

the humiliationit's

a bit stupid and childish

pathetic, but it's a solution

so i sent her an email

and kept it kind of friendly too

some adequate questions

about her assumptions

something i had to do

she never replied

* Bastards Don't Blush
* Go To Hell, Mrs. Rydell
* Crying All The Way To The Pawnshop
* Clever Girls Like Clever Boys Much More Than Clever Boys Like Clever Girls

Ölümsüz Dünya

2009-05-27T12:57:00.004+03:00

Yavuz Hilmi Çetin

1970 - 2001

* Yavuz Çetin & Erkan Oğur - Dünya

Nazdarovya Regina

2009-05-22T12:16:00.003+03:00

23.06.2009 Tarihinde yayınlanacak Regina Spektor'ın yeni albümü "Far"dan çıkan ilk single Laughing With'i çok beğendim ve albümün geri kalanınıda helecanla bekliyorum tabi vampir camiasının(Vampir camiası?) totalinin sömürücülüğünden daha vampirce mp3 download'ı yapan biri olarak... Tam bu anda Nurullah Ataç-vari sohbet uslübuyla yazmaya karar verdim(Belki var böyle bişey belkide sallıyorum...Edebiyat öğretmeni olanlar dışında kim bilebilir?) , sanki ben ve Regina konuşuyoruz... Ama o gene Spektor olarak kalacak, sen spekteytır olacaksın delikanlı :

Regina'm... Güzel kuşum... Aynı tarihte çıkacak bir diğer albüm olan Sunset Rubdown'ın Dragonslayer'ını dün gece arsızca indirdiğim düşünülürse (Daha 2 tur bile dinlemedim çok fazla fikir sahibi değilim.) albümün nete sızmamak konusunda şimdilik iyi direniyor diyebiliriz. Bu kadar güzel gülen hiçkimseyi üzmek istemem ama gerçek şu ki en fazla 15 gün veriyorum bu direnişe, hatta ve hatta ben bu satırları yazarken birileri cayır cayır download ediyor olabilir albümünü. Sırf bi' nebze kendini iyi hisset diye amazon'dan pre-order nanesine 12 kere tıkladım... Tanesine 12 € desen... 144 € o da Türk parasıyla eder sana... Öhöm. Neyse. Bu hırto cuma gününü noktalayıp akşama eve giderken yeşil kangurunun marketine uğrayıp alacağım biralardan birini sağlığına içeceğimi şimdiden belirtir, o pembe yanaklarından öperim.

(Bugün malcasına bi' sevgi doluyum, du' bakalım, hayrolsun sonu. Bu arada Regina hiç konuşmadı. Nasıl bi' sohbet üslubuysa bu artık. Tieee.... )

* Regina Spektor - Laughing With

Viva Moz !

2009-05-22T11:37:00.004+03:00

İyi ki doğdun eşşek herif. Seni seviyorum. 50.yaşın güzel geçsin ve sakın buralara uğramayı ihmal etme. Her ne kadar bu yıl ki turne playlistlerinde bu şarkıya rastlamamış olsamda geçen sefer geldiğinde söylemediğin için(ki geçen turne sırasında bu şarkıyı bazı konserlerde söylediğini biliyorum), bi' babalık yap ve bizi mutlu et ....Amin.

* There is a light that never goes out (Live at Earls Court)

"Biz büyüdük ve kirlendi dünya"

2009-05-20T12:40:00.005+03:00

1998 & 2002 : The Climb önce Debut albümüyle 4 yıl sonrasında yayınladığı Principia ile toplamda 16 şarkı için de olsa memleketin Faith No More/Deftones kırması durumundaydı. Neşeli günlerdi onlar...

2009 : Şimdilerde "The Climb" dendiğinde akla gelen ilk isim Hannah Montana'nın "yıldızı" Miley Cyrus ve biz buna halk arasında şöyle diyoruz : Kepazelik.

Aslında 16 değil 17 şarkıydı ama bunlardan biri Everybody Knows'un Türkiye'de kaydedilen versiyonuydu ki kendisi aşağıda yer almakta.

Resmi Alcamsatcam.com 'dan buldum ama hemen girip satın alma o cd'yi. Bırak satamasın. Satmaya çalıştığı o cd belki çok büyük sanat eseri değil ama o dönem için istisnai bi' deneme. Hem bende kasedi var ben sana kasede çekerim o yüzden diyorum alma diye.

(Yalnız o ilk albümün kasedini biri hacıladı, imkansız görünse bile olurda onu bi' şekil denklersem, yakalarsam o kasedi arakladığını Oldboy misali 15 yıl sonra intikam ateşiyle çekici patlatıcam kafasına... Bu saatten sonra kaset dinleyeceğimden değil ama en nihayetinde bi' anıydı o. Hatta Burhaniye'den almıştım. Nasıl bi' saçmalıksa... Burhaniye'den The Climb kasedi almak. Hey gidi hey... Bi' de aklıma geldi bende üniversiteden birinin Alice In Chains Mtv Unplugged kasedini salağa yatarak kapatmıştım. Yaradan bi' taraftan aldıysa bi' taraftan veriyor işte. Neyse o zaman vazgeçtim The Climb kasedimi çalanı hırpalamaktan. Güle güle dinlesin. (İnsan kuş misali bir anda ruh hali değişebiliyor gördüğün gibi(Kuş misali başka bişey içindi lan sanki)))

* The Climb - Everybody Knows

Bu şarkı kullanılsın isterdim... / True Blood

2009-05-20T11:37:00.001+03:00

Hatta şarkının çaldığı sahne de bu olsun :

Kasıtlı olmasa da bi' şekilde 2-0 oldu ve "Kan revan forevır." serisi olmaya doğru gidiyor bu nane. Kurban Bayramında üçlemeyi tamamlarım.

Unutmadan... hali hazırdaki True Blood jeneriğine de bi' ara bak hele.

* Whispertown2000 - Done With Love

Hanginiz doğru söylüyor ? #3 : Patrick Wolf Versus St.Vincent

2009-05-19T14:30:00.001+03:00

Yaz geldi. Haftasonları (ki haftaiçleride illaki evlenen oluyodur.) Her yarım saatte bir evli statüsüne kavuşmuş bir çift daha elini kolunu sallayarak sokaklara gezmeye başlıyor. Amip olsan o hızda bölünemezsin. Yarım saatte bir diyorum... (Bizzat Bahçelievler evlendirme dairesine nikah tebriğine (tebrik?) gittiğimde gözümle gördüm ki bunun Kadıköy evlendirme dairesi var, Şişli'si var, Üsküdar'ı var... Ankara'sı var, İzmir'i var... İtalya'sı var Romanya'sı var... Her yarım saatte bir 2985409242 tane çift evleniyor olabilir. (Sayıyı yaklaşık verdim kesin bi' sonuç değil o)) (Bu parantez sonundaki o)) işareti aklıma Sunn O)))'yu getirdi birden... Bızzzzzzzzzzzzzzzzz Zızzzzzzzz Bızzzzzz diye geziyolardır şimdi.)
*
Bu yılın iki "kazanan"ı St. Vincent ve Patrick Wolf'u çarpıştırmaya karar verdim bu konuyla ilgili olarak. St. Vincent bi' önceki albümüne ismini veren şarkısı Marry Me'de "Marry Me John, Marry Me, I'll be sweet to you" şeklinde derdini öksürürken Patrick Wolf bu yıl ki yayınladığı başyaptı Bachelor'da Mahsun Kırmızıgül'ün "Ah evlenmem evlenmem, kitabıma evlenmem" duruşunu benimsemiş bi' şekilde "I'm not gonna marry in the fall, I'm not gonna marry in the spring...I'll never marry...Marry at all..." diye lakırdamıştı.
Hakikaten tartışmalı durum. Gün itibariyle Patrick Wolf'un sözleri bana daha yakın gözüksede (kendime zor bakıyorum lan, Allah parayı kahretmeli.) yarın öbürgün "Marry Me Jane" (Mecburi değişiklik) de diyebilirim. "Kader, kısmet, olacağı varmış" yaşam felsefesinin atası dedesi sayılabilecek bi' duruş sergiliyorum.
Gereği düşünüldü : Karar veremedim. İkiside doğru söylüyor olabilir ya da ikiside yalan söylüyor da olabilir. O yüzden bu konuyla ilgili kesin görüşlerimi 5 sene içinde tekrar belirteceğimi bildirir ve bu konuyu kapatırım.
Not : "Evlilik aşkı öldürüyor güzelim" diyen Ferda Anıl Yarkın ya da Hakan Altun'un "Teklif ediyorum... Benimle evlenir misin?" şeklindeki şarkısınıda kapıştırabilirdim ama seni sevdiğimden yapmıyorum bunu. Kıymetimi bil. )
Not 2 : Resmi gene nasıl bi' bala buldum belli değil. Google'a ikisininde adını yazdım bu çıktı.

* Patrick Wolf - The Bachelor

* St. Vincent - Marry Me

Diloy Diloy Metric

2009-05-18T11:24:00.001+03:00

Drownedinsound'un "ünlü bir şahsa/gruba mixtape yaptırmasyon" serisinin 38.si Metric'e ait. Oldukça uzun bi' liste yapmışlar ve içinde şahane seçimler mevcut. Fakat bu seçimler arasında bir isim var ki yukarıda da kare içine alınmış olan... "Lan?" dedirtiyor insana.

Evet... Resmen bu gençlerde Finders Keepers'cı çıktı.

Metric'le Metric oluyor ve şu kontra soruları yöneltiyorum kendilerine :

Bir : Acaba yıllardır hepimizin "Bizim oğlan sizin kıza kesik, bankolar bankosu bu kızı kaçırıp alıkoyar, gelin canlar bir olalım, verin şu kızı yoksa bu işin sonu nanay" cümlesinin melodik hale getirilip söylenmişi diye bildiğimiz türkü aslında büyük bir politik devrimden mi bahsediyor ?

İki : "Vaylalar" ne ?

Üç : Son albümde niye sıçtınız ? (Hala kabullenemedim bunu)